Archive for Μαρτίου 2008

K. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

  

Πέρα από την πηγή
είν’ένας τόπος μακρινός
όπου χορεύουν οι φωνές αγκαλιασμένες
από την άκρη των χειλιών
πριν τις γεννήσουν.

Είν’ένας τόπος φωτεινός
όπου δεν έχει σώμα η αμαρτία
τόπο δεν έχουν του κακού οι άγγελοι.
Λένε πως εκεί τον έρωτα
δεν τονε τρώνε τα πουλιά.
Λένε την Άνοιξη εκεί
όλοι την χαιρετούνε.
Κ. Παπαγεωργίου
………………
                                                                                                
Lontano lontano dalla fontana
esiste un posto fatale
dove danzano le parole abbracciate
all’angolo delle labbra,
prima ancora di nascere.
Questo è una terra splendida,
dove il peccato non ha senso
e non esiste posto per gli angelli neri
Dicono che a quella terra
l’Amore non lo mangiano gli uccelli.
Dicono che la primavera
tutti, in coro, la salutano.

K. Papageorgiou
Trad. Lunapiena
Advertisements

Στη Σελήνη…

 

Στή Σελήνη
Sulla Luna

Μέσα στης νύχτας το σκοτάδι
που ο ύπνος τον θάνατο νικά,
τον δίδυμο αδελφό του,
και τ’όνειρο του κλέβει…
ξεπρόβαλε η Σελήνη,
η όμορφη κόρη του Ήλιου,
που δέχθηκε την χάρη του
νικώντας την ντροπή της,
τινάζοντας τις στάχτες των ενοχών,
απ’το λευκό κορμί της…
Αργά αργά θε να γενεί Πανσέληνος,
θα λάμψει στό στερέωμα,
πριν απ’το άστρο της αυγής,
προάγγελος της μέρας,
του έρωτα και της ζωής.
………………………….
Nel buio della notte
dove il sonno la morte vincerà
la sua sorella gemella,
e gli ruberà il sogno…
nasce la Luna,
la bella figlia del Sole,
che gode la sua grazia
senza vergogna e timore,
scuotando le ceneri della colpevolezza
dalla sua pelle bianca.
Giorno dopo giorno crescerà
per diventare la lunapiena
e splendere sul cielo notturno.
Avanza alla prima stella dell’alba,
come il precursore del giorno,
dell’Amore e della Vita. 
                                                                                                 
Lunapiena

PRIMAVERA – ΑΝΟΙΞΗ

                                                                                                                                                                                            

  

La Primavera
Η Άνοιξη
Don Backy)

L’inverno se ne va,
portando via con sé
tutto quel tempo lontano da te
La primavera è qua.
Son ritornate nel cuore due rose,
son come dolci carezze d’amore,
ora due rondini volan festose,
la primavera è una festa d’amore,
la primavera sorride all’amore.
 
Φεύγει ο Χειμώνας και πάει,
παίρνοντας μαζί του όλο εκείνο το καιρό,
που ήμουν μακριά σου,
Έφτασε πιά η Άνοιξη.
Ξανάλθαν στην καρδιά δυό ρόδα,
που’ναι σαν το γλυκό χάδι της αγάπης.
Και δυό χελιδόνια πετούν με χαρά…
Η Άνοιξη είναι του έρωτα η γιορτή.
Η Άνοιξη χαμογελά στην Αγάπη.
 
Tutto quel tempo lontano da te
la primavera è qua.
Con passo lieve mi vieni vicino
tra i verdi prati,
tra gli alberi in fiore,
è come un sogno il tuo bacio d’amore.
La primavera ha il tuo volto, il tuo cuore,
la primavera è un sorriso d’amore.
 
Πάει πιά ο καιρός που ήμουν μακρυά σου,
η Άνοιξη είναι πιά εδώ.
Μ’ανάλαφρα βήματα με πλησιάζει,
μέσα απ’τα ολοπράσινα λιβάδια,
και τ’ανθισμένα δένδρα.
Μοιάζει σαν όνειρο το φιλί σου.
Η Άνοιξη έχει τη μορφή και την καρδιά σου,
η Άνοιξη είναι της Αγάπης το χαμόγελο.
 
