dopo il tramonto…

la Luna è apparsa timida
sulla cima della lontana montagna,
intorno un complice silenzio,
il vento ha smesso di giocare
con le grande onde del mare..
e le foglie dell’albero ferme
per ascoltare con me
il battito del mio cuore,
nel suo ballo ritmico,
che diventa una danza frenetica
in attesa… dei tuoi passi
che mi avvicinano piano piano.
e poi.. è arrivata la notte
il suo silenzio parlante e la Luna
…la mia perenne complice amica,
sul porto è cominciata l’alta marea.

*****

Μετά το ηλιοβασίλεμα..

Ντροπαλή ξεπρόβαλε η σελήνη
στη κορυφή του απέναντι βουνού
γύρω μου πέφτει η σιωπή, συνένοχη..
κι ο άνεμος έπαψε να παίζει
με τα μεγάλα θαλάσσια κύματα.
ακίνητα και τα φύλλα των δέντρων
αφουγκράζονται μαζί μου
τους χτύπους της καρδιάς,
που ρυθμικά άρχισε να λικνίζεται
και καταλήγει σ’ένα χορό φρενιτιώδη,
προσμένοντας τα βήματά σου
να πλησιάζουν αργά αργά…
κι έπειτα… έφτασε η νύχτα,
η ηχηρή της σιωπή… και η Σελήνη
η παντοτινή μου συνεργός…
κι άρχισε και πάλι η παλίρροια.

Lunapiena

Advertisements