Archive for Απρίλιος 2008

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΙΝΔΙΑΝΩΝ

 

   Ένα βράδυ ένας γέρος Cherokee
έλεγε στον εγγονό του για μια μάχη που συμβαίνει
στις ψυχές των ανθρώπων. Έλεγε:
-Γιέ μου, η μάχη είναι ανάμεσα σε δυο «λύκους» μέσα μας.  

 Una serata, un vecchio Cherokee, raccontava al suo nipote la lotta che esiste nell’anima degli uomini. Diceva:
-Figlio mio, questa lotta è tra i due "lupi" che vivono dentro di noi.

Ο ένας είναι ο Κακός. Ειναι ο θυμός, ο φθόνος, η ζήλεια,
η θλίψη, η τύψη, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή,
η κατωτερότητα, η ψευτιά, η ψεύτικη υπερηφάνεια,
η υπεροχή και ο εγωισμός.

 Il primo è il Lupo Cattivo… è l’ira, la rabbia, l’invidia, l
a gelosia, la tristezza, i rimorsi, l’arroganza, l’autodisprezzo, la colpevolezza, il senso dell’inferiorità, la falsità, il falso orgoglio, la superbia e l’egoismo.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη,
η ελπίδα, η γαλήνη, η ταπεινοφροσύνη, η καλοσύνη,
η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια,
η ευσπλαχνία και η πίστη.»

L’altro è il Lupo Buono… è la gioia, la pace, l’Amore, la speranza, la serenità, l’umiltà, la bontà, la filantropia, la carità, la compassione, la generosità, la sincerità, la pietà e la fede.»

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και έπειτα ρώτησε
τον παππού του:
«Ποιος  λύκος νικά?»

Il nipote ha pensato per un minuto e ha domandato
suo nonno: «Chi dei due Lupi vincerà?»

Ο γέρος  Cherokee απλά του απάντησε:
«Αυτός που εσύ τροφοδοτείς».

Il saggio Cherokee gli ha risposto:
«Vincerà il Lupo che TU curi ed alimenti».

Ήλιος…σταλμένο με e-mail από ένα Φίλο!
Trad. Lunapiena

Εκείνο το κλάμμα….

                                                                              
         QUEL PIANTO

I lupi scappano
con la vista del fuoco
chi ha detto che sono violenti?
Tra le fiamme accese
di una guerra ingiusta,
le idee non vivono…
son da tempo scordate.

Quel pianto incollerato
di un bambino ferito
dall’arma nella mano
   di un dichiarato "amico"…
mi ha fatto pensare,
per ancora una volta,
che la speranza vive…
tra lacrime e singhiozzi.   
                                                                                               
Εκείνο το κλάμμα…

Οι λύκοι δραπετεύουν
όταν αντικρίσουν την φωτιά,
ποιός είπε ότι είναι βίαιοι?
Στις αναμμένες φλόγες
ένος άδικου πολέμου
δεν ζούν οι ιδέες…
έχουν απο καιρό ξεχαστεί.

Μα κείνο τo θυμωμένο κλάμμα
ενός παιδιού τραυματισμένου,
απο το όπλο στο χέρι εκείνου
που δήλωνε σαν  "φίλος"…
μ’εκανε ν’αναλογιστώ,
γι’ακόμα μια φορά
ότι η ελπίδα επιβιώνει
μές από κλάμματα και στεναγμούς. 

Lunapiena

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ με τους ΛΥΚΟΥΣ

 

ΛΥΚΟΣ

Κανένα άλλο ζώο δεν αναφέρεται τόσο συχνά στους μύθους, στους θρύλους, στα παραμύθια και στις παραδόσεις των λαών του κόσμου όπως ο Λύκος. Εμφανίστηκε πριν από 1,5 εκ. χρόνια.  Ήταν και παραμένει Σύμβολο Δύναμης και Ελευθερίας. 

Θεωρείται μοναχικός παρόλο που το κοινό χαρακτηριστικό όλων των ειδών είναι η κοινωνική τους οργάνωση σε αγέλες. Οι αγέλες αποτελούνται από 8-14 λύκους στην Ελλάδα ενώ σε άλλες περιοχές μπορεί να φτάσει και τους 30. Πυρήνας της αγέλης είναι το αναπαραγωγικό ζευγάρι . Κάθε ζεύγος λύκων μένει πιστά  μαζί για όλη τη ζωή. Αρκετά συχνά μετά από άγρια μάχη τη θέση του ηττημένου αρσενικού παίρνει κάποιο άλλο. Έτσι επιτυγχάνεται η αναπαραγωγή των πιό υγιών και δυνατών.
Οι λύκοι ζευγαρώνουν νωρίς την άνοιξη. (Φεβρουάριο ως Απρίλιο). Μετά από 2 μήνες η λύκαινα γεννάει 3 – 7 μικρά, που τα θηλάζει για άλλους δύο μήνες. Την ανατροφή των μικρών αναλαμβάνει όλη η αγέλη. Τα νεαρά λυκόπουλα
είναι έτοιμα για αναπαραγωγή μετά από δύο χρόνια.