Canta: Marisa Sannia
Trad. Lunapiena

PRIMAVERA

 
Bellissimo!!!!!!…..
Vivaldi e Van Gogh

ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

                                                                                        
  Certe Notti…

Certe notti sono come questa,
eterea impalpabile liquida che non scorre piu’,
Mi sono appoggiata sul bancone 
ho guardato fuori dalla finestra.
C’era un silenzio totale,
il fiume era calmo
e non si sentivano nemmeno gli uccelli.

La nostalgia mi stende…
e non ci sono sorrisi …
capaci di lenire la malinconia che ho dentro..

Κάποιες νύχτες είναι σαν και τούτη
αιθέρια, άπιαστη, υγρή που δεν κυλά πιά..
Ακούμπησα το σώμα μου στο πρεβάζι,
και κοίταξα έξω απ’το παράθυρο.
Όλα τριγύρω σιωπηλά,

ακόμα και το ποτάμι ήταν ήρεμο,
δεν άκουγα ούτε τα πουλιά.
Η νοσταλγία απλώνεται μέσα μου
και δεν βρίσκει ένα χαμόγελο ικανό
να μετριάσει για λίγο τη θλίψη.
Come è amaro il vino sul tavolo
di una persona sola che si tiene la testa tra le mani,
come è fredda la sera se alzando gli occhi
trovi solo un velo di nebbia che nasconde le stelle,
…soffice, impalpabile che nasconde e svela
con i movimenti sinuosi con cui
una danzatrice dei veli si offre e si cela,
e..la nebbia sfiumava verso l’infinito…

Πόσο πικρό είναι το κρασί στο τραπέζι
ενός μοναχικού ανθρώπου
που κρατά το κεφάλι στα δυό του χέρια.
Πόσο ψυχρό είναι το βράδυ
όταν το βλέμμα συναντά μόνο ομίχλη
που κρύβει όλα τ’αστρα τ’ουρανού.
..απαλή και άπιαστη που κρύβει και φανερώνει,
με ελικοειδείς κινήσεις σαν μια χορεύτρια
που κουνά ένα μεταξένιο μαντήλι,
αποκαλύπτωντας για μια στιγμή την ομορφιά
και μονομιάς την εξαφανίζει…
έτσι η ομίχλη χανόταν στο άπειρο.

Ma… qualche notte, hai abitato il mio sogno,
e come un tempo lontano mi tenevi per mano
mi tiravi in un angolo per baciarmi
sussurravi dolci parole per me…
Sono una romantica con tanta voglia di vivere.
ma… è difficile ritrovare la fiducia
quando l’hai persa per strada
forse e’ stata calpestata, magari sorridendo,
per farla sembrare cosa piu’ lieve…
ma… la Vita continua ancora….

Αλλά κάποια νύχτα, κατοίκησες τα ονειρά μου
και όπως παλιά μου κράταγες το χέρι
με τράβαγες στη γωνία κρυφά να με φιλήσεις,
ψιθυρίζοντας γλυκά λόγια αγάπης.
Έμεινα θα πείς ρομαντική, με θέληση για ζωή. 
Είναι δύσκολο να ξαναβρείς την πίστη
άν κάποτε σου χάθηκε στο δρόμο
ίσως και να ποδοπατήθηκε ποιός ξέρει,
ανάμεσα από χαχανητά και γέλια
για να φανεί αστεία και λίγη…
μα η ζωή ακόμα συνεχίζεται…
 

Eppure a me piace camminare in quell’atmosfera,
dove la luce dei lampioni si allarga in aureole sfumate
e la luna appare velata dagli arcobaleni,
la nebbia ti avvolge leggera con vortici lenti
che seguono il tuo passo…
E’ questa che amo particolarmente
perchè è parte di una sensualità
che troppe volte la devo nascondere dietro…
E’ questa che danza fuori dalla mia finestra
in attesa del mio risveglio
ed è questa che dona alla luce della luna
quell’alone di fiaba…

Όμως εμένα μ’αρέσει ακόμα να περπατώ
όταν το φως από τα φανάρια απλώνεται
σαν φωτοστέφανα που σβήνουν
και το φεγγάρι μοιάζει να καλύπτεται
από ψεύτικα ουράνια τόξα,
η ομίχλη να σ’αγκαλιάζει απαλά
με αργούς στρόβιλους που μοιάζει
ν’ακολουθούν τα βηματά σου.
Μ’αρέσει ιδιαίτερα γιατί είναι μέρος
μιας αισθαντικότητας που συχνά
πρέπει να κρύβω μέσα μου.
Είναι αυτή που χορεύει έξω απ’το παράθυρό μου
περιμένοντας να ξυπνήσω, και είν’αυτή που χαρίζει
στο φως του φεγγαριού, το μυθικό του δίσκο.

