Archive for Μαΐου 2008

κι η Άνοιξη μου χαμογελά..

Τρυφερά χάϊδεψα τη μορφή σου
ένα λουλούδι.. αγγίζοντας
κι ο άνεμος μ’αγκάλιασε
με το τραγούδι της φωνής σου..
κι έγινε ο χτύπος της καρδιάς
ήχος καμπάνας γιορτινής..
κι η Άνοιξη μου χαμογελά!
***
Το άρωμά σου κράτησε η καρδιά
γεύτηκαν τα χείλη τη δροσιά σου
μοιάζει σαν όνειρο η ζωή..
κρυμένη μέσα στην αγκαλιά σου!
Γέμισε η σκέψη μου από σένα
κι η φαντασία μου χορεύει..
κι η Άνοιξη μου χαμογελά!
Lunapiena

  

   

      

Dolcemente ho accarezzato il tuo viso
sfiorando un fiore…
mi ha invitato il vento a danzare
nel ritmo della tua voce…
batte forte il mio cuore
come il suono di una campana,
in una giornata di Festa..
e mi sorride la Primavera!
******
Il mio cuore… il tuo profumo conserva
sulle miei labbra è rimasta la tua rugiada,
e ho raggiunto… la Vita del Sogno
nascosta nel tuo abbraccio!
Son tutti tuoi i miei pensieri..
per far durare la felicità
danza con te la mia fantasia!
e mi sorride la Primavera!

Lunapiena

Advertisements

Paul Eluard

  "Voleva farsi piccola per stare nel suo orecchio
e sussurrargli sempre parole d’amore,
voleva farsi piccola per stare nel palmo della mano
o dentro una manica per farlo sentire meno solo,
voleva farsi piccola  per stargli sulle labbra
e baciarlo ogni volta che le socchiudeva.."

***

Ήθελε να γίνει τοσοδούλα, για να χωρέσει στ’αυτί του
και να του ψιθυρίζει πάντα  λόγια αγάπης,
Ήθελε να γίνει τοσοδούλα, για να χωρέσει στη παλάμη του,
ή μέσα στο μανίκι του για να του κάνει συντροφιά,
Ήθελε να γίνει τοσοδούλα, για να χωρά πάνω στα χείλη του,
και να του δίνει ένα φιλί όταν τα μισοκλείνει..


Paul Eluard 

                            Trad. Lunapiena                             

ΚΟΙΜΗΣΟΥ….

 
Κοιμήσου..

Dormi caro tesoro

lasciati affidare al sonno 
Dormi e sogna sereno
La Vita aspetta all’alba
per portarti lontano…
Come e’ dolce la Vita
Com’è cara la via del Sogno….
*****
Κοιμήσου…. τρυφερέ θησαυρέ μου
εμπιστέψου την αγκαλιά του ύπνου!
Κοιμήσου ήρεμα και ονειρέψου
σε περιμένει την αυγή.. η Ζωή
για να σε ταξιδεύσει στη χαρά!
Πόσο είναι όμορφη η Ζωή
κι είναι πανάκριβη η οδός του ονείρου..
*****

Come e’ dura la strada a volte
come  lungo il cammino.. tesoro
che ti porta al cima del mondo….
ma il Sole sorride all’alba…
e la Luna ricchiama l’Amore…
Euridice non scorda Orfeo…
Ariana attente Tiseo….
*****
Πόσο τραχύς γίνεται κάποτε.. ο δρόμος
μοιάζει ατέλειωτη η ανηφόρα, θησαυρέ μου
που σε πάει στις κορυφές του κόσμου..
Χαμογελά ο ήλιος, όμως, κάθε αυγή..
και τον έρωτα καλεί την νύχτα, το φεγγάρι!
Η Ευρυδίκη δεν ξεχνά τον Ορφέα της
και τον Θησέα.. η Αριάδνη πάντα περιμένει..

