Archive for Μαΐου 2008

ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ..

 
Ho imparato a camminare
senza la tua ombra accanto a me,
Ho imparato a sorridere
all’alba del nuovo giorno,
a guardare il ballo delle onde
senza la tua mano nella mia..
a salire le rocce del quotidiano
per arrivare al tramonto..
e godere i suoi dolci colori
senza il tuo canto d’amore..
Ho imparato a cogliere l’attimo
della mia breve esistenza..
e gioire per le tue scelte di vita
senza sfiorarti le pelle..
Ho continuato a vivere con passione
senza il calore del tuo cuore..
e.. a sognare un volo per due
in piena libertà,
guardando la Luna. 

                                   
Lunapiena

Έχω μάθει να περπατώ
δίχως κοντά μου την σκιά σου.
Έμαθα πιά να γελώ
στην αυγή της καινούριας μέρας.
και να κοιτάζω το χορό των κυμάτων
χωρίς να σου κρατώ το χέρι..
Ν’ανεβαίνω την ανηφόρα της Ζωής
και να φτάνω μόνη μου στο λυκόφως,
Να χαίρομαι τα χρώματα του Ήλιου
χωρίς το τραγούδι της αγάπης σου..
Έχω μάθει΄ν’αρπάζω την στιγμή
της βραχύχρονης υπαρξής μου,
και να χαίρομαι για τις δικές σου
επιλογές ζωής
χωρίς να σου χαιδεύω το κορμί..
Συνέχισα να ζώ με πάθος
χωρίς τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου..
και να ονειρεύομαι ακόμα
ένα ταξίδι ερωτικό.. για δύο
ελεύθερη.. κοιτάζοντας το φεγγάρι.

Lunapiena

Advertisements

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ… Kahlil Gibran

 I FIGLI

I vostri figli non sono vostri figli.
Sono figli e figlie del desiderio ardente
che la Vita ha per se stessa.
Essi vengono per mezzo di voi,
ma non da voi.
E benché siano con voi,
non vi appartengono.

Potete dar loro il vostro amore
ma non i vostri pensieri,
poiché essi hanno i loro pensieri.
Potete dar alloggio ai loro corpi,
ma non alle loro anime,
poiché le anime
dimorano nella casa del domani,
che voi non potete visitare
nemmeno nei vostri sogni.

Potete sforzarvi di essere come loro:
non cercate però di renderli come voi.
La vita, infatti, non torna indietro
né indugia sul passato.

Voi siete gli archi
dai quali i vostri figli
come frecce viventi son lanciati
.

Kahlil Gibran

 Τα Παιδιά

 Δεν είναι δικά σας τα παιδιά.
 Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας
 που η Ζωή έχει για τον εαυτό της.
 Έρχονται μέσω από σας,
 αλλά όχι… από σας
 Και παρόλο που είναι μαζί σας,
 δε σας ανήκουν.

 Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,
 αλλά μην τους υποβάλετε τις σκέψεις σας
 Γιατί θα έχουν τις δικές τους σκέψεις.
 Μπορείτε να δώσετε στέγη στο σώμα τους,
 αλλά όχι και την ψυχή τους.
 Γιατί οι ψυχές κατοικούν
 στο σπίτι του αύριο
 που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε,
 ούτε καν στα όνειρά σας.

  Μπορείτε να προσπαθήσετε
  να είστε σαν κι αυτά,
  αλλά μη ζητάτε να τα κάνετε
  σαν και εσάς.
  Γιατί η ζωή δεν γυρίζει προς τα πίσω,
  ούτε καθυστερεί στο παρελθόν..

  Εσείς είστε το τόξο
  απ’ όπου τα παιδιά σας,
  σαν ζωντανά βέλη, 
  
εκτοξεύονται προς τα μπροστά…

   Kahlil Gibran
Trad. Lunapiena

Kahlil Gibran


 

I am forever walking upon these shores,
Betwixt the sand and the foam,
The high tide will erase my foot-prints,
And the wind will blow away the foam.
But the sea and the shore will remain
Forever.

*****

Per sempre me ne andrò da questi lidi,
Tra la sabbia e la schiuma del mare,
L’alta marea, le mie impronte cancellerà
E il vento disperderà la mia schiuma.
Ma il mare e la spiaggia resisterano
In eterno
.

********

Για πάντα θα φύγω απ’αυτό το γυαλό,
μες απ’την άμμο και τον αφρό της θάλασσας,
η παλίρροια θα σβήσει τα ίχνη μου,
και ο άνεμος θα σκορπήσει τον αφρό…
αλλά η θάλασσα και η παραλία θα μείνουν
αιώνια. 

Kahlil Gibran
Trad. Lunapiena

                                           

Για Σένα..