Στη Μυθολογία ο Απόλλωνας ονομαζεται και ΛΥΚΕΙΟΣ, απ’όπου προέρχονται και οι λέξεις Λυκόφως και Λυκαυγές.
Ο Απολλόδωρος και ο Οβιδίος στο έργο του "Μεταμορφώσεις" αναφέρονται στην μεταμόρφωση από τον Δία, του Μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας ΛΥΚΑΩΝ σε ζώο που πήρε το όνομα του (ΛΥΚΟΣ) σαν τιμωρία γιατί αμφισβήτησε την παντογνωσία του, προσφέροντας του κρέας ανθρώπινο. Κατά τον Παυσανία, ο Λυκάονας θυσίασε ένα βρέφος στο βωμό του Δία στο Λύκαιο όρος και ο Θεός τον μεταμόρφωσε σε λύκο.

Στις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών ο Λύκος προσομοιώθηκε, από τον Ιούλιο Σίλερ και τον Καίσιο με τον Βενιαμίν…. επειδή  στην Παλαιά Διαθήκη ο Ιακώβ παρομοιάζει τον Βενιαμίν με λύκο.

Στα Λατινικά, Lupus (ΛΥΚΟΣ) είναι ένας από τους επίσημους αστερισμούς που σημειώθηκε κατά την αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός στο μεγαλύτερο μέρος του από την Ελλάδα, τα βράδια του Ιουνίου.

                            

ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

La Parola
                                                                                             
La Parola è l’abito elegante di sera
del nostro sentimento..
è il canto della saggezza ma,
anche il grido del dolore,
è l’abbraccio più caloroso tra le persone…
ma, anche l’opposizione
e l’allontanamento offensivo,
è il ricchiamo dello spirito….
ma, anche il terrore nel buio
è l’inno della logica….
e la Poesia dell’anima,
è il ponte dell’amicizia…
 e il pianto della solitudine,
è il sole dell’universo mentale…
e l’eco del bisogno del cuore.

*******

Οι Λέξεις…

Οι λέξεις είναι τα γιορτινά ρούχα
του ανθρώπινου συναισθήματος,
είναι το τραγούδι της σοφίας,
αλλά και η κραυγή του πόνου.

Είναι η πιό θερμή ανθρώπινη αγκαλιά
αλλά και η πιό σθεναρή αντίδραση,
η άγρια απομάκρυνση και η απομόνωση.
 Είναι το κάλεσμα της ψυχής,
αλλά και η έκφραση του τρόμου στο σκοτάδι.
Είναι ο ύμνος  της λογικής
και της καρδιάς η ποίηση.
Είναι η γέφυρα της φιλίας
και ο θρήνος της μοναξιάς.
Είναι ο ήλιος της παγκόσμιας σκέψης
και η ηχώ της ανθρώπινης ανάγκης.

Lunapiena

 

O. ELYTIS

                                                                                                                                                                                    
 

 Μονόγραμμα ΙΙΙ

 Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Cosi parlo per Te e per Me

Eπειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου
 μέσ’ στ’ αχανή σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ’ από φεγγερά περάσματα
και κρυφές της θάλασσας στοές
Yπνωτισμένα δέντρα
με αράχνες που ασημίζουνε.

E’ perchè Ti amo che conosco l’Amore.
Come la Lunapiena, entro da per tutto ,
cercando sotto le grande lensuole
per il tuo piccolo piede.
Per spellare il gelsomino
la mia forza, mentre tu dormi ancora,
è portarti con il mio respiro
 sulle strade della Luna
e nelle nascoste gallerie del mare.
Alberi ipnotizzati
con ragne argentate.

Aκουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Hanno sentito pure le onde
le tue carrezze e i tuoi baci,
come chiedi mormorando "cosa" e "eh"
intorno alla terra della baia
siamo sempre noi, la luce e l’ombra.

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι
και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι
κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο
και η λάμψη επάνω στα κουπιά.

 Sempre tu la stella
ed io la barchetta buia,
Sempre tu il porto
ed io il fanale destro,
 la bagnata banchina
e il bagliore sopra le ramate.

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα
και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Tο γερτό παντζούρι εσύ,
ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα
κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

In alto sulle case con le pergole
le rose legate, l’acqua che si raffreda,

sempre tu la statua di pietra
e sempre io l’ombra che cresce.
Tu la semichiusa persiana
ed io il vento che l’apre,
perchè ti amo e ti amo…
Sempre tu la moneta
ed io la fede che la rimborsa:

Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή.

Tanto la notte, tanto il rombo del vento,
tanto la rugiada dell’aria, tanto il silenzio.
Intorno regna il mare,
stanza del cielo stellato…

tanto il tuo corto respiro.

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ’ στους τέσσερεις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα
και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο
και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι
κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη
μέσ’ στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Nα μιλώ για σένα και για μένα.