Non ci sono montagne ad interrompere l’orizzonte,
c’è solo questo anello di niente

 che si muove intorno a te,
che nasconde e svela gli alberi, le case, i campanili
che guardano lontano e chissà
se…. riescono a sovrastare questo nulla silente.
Al mattino, quando l’erba è lucida
 per l’umidità della notte
e gli alberi sono solo ombre più chiare e più scure
sullo sfondo dell’orizzonte,
non ti stupiresti di vedere brillare il sole
del nuovo giorno sulla fronte immacolata
 di un unicorno.

Δεν υπάρχουν βουνά να κόβουν τον ορίζοντα,
ύπαρχει μόνο αυτός ο δίσκος του τίποτα,
που περιστρέφεται γύρω σου…
που κρύβει και φανερώνει τα δέντρα, 
τα σπίτια και τα καμπαναριά,
που ατενίζουν μακρυά, ποιός ξέρει,
αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν
αυτό το σιωπηλό τίποτα.
Και το πρωϊ, όταν ακόμα  λάμπει το χορτάρι,

από την υγρασία της νύχτας,
και τα δέντρα είναι ακόμα σκιές
ανοιχτόχρωμες και σκούρες,
στο φόντο του ορίζοντα, μην ξαφνιαστείς
αν δεις να λάμπει ο ήλιος μιας νέας ημέρας,
στο αμόλυντο μέτωπο ενός μονοκέρατου.

La Vita continua… e Tu, come me.. come tanti..
hai gridato al vento, guardando il cielo
senza aspettare che qualcuno risponde,
"Sono  uno! non sono solo, sono con me stesso"
La vita, miei cari amici, è spesso legata
al filo di un momento che viaggia e che va’…
Non violentare mai… il colore dei sogni
quello che ci separa non sono

 le migliaia di chilometri,
ma lo stendere delle braccia per stringere
le persone che vogliamo Bene…

H ζωή συνεχίζεται.. για μένα, για σένα για άλλους
ούρλιαξες στον άνεμο, κοιτάζοντας στον ουρανό,

χωρίς να περιμένεις απάντηση από κανένα,
"Είμαι ένας, δεν είμαι μόνος, είμαι με τον εαυτό μου"
Η ζωή φίλοι μου, είναι συχνά δεμένη,
στη κλωστή των λεπτών, που ταξιδεύουν και πάνε..
Μην βιάζεις ποτέ το χρώμα των ονείρων,
αυτό που μας χωρίζει δεν είναι μόνο
τα χιλιάδες χιλιόμετρα, αλλά το να απλώνεις
τα χέρια σου, για να σφίξεις
τους ανρώπους π΄αγαπάς…
                                                                                                  
Lunapiena

L’ AMORE

                                                                                                                                                                                          
  

 L’amore e’ un lungo viaggio
nel cuore, nel corpo e nella mente di un altro,
quante meraviglie e quanti disastri troverai.
Ε’ il più grande mistero della natura 
che aspetta ad essere esplorato,
un vero mondo in attesa di conoscerlo…
una vita intera per essere rispettata,
questa bellissima Terra dell’Uomo.

Η Αγάπη είναι ένα μακρύ ταξίδι
απ’τη καρδιά, στο σώμα
και από κεί στο νού  του ανθρώπου,
πόσα θαυμαστά και πόσες συμφορές
έχεις στο δρόμο να συναντήσεις…
Μεγάλο μυστήριο της ανθρώπινης φύσης
που προσμένει  να το εξερευνήσεις,
ένας αληθινός κόσμος σε αναμονή…
και σύ να τον γνωρίσεις.
Μια ολόκληρη ζωή που προσμένει
και σένα να την σεβαστείς,
η πανέμορφη χώρα του ανθρώπου.

