Geloso era il mare,
e con l’incanto delle sue onde
ha rubato l’amore,
e la mia piccola barca a vela
senza più la sua bussola
naviga sola…
                                                 
Come il triste canto delle sirene
l’eco del mio ricchiamo
accarezza le onde,
e la pioggia delle mie lacrime
si perde nel sale del mare.
E’ seccata la mia rosa…
                                       
 Gabbiani che volano in cielo
amici fedeli nel tempo
le tue parole d’amore.
Spenta la luce del faro
 e triste il sorriso di Luna
che non conosce l’oblio.

Lunapiena

 Ζήλεψε απόψε η θάλασσα
και με τη γοητεία  των κυμάτων
ξελόγιασε την αγάπη..
κι έμεινε η βάρκα μου δίχως πυξίδα,
ν’αρμενίζει μονάχη στ’ανοιχτά..
                                                         
Σαν των σειρήνων το θλιμμένο τραγούδι
αντιλαλεί το κάλεσμά μου..
χαϊδεύοντας τα κύματα
και των δακρύων μου η βροχή
χάνεται στην αλμύρα του βυθού.
Ξεράθηκε και το τριαντάφυλλο…

Σαν γλάροι που παίζουν στον αέρα
έμπιστοι σύντροφοι του χρόνου,
τα λόγια της αγάπης σου.
Έσβησε του φάρου το καντήλι,
θλιμμένο το χαμόγελο του φεγγαριού
που δεν εγνώρισε ποτέ την λησμονιά.

Lunapiena