Non ho nient’altro che…
dentro ai quattro muri
il soffito, il pavimento.
Vorrei gridare per te
e colpirmi la mia voce.
Vorrei profumare di te
e irritare le persone,
perchè l’intentato
e quel che è portato da lontano
non lo sopportano gli uomini,
è troppo presto, mi senti?
E’ troppo presto ancora
in questo mondo, amore mio
per parlare di Te e di Me. 

                                                                                    
Οδυσσέας Ελύτης
Trad. Lunapiena

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

                                                                                          

Μονόγραμμα VI
 
Έχω δει πολλά και η γη
μέσ’απ’το νού μου φαίνεται ωραιότερη.
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς,
η πέτρα κοφτερή,
ωραιότερα τα μπλάβα των ισθμών,
και οι στέγες μες τα κύματα.
Ωραιότερες οι αχτίδες
όπου δίχως να πατείς περνάς,
αήττητη όπως η θεά της Σαμοθράκης,
πάνω από τα βουνά της θάλασσας.
 
******
 
Ho visto molte cose e la terra
nella mia mente sembra più bella.
Più bella dentro ai vapori dorati,
e la pietra tagliente,
più belli anche li plumbei istmici,
ed i tetti delle case nelle onde.
Più belli anche i raggi,
che senza premerli passi,
vittoriosa come la dea della Samotrace
sopra le montagne del mare.
 
*******
 
Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μού αρκεί,
να’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί.
Μές στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί,
και να παίζει με τ’άσπρο
και το κυανό η ψυχή μου!
 
*****
 
Ti ho guardato con quel sguadro che mi basta,
per rifare tutto il mio tempo innocente.
Sul canale che lascia il tuo passaggio ti segue,
come un piccolo delfino,
giocando con il bianco delle onde
e l’azzurro del mare, il mio cuore!
 
******
 
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
πρίν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και το γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε, πήγαινε κι ας έχω εγώ χαθεί.
 
*****
 
Vittoria, è una vittoria anche se sono sconfito,
prima dell’amore ma anche con te,
per gli attimi passati e per il giοul-brisimi,
Vai, vai tu.. anche se io mi son perso.
 
******
 
Μόνος και ας είναι ο ήλιος που κρατείς
ένα παιδί νεογέννητο.
Μόνος, και ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα
να σου κρατεί δαφνόφυλλο.
Μόνος, ο αέρας δυνατός καί μόνος
τ’ ολοστρόγγυλο βότσαλο
στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού.
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω
στους καιρούς τον Παράδεισο!
 
*******
 
Solo, anche se il sole che tieni
sia come un neonato.
Solo, anche se sono io, la patria in lutto
Magari la parola che ti ho mandato
ti portasse foglie di lauro.
Solo, il vento forte e solo,
tutto rottondo anche il ciottolo,
nel sguardo del mare profondo.
Il pescatore che ha tirato in alto
ha ributtato nel tempo, il Paradiso.
 
O. Elytis
Trad. Lunapiena

Λόγια Καρδιάς

 
                                                                                                                                                                                     

 
 
Note Buttate per caso
Σκόρπιες Νότες
 
Le pagine una difronte all’altra
come una coppia innamorata
parlano in silenzio d’amore…
Note buttate per caso
sul bianco foglio ingiallito
dall’umido respiro del tempo…
Vorrei sapere quale è il destino
delle mie impronte sul tuo cuore
parole che sfumano nella nebbia…
Ricordi che tornano senza invito
promesse del sole d’estate
sfinite nel profondo del mare…
Sfido la solitudine della luna
nel buio di una notte senza stelle
nell’arrivo di una tempesta…
Acqua che scorre tra le mie dita
il tempo della speranza
come una farfala in cerca di un fiore
sulla secca terra d’estate.
 
**********
 
Η μια σελίδα δίπλα στην άλλη
σαν ένα ερωτευμένο ζευγάρι
ψιθυρίζουν λόγια αγάπης.
Σκόρπιες νότες πεταμένες στην τύχη
πάνω στην άγραφη κιτρινισμένη σελίδα,
απ’την υγρή ανάσα του χρόνου.
Θα’θελα να’ξερα ποιά να’ναι η μοίρα
απ’τα ίχνη π’άφησα στην καρδιά σου,
…λόγια που χάθηκαν στην ομίχλη!
Αναμνήσεις που έρχονται ακάλεστες…
υποσχέσεις ήλιου καλοκαιρινού,
που κρύβονται στο βυθό της θάλασσας.
Προκαλώ την μοναξιά του φεγγαριού,
σε μια νύχτα χωρίς άστρα,
που προμηνύεται καταιγίδα.
Κι ο χρόνος της ελπίδας σαν το νερό,
που φεύγει ανάμεσα απ’τα δάχτυλα..
πεταλούδα που ψάχνει για ένα λουλούδι,
στ’αποκαϊδια του καλοκαιριού.
                                                                                                                                                                            
Lunapiena