Luccio Battista – Mogol


I Giardini di Marzo

Il carretto passava e quell’uomo
gridava "gelati!"
al ventuno del mese i nostri soldi
erano già finiti
io pensavo a mia madre
e rivedevo i suoi vestiti
il più bello era nero
coi fiori non ancora appassiti
All’uscita di scuola i ragazzi
vendevano i libri
io restavo a guardarli
cercando il coraggio per imitarli
poi sconfitto tornavo a giocar
con la mente e i suoi tarli
e la sera al telefono
tu mi chiedevi
perchè non parli

Che anno è
che giorno è
questo è il tempo
di vivere con te
le mie mani come vedi
non tremano più
e ho nell’anima
in fondo all’anima
cieli immensi
e immenso amore
e poi ancora ancora amore
amor per te
fiumi azzurri e colline e praterie
dove scorrono dolcissime
le mie malinconie
l’universo trova spazio dentro me
ma il coraggio di vivere
quello ancora non c’è…
I giardini di Marzo
si vestono di nuovi colori
e le giovani donne in quel mese
vivono nuovi amori
camminavi al mio fianco
e ad un tratto dicesti
tu muori…
se mi aiuti son certa
che io ne verrò fuori
ma non una parola
chiarì i miei pensieri
continuai a camminare
lasciandoti attrice di ieri
                                                           
Che anno è
che giorno è
questo è il tempo
di vivere con te
le mie mani come vedi
non tremano più
e ho nell’anima
in fondo all’anima
cieli immensi e immenso amore
e poi ancora ancora amore
amor per te
fiumi azzurri e colline e praterie
dove corrono dolcissime
le mie malinconie
l’universo trova spazio dentro me
ma il coraggio di vivere
quello ancora non c’è…
quello ancora non c’è…

Lucio Battisti
Versi:  Mogol

 

 ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο
και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ’ ένα καράβι
το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες
ένα άσπρο φουστάνι
μου κρατούσες το χέρι
ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας
οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι
που μετά την προδώσαν

μια φορά μου ‘χες πει
δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει
η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Σιδερένια η σκάλα
και μου ‘λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά
κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες
κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα
ασπρόμαυρο και να ‘σου το πιόνι
μια φορά μου ‘χες πει
δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει
η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει
γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι
και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια
χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται
με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ

Κι όλο φεύγω
πριν μείνουμε μόνοι
το τέλος μη δω.

Β. Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Νικαλακοπούλου

 
Β. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ – Νικαλακοπούλου

Advertisements