Archive for Φεβρουαρίου 2008

ΟΡΦΕΑΣ και ΕΥΡΥΔΙΚΗ

ΟΡΦΕΑΣ και ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ο Ορφέας, γιός του βασιλιά της Θράκης Οίαγρου ή Θίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης και αδελφός του τραγουδιστή Λίνου που δίδαξε τον Ηρακλή τραγούδι και μουσική, μυθικός ήρωας της αρχαίας Ελλάδας, ήταν γνωστός για την "μαγική" δύναμη της λύρας του, τη μουσική και τη ποίησή του. Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του. Ο Ορφέας έπαιζε τόσο αρμονικά τη λύρα και τραγουδούσε τόσο γλυκά, που λένε ότι τίποτε και κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μουσική του, ακόμα και τα αγρίμια του δάσους μαζεύονταν γύρω του να τον ακούσουν.

Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρνώντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας. Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευριδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ. Η Ευρυδίκη πέθανε μετά το δάγκωμα ενός φιδιού και ο Ορφέας μένει με τη θλίψη.
Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε. Οι θεοί του ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα, με οδηγό τον Ερμή, για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη
και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της. Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμησε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη με τον Ερμή. Μέχρι να φθάσουνε στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα! Ο Ορφέας δέχθηκε τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει. Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του.

La Forza dell’Amore –

La Forza dell’ Amore
Η Δύναμη της Αγάπης 

Feroce e’ il vento stasera
Αγριεμένος απόψε ο άνεμος
si diverte con le onde del mare…
ξεσπά στης θάλασσας το κύμα
urla nella mia finestra
Ουρλιάζει στο παραθυρό μου,
come un bacco ubriaca le foglie,
σαν Βάκχος μεθά τα φύλλα
,
tremano i rami del vecchio platano,
τα κλαδία του γεροπλάτανου τρέμουν
sulla riva del fiume acheroda…
στην όχθη του ποταμού Αχέροντα,
che unisce i due mondi…
που ενώνει δυό κόσμους…
Orfea cerca sempre la sua Euridice…
Ο Ορφέας ψάχνει για την Ευρυδίκη…

L’Amore e’ piu’ forte della morte
Η Αγάπη πιό δυνατή κι απ’το θάνατο,
che viene senza invito… in silenzio
που ‘ρχεται σιωπηλά, ακάλεστος
Puo’ vivere al buio nascosto
Μπορεί να ζήσει κρυμμένη στη σκιά
sorride felice alla luce del sole…
γελά ευτυχισμένη στον ήλιο….
respira la vita… e vince la morte…
αναπνέει τη ζωή… και το θανατο νικά…
canta felicita’ e sofferenza…
υμνεί τη χαρά και τον πόνο….

Eros, prigioniero nell’Anima
Έρωτα, που’σαι στη ψυχή φυλακισμένος
la tua forza eterna…
αιώνια είν’ η δυναμή σου….
Oceano e’ il tuo abbraccio,
Ωκεανός είν’ η αγκάλη σου,
il fiume che circonda la Terra,
ποτάμι που κυκλώνει τη γη,
che da’ origine di tutto…
και δίνει αρχή στο σύμπαν…
Sei Tu…. la sorgente della Vita.
Eίσαι εσύ….. η αιώνια πηγή της ζωής.

 Lunapiena

Franco Battiato

POVERA PATRIA
……di Franco Battiato

Povera Patria!
Schiacciata dagli abusi
del potere di gente infame,
che non sa cos’è il pudore,
si credono potenti
e gli va bene quello che fanno;
e tutto gli appartiene.
Tra i governanti,
quanti perfetti e inutili buffoni!
Questo paese è devastato dal dolore…
ma non vi danno un po’ di dispiacere
quei corpi in terra senza più calore.

Non cambierà, non cambierà no cambierà,
forse cambierà.

Ma come scusare le iene negli stadi
e quelle dei giornali?
Nel fango affonda lo stivale dei maiali,
Me ne vergogno un poco,
e mi fa male vedere un uomo come un animale.

Non cambierà, non cambierà
sì che cambierà, vedrai che cambierà.

Voglio sperare che il mondo torni
a quote più normali che possa
contemplare il cielo e i fiori,
che non si parli più di dittature,
se avremo ancora un po’ da vivere…
la primavera intanto tarda ad arrivare

…………………………………………………..

ΦΤΩΧΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Φτωχή Πατρίδα
πιεσμένη από την άβυσσο
της κυριαρχίας άτιμων ανδρών
που δεν ξέρουν τι θα πεί ντροπή,
πιστεύουν ότι είναι ισχυροί
και αρέσκονται σ’οτι κάνουν
και όλα τα ζητούν δικά τους.
Μεταξύ των κυβερνούντων, πόσοι άχρηστοι γελοίοι!
Αυτή η χώρα λεηλατήθηκε από τον πόνο…
μα δεν σας ενοχλούν καθόλου αυτά τα κορμιά
που είναι πεσμένα στη γή, χωρίς πνοή.

Δεν θ’αλλάξει, δεν θ’αλλάξει….
οχι θ’αλλάξει, ίσως ν’αλλάξει.

Μα πώς να συγχωρήσεις τις ύαινες
στα στάδια και στον τύπο?
Στο βούρκο βουλιάζει η μπότα των γουρουνιών.
Ντρέπομαι και με πονάει να βλέπω
έναν άνθρωπο σαν ζώο.

Δεν θ’αλλάξει, δεν θ’αλλάξει…
Ναι και θ’αλλάξει, να δείς πως θ’αλλάξει.

Θέλω να ελπίζω οτι ο κόσμος
θα επιστρέψει σε φυσιολογική τροχιά
θα μπορέσουμε να θαυμάσουμε ξανά
τον ουρανό και τα λουλούδια,
και δεν θα ξαναμιλήσουμε πιά για δικτατορίες,
αν θα έχουμε ακόμα ζωή…
μα η Άνοιξη αργεί να φθάσει. ……

Franco Battiato
Trad. Lunapiena

FABRIZIO De ANDRE’

SANREMO 2008

Μανώλης Αναγνωστάκης

Η Αγάπη είναι ο Φόβος…

Η αγάπη είναι ο φόβος
που μας ενώνει με τους άλλους
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας
και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε
σε μιαν οικτρή παραμόρφωση.
Τα τελευταία μας σχήματα
των παιδικών αισθημάτων.

Και τι κρατά τάχα το χέρι
που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά
εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε
και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη
πέρα από κάθε νόημα;
(κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα
χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
βρίσκουνε τις γυναίκες τους
και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε
στα μικρομάγαζα
και στα καφενεία της συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωί τ
ην εποποιία της καθημερινότητας.)

Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους
ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα
τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους
περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπή ανάμνηση
μιας ζωικής προϊστορίας.

Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια
τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά
και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες
να φωνάξεις τ’ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής
διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα.
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις.
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια
είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιός θα’ ρθει να κρατήσει τ
ην ορμή μιάς μπόρας που πέφτει;

Μανώλης Αναγνωστάκης

Francesco De GREGORI

 

 

 

 

 

Καληνύχτα Λουλουδάκι
Francesco De Gregori

Καληνύχτα, Καληνύχτα, αγάπη μου
Καληνύχτα μεταξύ τηλφώνου κι ουρανού,
σ’ευχαριστώ που με ξάφνιασες
που μου ορκίστηκες ότι είναι αλήθεια,
το καλαμπόκι στους αγρούς ωρίμασε
και έχω τόσο ανάγκη από σένα
Η κουβέρτα είναι παγωμένη
και το καλοκαίρι έχει τελειώσει
Καληνύχτα, αυτή η νύχτα είναι δική σου.

Καληνύχτα, Καληνύχτα λουλουδάκι
Καληνύχτα μεταξύ αστεριών και δωματίου
για να σ’ονειρευτώ πρέπει να σ’εχω κοντά μου
και δεν είσαι πιά τόσο κοντά.
Τώρα μια ακτίνα ήλιου σταμάτησε
ακριβώς πάνω στο ληγμένο μου εισητήριο
μεταξύ των νιφάδων από χιόνι
και τα φύλλα που μου’χεις χαρίσει.
Καληνύχτα, αυτ΄η νύχτα είναι δική σου.

Καληνύχτα, Καληνύχτα, θησαυρέ μου
Καληνύχτα μεταξύ θάλασσας και βροχής,
η θλίψη θα μου περάσει το πρωί
και η βέρα θα μείνει στην αμμουδιά,
Τα πουλάκια στον άνεμο
δεν πληγώνονται ποτέ,
έχουν μεγαλύτερα φτερά από τα δικά μου
και απ’την αυγή μέχρι το σούρουπο
είναι μόνα κάτω απ’τον ήλιο
Καληνύχτα, αυτή η νύχτα είναι δική σου.

                                                                                     

 

 

Trad.  Lunapiena