 

 

 
Στη σκιά του θανάτου
εκτίμησα κάποτε τη Ζωή,
στο σκοτάδι επιθύμησα
την ακτινοβολία το Ήλιου,
στη μοναξιά μου αντίκρυσα
του βλέμματος την ομορφιά,
και στη σιωπή μου μέθυσα
απ’το άρωμα της μιλιάς σου..
Σε συνάντησα μες την νύχτα
στη γαλάζια αγκαλιά του ονείρου

** * **
Sull’ombra della Morte
ho apprezzato la Vita,
Nel buio ho desiderato
la dolce lucidita’ del Sole,
Nella solitudine ho visto
la bellezza del Tuo sguardo,
Nel silenzio ho apprezzato
il profumo delle Tue parole,
Nella Notte Ti ho incontrato
sul limite azzurro del sogno.
                                              
Lunapiena

ΕΦΤΑΣΕ η ΝΥΧΤΑ….

Arrivata la notte
senza il suo tramonto,
arrivata la notte
inaspettata, feroce,
senza la sua luna,
senza le stelle…
vento che urla,
fulmini e tempesta.
Arrivata la notte
senza l’abbraccio del sonno,
arrivata la notte
e ti ha portata con se
senza nessuna pieta,
senza rancore…
lacrime e dolore,
ricordi di un dolce amore.
Arrivata la notte
senza la speranza del sogno,
arrivata la notte
fredda, crudele,
senza sorrisi,
senza il tuo profumo…
il mio respiro pesante
ma il viaggio continua ancorα…

Lunapiena

    Έφτασε η Νύχτα
    χωρίς το ηλιοβασίλεμα
    Έφτασε η Νύχτα
    άγρια και απρόσμενη
    Χωρίς το φεγγάρι της
    και δίχως άστρα
    Ουρλιάζει ο άνεμος
    αστραπές και καταιγίδα,
    Έφτασε η Νύχτα
    χωρίς του ύπνου
   το τρυφερό αγκάλιασμα 
   Έφτασε η Νύχτα και σε πήρε μαζί της
   δίχως ούτε ίχνος από οίκτο..
   χωρίς τύψεις , μα ούτε  ενοχές.
   Δάκρυα και  πόνος…
   και χίλιες αναμνήσεις μιας αγάπης
   Έφτασε η Νύχτα
   χωρίς την ελπίδα του ονείρου,
   Έφτασε η Νύχτα
   ψυχρή και βίαιη
   δίχως χαμόγελα
   κι ούτε το αρωμά σου..
   Βαρειά ειν’η ανάσα μου
   μα ακόμα… το Ταξίδι συνεχίζεται…

    Lunapiena

ΙΘΑΚΗ:Η ΓΗ του ΚΑΝΕΝΟΣ

Itaca: la Terra di Nessuno

Stanco e solo, senza piu’ amici
sei arrivato nella Terra amata
il tuo nome "Nessuno"…
senza ricchezze e bagagli
senza regali e senza onori…
Ti ha trasformato
il tempo e la Vita,
nessuno puo’ riconoscerti
nemmeno chi era,
in Attesa di Te…

Sei tornato solo
per Amore e Nostalgia
stanco, solo e pieno di ricordi
dalle avventure
di una vita di ricerca
e tanti incontri
con il bello e il male
dopo una lunga lotta
 di sopravivere
da onde arrabbiate
e da tempeste feroci…
dal canto di sirene sedutrici
e da tante magiche notte
di passione…

Il tuo lungo viaggio al mondo
ti ha riportato ancora qui
da dove ti sei partito un giorno…
sei arrivato al tuo regno amato
e nella Terra dei tuoi antenati,
nell’Isola della nostalgia
e dell’Attesa… del tuo ritorno
 "Nessuno" ed ignoto…
nella Terra che ospita
amici e nemici,
la dolce Terra di Nessuno…

Lunapiena
 

Ιθάκη: Η Γή του Κανενός 

                                           
Μόνος και κουρασμένος
δίχως ουτ’ένα φίλο
έφτασες μια νύχτα
στην αγαπημένη σου γη
Το όνομά σου, "Κανένας"
χωρίς αποσκευές
και θησαυρούς,
δίχως δώρα και τιμές..
Σ΄άλλαξε ο χρόνος
κι η ζωή,
κανείς δεν σ’αναγνώρισε
ούτε κι αυτοί που σε περίμεναν..
               