*****

Come è bello svegliarsi contento
    respirare l’odore del bosco
in fiducia cresce l’Amore….
verso la luce si apre il fiore
La tempeste ricchiama arcobaleni…
il ricamo ha finito Penelope
 arrivato a casa Ullysse….
*****
Πόσο είν’ωραίο.. χαρούμενος να ξυπνάς
και ν’ανασαίνεις το άρωμα του δάσους.
Στην εμπιστοσύνη… η Αγάπη μεγαλώνει΄
τα πέταλα τους, τ’άνθη ανοίγουνε στον ήλιο,
στο ουράνιο τόξο δίνει ζωή.. η καταιγίδα!
Τελείωσε τον αργαλειό της.. η Πηνελόπη
ο Οδυσσέας επέστρεψε στην αγκαλιά της.

Lunapiena

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ

 

        

Η Ελληνική λεβεντιά και η περηφάνεια της καρδιάς   
των Παιδιών της Ελλάδας ΔΕΝ άντεξε ποτέ   
κι από κανένα κατακτητή
την καταπάτηση των Ιερών .     
Δύο νεαροί τότε Φοιτητές.. ο Μανώλη Γλέζος     
και ο Απόστολος Σάντας δάκρυσαν κι σφίχτηκε
η καρδιά τους…
από οργή και ιερή αγανάκτηση…    
ΔΕΝ άντεχαν να βλέπουν την Ναζιστική svastica      
να τολμά να κυματίσει με έπαρση στην κορυφή
του Ιερού Βράχου της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ..     
και πήραν την τολμηρή και γενναία απόφαση..   
να την κατεβάσουν και να ξαναυψώσουν
στον Ιερό Βράχο την Σημαία Του,
το Γαλανόλευκο Σύμβολο της καρδιάς του           
Εκείνο το Βράδυ… σαν Σήμερα, 47 χρόνια πριν…

Μελέτησαν με προσοχή κάθε λεπτομέρεια
του Ιερού Βράχου… έμαθαν για όλες τις σπηλιές
και τις κρυφές διαβάσεις του και κατέ
ληξαν ότι…
αν περάσουν μέσω του Πανδρόσειου Άνδρου 
και χρησιμοποιήσουν κάποιες από τις σκαλωσιές
που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι στις ανασκαφές,
θα μπορούσαν να ξεφύγουν την προσοχή
των Γερμανών
Ναζί  και θα έφταναν
ανενόχλητοι στη κορυφή της Ακρόπολης,
και… τα κατάφεραν…

30 προς 31 Μαίου 1941…
και η Ελληνική Γαλανόλευκη κυμάτησε
και πάλι περήφανα… στην Iερή κορυφή…
και πανηγύριζε ο Ουρανός… μέχρι το πρωί! 

Οι δύο Φοιτητές επέστρεψαν ανενόχλητοι        
από την ίδια στράτα… ανοίγοντας έτσι
με την τολμηρή πράξη τους το δρόμο…
για την Αντίσταση ενός Λαού!

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ
δεν φυλακίζεται ΠΟΤΕ..
 
 
 

Τρυποκάρυδος

 


