Le Isole dell’Anima

Isole del sole, nell’oceano dell’anima
sparse nell’uomo, ultimi regali divini,
frammenti di un paradiso perduto,
memoria dell’universo, un soffio di vita
Isole d’amore di un’armonia vitale.
Vergini boschi della bonta umana
fontane e pozzi del vero benessere
sorgenti per una spontanea felicita’.

Come l’usignolo, unico cantante solitario
l’uomo ricchiama amore e canta la Vita,
si ubbriaca  il cuore con nectar utopico,
 disarmato il cacciatore rimane in silenzio
per ascoltare l’inno della bellezza.
Nelle isole dell’anima regna l’armonia
nidi d’amore, focolari accesi in attesa
per ospitare e regalare calore.

Isole verdi di una ricchezza naturale
nel nostro universo vitale, fonti di vita
rocce con caverne di profonda intimità
circondate a volte di onde di paura
di un mare di sentimenti immaturi,
son indifese all’attaco dei pirati feroci
che agganciano la loro mano di ferro
e rubano distruggendo l’interna bellezza.

Της Ψυχής τα Νησιά

Νησιά του ήλιου, στoν ωκεανό της ψυχής
σκορπισμένα εδώ κι εκεί, τελευταία θεικά δώρα
κομμάτια ενός χαμένου παιδικού παραδείσου,
Μνήμες του σύμπαντος, μιά ανάσα Ζωής.
Νησίδες αγάπης μιας ζωτικής Αρμονίας.
Παρθένα δάση της ανθρώπινης καλοσύνης
κρίνες και πηγάδια της αληθινής ζωής
πηγές που αναβλύζουν ευτυχία.

Σαν ένα αηδόνι, που μοναχό του κελαηδά
ο άνθρωπος προσκαλεί τον έρωτα
και τη ζωή γλυκά τραγουδά.
Μεθυσμένη η καρδιά με νέκταρ θεικό,
σαν άοπλος κυνηγός, που την σιωπή αντέχει
για ν’απολαύσει και πάλι της ομορφιάς τον ύμνο.
Μες στις νησίδες της ψυχής η αρμονία κυβερνά,
του έρωτα φωλιές, εστίες αναμένες που προσμένουν
σαν φιλόξενες, ζεστές αγκαλιές, ανοιγμένες.

Καταπράσινα νησιά με φυσικούς θησαυρούς
στο ζωτικό μας σύμπαν, πηγές ζωής αναβλύζουν,
στα βράχια που κρύβουν σπήλαια μυστικά..
μα, ξεσπούν πάνω τους οργισμένα κύματα
από μια θάλασσα ανώριμων συναισθημάτων
κι αμύνονται δειλά στην επιδρομή των πειρατών
που ψάχνουν με το σιδερένιο γάντζο τους
να λεηλατήσουν την κρυμμένη ομορφιά τους.

Lunapiena

Advertisements