Νόστος κι αγάπη
της επιστροφής σου
η αιτία..
κουρασμένος και μόνος
κι ο νους γεμάτος αναμνήσεις
από τις περιπέτειες
μιας ζωής
στην αναζήτηση..
και τις τόσες συναντήσεις
με το καλό και το κακό,
κι έναν ατέρμονο αγώνα
για επιβίωση..
απ’τα θυμωμένα κύματα
και τις άγριες καταιγίδες..
κι απ’το ξελόγιασμα
των σειρήνων
κι εκείνες τις μαγικές νύχτες πάθους…

Το μακρύ ταξίδι της ζωής
σ’έφερε πάλι εδώ.. απ’όπου
ξεκίνησες μια μέρα…
Έφτασες επιτέλους
στ’αγαπημένο σου παλάτι..
στη γή των προγόνων,
στο νησί της Νοσταλγίας..
όλοι έλεγαν πως αναμένουν
την δική σου επιστροφή…
Άγνωστος και Κανένας
στη Γη που φιλοξένησε
φίλους κι εχθρούς..
στην πανέμορφη Γη
του Κανενός…

Lunapiena      

ΓΙΑΤΙ….

PERCHE’…
                                             
Perche’ la nostra prima voce e’ il Grido?
Perche’ arriva con le lacrime
il  primo ricchiamo?
Perche’ la debolezza
e’ la prima virtu’?
Perche’ i nostri occhi
si chiudono
per paura
nel buio e nella luce?
Perche’ e’ il dolore
l’ultimo segno della vita?
Perche si ride
con il pagliaccio
pur sapendo che dietro
alla sua maschera
nasconde tanta sofferenza,
il suo dolore del dovere?
Perche’ tutte le strade
portano ad una porta chiusa?
Perchè dobiamo sopportare…
il tradimento della speranza?
Perche’ devi perdere sempre…
per poter vincere?
E vincere poi Cosa?
Forse l’unica vittoria
e’ tenere quel che hai!
Ma cosa hai veramente?
Sei ancora vivo!!!
Perche’ ti consume
a cercare?
Forse sai…
che non hai nulla!!!
Si nasce nudi…
tanta speranza poi…
Te ne vai con il tuo
piu bel vestito,
Sensa vita.. sensa sorriso…
Solo per un vestito festivo,
consumi una Vita…
Ho deciso di dare
quel che avro’…
Forse a qualcuno servira’….
e… forse mi regalera’
la sua calda lacrima…
forse cosi mi ritorna ancora..
Il  mio primo pianto!!!
Il mio Primo ricchiamo
alla Vita!

Lunapiena
(In età di 19 anni) 

ΓΙΑΤΙ

Γιατί η πρώτη μας φωνή 
να’ναι μια κραυγή?
Γιατί να κλαίμε
με το πρώτο καλημέρα?
Γιατί η αδυναμία
να’ναι η πρώτη μας ισχύ?
Γιατί τα μάτια κλείνουμε
στο φώς και στο σκοτάδι?
Γιατί να’ναι ο πόνος
το τελευταίο σημάδι ζωής?
Γιατί με το παλιάτσο
να γελάμε
αφού γνωρίζουμε πως
πίσω από την μάσκα του
κρύβει τόσο πόνο..
την αγωνία ενός καθήκοντος?
Γιατί όλoi οι δρόμοι οδηγούν
σε μια πόρτα κλειδωμένη?
  Γιατί πρέπει ν’ανεχόμαστε
την προδοσία της ελπίδας?
Γιατί πρέπει να χάνουμε
για να μπορέσουμε ίσως
και να νικήσουμε μια μέρα?
-Και να νικήσουμε λοιπόν, Τί?
-Ίσως η μόνη νίκη μας να είναι,
να κρατήσουμε όσα ήδη έχουμε
-Μα Τι στ’αλήθεια έχουμε?
-Είμαστε ακόμα Ζωντανοί!!
-Γιατί να δαπανιόμαστε
στο ψάξιμο?
-Ίσως και να γνωρίζουμε.. πως τίποτε τελικά δεν μας ανήκει!
Γεννιόμαστε ολόγυμνοι…
κι ύστερα έρχεται η ελπίδα..
κι έπειτα.. φεύγουμε για πάντα
ντυμένοι στα γιορτινά μας..
Χωρίς Ζωή..
και δίχως χαμόγελο…
Μόνο για ένα ρούχο γιορτινό
ξοδεύουμε μια ολόκληρη Ζωή?
…Τ’αποφάσισα λοιπόν,
θέλω να δίνω ό,τι έχω..
ίσως σε κάποιον χρειαστεί…
και ίσως…ίσως να μου χαρίσει
το πιό θερμό του δάκρυ..
ίσως.. να μου επιστραφεί ξανά
Το Πρώτο μου Κλάμμα!
 η Πρώτη μου Καλημέρα
 στη Ζωή!

Lunapiena
(ήμουνα τότε 19 μόλις χρόνων)