  Un piccolo racconto
 ……………………
 "Ciaooo… Ma chi siete??? Che genere di canti sono questi??? Sembrano urli… grida… di quella specie di animali selvaggi… che mia mamma mi diceva che se qualche volta capitasse di sentirli… di volar via!!! Ma la mia curiosita’ e’ piu’ forte della mia paura!!! Ma dove sono finite le vostre ali??? Mi devo presentare… Sono un piccolo uccellino Rosso… Mi chiamano TRIPOCARDO… perche’ mi piace nascondermi per osservare il mondo. Questa foresta una volta era piena di Vita. Alberi verdi, fiori colorati, uccelli che cantavano felici, animali liberi e robusti, che correvano qua e la’ in cerca del cibo. Una foresta piena di Vita, ma… un giorno lontano… un mago invidioso, con la sua malizia e tanta cattiveria, ha potuto fermare la vita. Era un essere anomale selvaggio, con Due piedi come noi uccelli, ma senza le ali… Il suo sguardo era di ghiaccio e il suo cuore di cristallo. Voleva stare sempre solo, senza un amico… senza amore… Adorava solo il potere…. Diceva di essere un Re, cosa e’ poi questa cosa? Mai non me l’ha spiegata la mia mamma, Poveretta!.. molto tardi ho capito che non poteva sapere Tutto.
Io quel giorno mi ero nascosto, in quel Grande Fiore Rosso, per la paura e la mia curiosita’. La mia fortuna, come diceva la mia mamma era sempre anche la mia sfortuna. Tutti erano affascinati dai miei colori, ma questi colori erano quelli che mi rendevano Bello e Debole, nello stesso momento… Non potevo nascondermi tra le foglie come tutti i uccelli. Ero in pericolo, subito davo nell’occhio… Cosi ho imparato ad essere prudente per salvare la mia Vita. E voi???? cosa cercate… qui??? Ho sentito bene? Non sapete Dove andare? Non sapete nemmeno la Strada? Non avete nemmeno le ali!!!! Cosa sono questi affari in queste cose che dovevano essere le vostre ali???? A cosa vi servono???
COSA CERCATE??? Sapete almeno cosa cercate??? Come siete Strani… e che modo avete di litigare!!!! C’era tanto silenzio qui prima di Voi. Speravo tanto di sentire un canto. Mi sentivo tanto solo. E’ questa che Voi chiamate Bellezza per me era la Morte. SILENZIO di Morte… una grandissima tomba! Ero tanto felice sentire i vostri passi… ma,
COSA CERCATE???? 
 Sapete almeno cosa cercate???" 

Lunapiena


 
 

                                                     
Γειά σας… μα ποιοί είστε? Τι είδος κελάηδισμα είναι αυτό! Μοιάζουν σαν ουρλιαχτά… κραυγές από εκείνα τα άγρια ζώα που η μαμά μου έλεγε.. άν κάποτε τύχει να τα ακούσω, να πετάξω μακρυά!!!… αλλά η περιέργειά μου είναι πιό δυνατή από τον φόβο μου…
Πού πήγαν τα φτερά σας?
ωχ! ξέχασα να σας συστηθώ.. είμαι ένα μικρό κόκκινο πουλί.. το ονομά μου είναι Τρυποκάρυδος, ίσως γιατί μου αρέσει να κρύβομαι και να παρατηρώ τον κόσμο… Αυτό το δάσος ήταν κάποτε γεμάτο ζωή! Καταπράσινα δένδρα.. λουλούδια με χίλια χρώματα… πουλιά που κελαηδoύσανε ευτυχισμένα… δυνατά και ελεύθερα ζώα που έτρεχαν δω και κεί για να βρούν τροφή!!.. Ένα δάσος γεμάτο ζωή! Αλλά μια μέρα, ένας φθονερός μάγος με κακοήθεια και κακία.. κατάφερε και σταμάτησε τη ζωή. Ήταν ένα άγριο ζώο που είχε δύο πόδια, όπως και σείς, αλλά δεν είχε φτερά… Το βλέμμα του ήταν παγωμένο και η καρδιά του από κρύσταλλο. Ήθελε να μένει πάντα μόνος.. δεν είχε ούτε ένα φίλο.. και δεν είχε μάθει ν’αγαπάει… Λάτρευε μόνο την εξουσία.. Έλεγε ότι ήταν κατι… να δεις πως το’λεγε… "βασιλιάς".. τι να’ναι άραγε αυτό? ποτέ δεν θυμάμαι να μου το είχε πει η μαμά μου.. Την καημένη!.. πολύ αργότερα κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να τα ξέρει όλα..
Εγώ εκείνη τη μέρα είχα κρυφτεί.. από φόβο και περιέργεια, ανάμεσα στα φύλλα ενός τεράστιου κόκκινου λουλουδιού.. Η τύχη μου ήταν πάντα και ατυχία μου, έλεγε η μαμά μου. Όλοι θαύμαζαν τα χρωματιστά φτερά μου.. αλλά ήταν αυτά που με έκαναν την ίδια στιγμή ωραίο.. αλλά αδύναμο.. Δεν μπορούσα να κρυφτώ ανάμεσα στις φυλλωσιές των δένδρων, όπως όλα τα άλλα πουλιά.. Ηταν επικίνδυνο.. αμέσως τράβαγα την προσοχή.. Έτσι έμαθα να είμαι προσεκτικός.. για να σωθώ.
Και σεις??? Τι ψάχνεται εδώ?? Κατάλαβα καλά? Δεν ξέρετε, λέτε.. που να πάτε?? Δεν ξέρετε ούτε το δρόμο??? Χάσατε το μονοπάτι??
Δεν έχετε ούτε φτερά!!.. Τι είναι αυτά τα πράγματα.. που έχετε εκεί που έπρεπε να είχαν φυτρώσει τα φτερά σας????… Τι σας χρειάζονται???