Lunapiena

Lucio Battsti

 

       

I GIARDINI DI MARZO

Il carretto passava e quell’uomo gridava gelati
al ventuno del mese i nostri soldi erano già finiti
io pensavo a mia madre e rivedevo i suoi vestiti
il più bello era nero coi fiori non ancora appassiti.
All’uscita di scuola i ragazzi vendevano i libri
io restavo a guardarli cercando il coraggio per imitarli
poi sconfitto tornavo a giocar con la mente i suoi tarli
e la sera al telefono tu mi dicevi perché non parli.

 

Περνούσε ο παγωτάς με το καρότσι του
και φώναζε: Παγωτά…
αλλά στις 21 του μηνός,
τα λεφτά μας είχαν τελειώσει πιά,
σκεφτόμουνα την μάνα μου
και θυμήθηκα τα ρούχα της,
το πιό ωραίο φόρεμα ήταν μαύρο,
γεμάτο φρέσκα λουλούδια.
Έξω απ’το σχολείο τα παιδιά πουλούσαν βιβλία,
τα κοίταγα προσπαθώντας να βρώ
το κουράγιο να τα μιμηθώ,
νικημένος στο τέλος γύριζα
και έπαιζα με του νού το σαράκι
και το βράδυ στο τηλέφωνο εσύ,
με ρωτούσες, γιατί δεν μιλώ.

Che anno è, che giorno è.
questo è il tempo di vivere con te
le mie mani come vedi non tremano più
e ho nell’anima in fondo all’anima cieli immensi
e immenso amore e poi ancora ancora amore.
amore per te.
Fiumi azzurri e colline e praterie
dove corrono dolcissime le mie malinconie
l’universo trova spazio dentro me
ma il coraggio di vivere quello ancora non c’è.


 

Τι χρόνο έχουμε… τι μέρα…
είναι ο καιρός να ζήσω με σένα,
τα χέρια μου κοίτα, δεν τρέμουν πιά
κι έχω στην ψυχή… στο βάθος της ψυχής,
απέραντους ουρανούς κι ατέλειωτη αγάπη..
κι ακόμα πιό πολύ αγάπη… αγάπη για σένα,
γαλάζια ποτάμια, λόφους και λιβάδια,
που τρέχουν γλυκά οι δικές μου μελαγχολίες…
το σύμπαν βρίσκει χώρο μέσα μου…
αλλά δεν βρίσκω ακόμα το κουράγιο να ζήσω…

I giardini di marzo si vestono di nuovi colori
e le giovani donne in quel mese vivono nuovi amori
camminavi al mio fianco
e ad un tratto dicesti tu muori
se mi aiuti son certa che io ne verrò fuori
ma non una parola chiarì i miei pensieri
continuai a camminare lasciandoti attrice di ieri.

 
Οι κήποι του Μάρτη ντύθηκαν με χρώματα νέα
και τα νεαρά κορίτσια ζουν καινούριες αγάπες,
περπατούσες στο πλάϊ μου και ξαφνικά μου είπες:
πεθαίνεις αν με βοηθήσεις είμαι σίγουρη
ότι θα τα καταφέρω,
μα, ούτε μια λέξη για να μπορέσουν
να ξεκαθαρίσουν οι σκέψεις μου,
συνέχισα να περπατώ,
αφήνοντάς σε πρωταγωνίστρια του χθές.

Che anno è che giorno è questo
è il tempo di vivere con te
le mie mani come vedi non tremano più
e ho nell’anima in fondo all’anima cieli immensi
e immenso amore e poi ancora ancora amore
amore per te
fiumi azzurri e colline e praterie
dove corrono dolcissime le mie malinconie
l’universo trova spazio dentro me

ma il coraggio di vivere quello ancora non c’è.

 
 
Τι χρόνο έχουμε… τι μέρα…
είναι ο καιρός να ζήσω με σένα,
τα χέρια μου κοίτα, δεν τρέμουν πιά
κι έχω στην ψυχή… στο βάθος της ψυχής,
απέραντους ουρανούς κι ατέλειωτη αγάπη..
κι ακόμα πιό πολύ αγάπη… αγάπη για σένα,
γαλάζια ποτάμια, λόφους και λιβάδια,
που τρέχουν γλυκά οι δικές μου μελαγχολίες…
το σύμπαν βρίσκει χώρο μέσα μου…
αλλά δεν βρίσκω ακόμα το κουράγιο να ζήσω…
                                                                                                   
Lucio Battisti
Trad. Lunapiena