O divina creatura, quante volte
Ho appannato la tua cristallina
Pace dorata svelandoti
Il segreto del vivere e il dolore.

Oh, perdona e dimentica! Tu pensami
Nube che passa sulla luna piena,
E torna a splendere, mia dolce luce,
Nella tua ferma bellezza, serena.

*****

Ω! θείο δημιούργημα, πόσες φορές
θάμπωσα την κρυστάλινη ειρηνική
χρυσή σου όψη, αποκαλύπτοντάς σου
το μυστικό της ζωής και τον πόνο.

Ω! συγχώρα με και λησμόνησε!
Να με σκέφτεσαι σαν το σύννεφο
που σκεπάζει για λίγο την Πανσέληνο,
και γύρνα να λάμψεις, γλυκό μου φως,
ήρεμη μες την αέναη ομορφιά σου.
                                                                                           
Friedrich Holderlin
Trad. Lunapiena

Advertisements