Τι ψάχνετε? Ξέρετε τουλάχιστον τι ψάχνετε??? Πόσο παράξενοι είστε!! και τι περίεργα που μαλώνεται!…. Ήταν τόσο σιωπηλά εδώ.. πριν φτάσετε! Ήλπιζα τόσο ν’ακούσω ένα τραγούδι… Αισθανόμουνα τόσο μόνος! Δεν σας καταλαβαίνω! Κοιτάτε γύρω σας με θαυμασμό… Τι βλέπετε?? Αυτό που εσείς ονομάζεται ωραίο.. εγώ το λέω θάνατο. Σιωπή θανάτου… ένας τεράστιος τάφος! κι ήμουνα τόσο ευτυχής όταν άκουσα τα βηματά σας…. Αλλά…

Τι Ψάχνετε????… Ξέρετε τουλάχιστον Τι Ψάχνετε??? …..

Lunapiena

ΑΙΣΩΠΟΣ


Ο Γελαστούλης είναι έκπληκτος μα… πως αλλάζουν οι καιροί……………

 

         
La cicala e le formiche

In inverno sono bagnati i chicchi di grano,
le formiche li esposero all’aria;
una cicala invece che aveva fame
chiedeva loro del cibo.
E le formiche le dissero:
"Perché durante l’estate
non hai raccolto del cibo?".
E quella disse:
"Non sono stata in ozio,
ma ho cantato armoniosamente".
E quelle mettendosi a ridere dissero:
"Ebbene, se nelle giornate d’estate
hai cantato, d’inverno balla".

Favola di esopo


**********************

….e son passati gli anni…
e un giorno d’inverno…
suona il cambanello di casa
del signore "Formica"
che stava seduto
sul suo caldo e morbido divano
avanti al camino
e godeva in tranquillità il calore
della propria casa pensando:
chissà dove sarà
il signor "Ciccala" poverino…
ma Bel gli sta…
chi vuole godere
deve prima lavorare..
Chi non lavora Non gode!

-Fuori la neve cade
e il freddo è fortissimo..
chi sarà a quest’ora,
vuoi vedere che sarà
quel poveraccio di signor Ciccala
a chiedere l’elemossina…
pensa Formica.
Apre la porta e…
davanti a Lui sta un Bel signore
con una pelliccia modernissima
che fuma il suo puro d’Avana…
accompagnato
 da una bellissima signorina
Ciccala tutta sorridente…
Il signor Ciccala saluta
il signor Formica
con tanta ironia dicendo:
-dai… vieni con Noi a divertirti..
sotto ci aspetta il mio autista
con la mia nuova conquista..
vieni andiamo al casino
per divertirci un po insieme..
Non badare per le spese
oggi offro io…
-mah.. dice il signor Formica
tutto rosso dalla sorpresa..
ho fatto tanto lavoro per stare
a godere in calma..
Grazie! ma come hai avuto
tanti soldi da spendere
senza pensiero?
-hehehe ride con furbizia
il signor Ciccala..
Oggi come oggi ci sono
mille modi a fare soldi..
mica si deve stancarti tanto?..
dai, ti racconterò tutto
strada facendo…
-NO Grazie risponde
il signor Formica…
NON posso venire..
BUON Divertimento…
e fatemi un piacere..
Se incontrate quel bugiardo
signor Esopo ditevi da parte mia di andar…. a quel paese!
e chiudi la sua porta tutto arrabbiato…

Πώς αλλάζουν αλήθεια τα πράγματα…
και οι αλλαγές φέρνουν συχνά σύγχυση…
και θολώνει ο νους….
και χάνεται η καθαρότητα των ιδεών…
και τα συναισθήματα μπερδεύουν τον άνθρωπο

που μες την συγχυσή του…
οι αντιδράσεις του χάνουν το στόχο!
Φαινόμενα της εποχής μας…. 

 Ο Τζίτζυκας κι ο Μέρμιγκας
 

Τον χειμώνα οι κόκκοι του σιταριού
βράχηκαν και ο Μέρμιγκας τους άπλωσε
να στεγνώσουν. Ένας τζίτζικας πεινασμένος
πήγε να ζητήσει λίγο τροφή.
 Κι ο Μέρμιγκας του απάντησε:
"Γιατί το καλοκαίρι δεν μάζεψες τροφή?"
Και ο Τζίτζκας απάντησε:
"Μην νομίζεις ότι ήμουνα τεμπέλης.
¨ολο το καλοκαίρι σας διασκέδαζα
με το τραγούδι μου"
Ο Μέρμιγκας άρχισε να γελά
και του απάντησε:
"Ωραία, εφ’όσον όλο το καλοκαίρι
τραγουδούσες.. τον χειμώνα
μπορείς να χορεύεις!."
                         
                          ΑΙΣΩΠΟΣ

******************

Πέρασαν τα χρόνια.. και κάποιο χειμώνα…
χτυπά το κουδούνι στο σπίτι του κ. Μέρμιγκα,
που ήταν ξαπλωμένος στο μαλακό καναπέ
του.. απέναντι από το αναμένο του τζάκι
και απολάμβανε τη ζεστασιά
και την ησυχία του σπιτιού του
και σκεφτόνταν, που να βρίσκεται άραγε
εκείνος ο φτωχός κ. Τζιτζικας…
Καλά παθαίνει συλλογίστηκε
με διάθεση επικριτική..
Όποιος θέλει να απολαύσει
πρέπει πρώτα να εργαστεί…
Όποιος δεν εργάζεται..
δεν απολαμβάνει.. σκέφτηκε περήφανα…

Έξω χιονίζει… και το κρύο είναι δυνατό!…
Ακούστηκε να χτυπά το κουδούνι της εξώπορτας…
Θες να δείς ότι χτυπά πάλι την πόρτα μου,
αυτός ο πειναλέος ο κ. Τζιτζικας
για να ζητήσει πάλι ελεημοσύνη?
σκέφτεται πηγαίνοντας προς την πόρτα.. 
Την ανοίγει και μπροστά του βλέπει
ένα όμορφο κύριο ντυμένο
με μια υπερπολυτελή γούνα..
που καπνίζει το πούρο του,
συνοδευόμενος από μια ωραιότατη
και χαμογελαστή νεαρά κυρία…
Ο κ. Τζίτζικας χαιρετά με εμφανή
ειρωνική διαθεση τον κ. Μέρμιγκα λέγοντας:
-Έλα… ετοιμάσου να σε πάρουμε μαζί μας
να διασκεδάσεις και λίγο..
Κάνε γρήγορα γιατί μας περιμένει
ο οδηγός μου με το καινούργιο αυτοκίνητο…
έλα πάμε στο καζίνο να διασκεδάσουμε
μαζί για λίγο. Μην σκεφτεσαι τα χρήματα..
σήμερα πληρώνω εγώ….
-Μα.. είπε ο κ. Μέρμιγκας
κατακόκκινος από την έκπληξη,
έχω δουλέψει τόσο πολύ για να μπορώ
να τα ευχαριστηθώ με ηρεμία.. Ευχαριστώ!…
αλλά πως κατάφερες να έχεις τόσα.. 
που να τα ξοδεύεις χωρίς καμμιά σκέψη?
-χε χε χε γέλασε πονηρά ο κ. Τζίτζικας..
σήμερα καημένε μου.. υπάρχουν χίλιοι τρόποι
να βγάλεις χρήματα..
δεν είναι πια ανάγκη να κουράζεται
κανείς τόσο πολύ.. Ελα..
θα σου τα διηγηθώ στο δρόμο..
-ΟΧΙ Ευχαριστώ,
απάντησε ξανά ο κ. Μέρμιγκας…
Δεν μπορώ να έλθω..
Καλή σου διασκέδαση..
και κάντε μου μια χάρη…
Άν συναντήσετε στο δρόμο σας
εκείνο τον ψεύτη τον Αίσωπο…
πεστε του από μένα να…….
και πριν τελειώσει την φράση του
έκλεισε δυνατά την πόρτα του οργισμένος.

Η Δύναμη του Έρωτα…

      La Forza dell’ Amore 
                                             

Feroce è il vento stasera
si diverte con le onde 
del mare 
urla nella mia finestra, 
come un bacco ubriaca 
le foglie  
tremano i rami  
del platano, 
sulla riva del fiume   
Αcheroda  
che unisce i due mondi  
Orfea cerca sempre  
la sua Euridice…  

L’Amore e’ piu’ forte  
della morte  
che viene senza invito…
in silenzio  
Puo’ vivere al buio  
nascosto  
sorride felice alla luce  
del sole  
respira la vita…  
e vince la morte…  
canta  felicita’   
e sofferenza…  

Eros,  
prigioniero nell’Anima  
la tua forza eterna…  
Oceano e’ il tuo abbraccio,  
il fiume che circonda   
la Terra,  
che da’ origine di tutto   
sorgente di Vita.!   
               
Lunapiena  

   

Η Δύναμη
         
του Έρωτα
                                     
Άγρια φυσά ο άνεμος απόψε
και ξεσηκώνει
τα κύματα,
Ουρλιάζει στο παράθυρο
σαν άλλος Διόνυσος..
μεθά τα φύλλα,
τρέμουν τα κλαδιά
του πλάτανου
στις όχθες του ποταμού Αχέρoντα,
που ενώνει δύο κόσμους..
Ο Ορφέας ψάχνει
για την Ευρυδίκη του..

Η Αγάπη είναι πιό 
ισχυρή απ’τον θάνατο..
που έρχεται 
απρόσκλητος
σέρνοντας την σιωπή
μαζί του..
Μπορεί να ζήσει
κρυμμένος στο σκοτάδι,
χαμογελά ευτυχισμένος
στο φώς του ήλιου,
ανασαίνει την Ζωή..
και νικά τον θάνατο..
Τραγουδά ισότιμα
την χαρά και τον πόνο..

Έρωτα,
πιστέ δούλε της ψυχής,
η δυναμή σου ειν’αιώνια..
Είναι η αγκαλιά σου ωκεανός,
ποτάμι που περιβάλει
την Γη..
και τα πάντα γεννά..
Είσαι η Πηγή της Ζωής!

Lunapiena