Il Tempo non può nulla..

Ho cercato invano
la spiaggia dell’oblio
dove nasce l’albero del loto
per ubbriacarmi dal suo succo
e cancellare i miei ricordi..

Ho vagato senza una bussola
come un naufrago allucinato
dove le sirene incantano i marinai
per ascoltare il loro canto
e scordarmi del tuo sorriso..

Ho cercato in una notte d’Agosto
per la danza delle stelle cadenti
per far ballare i miei ricordi
lontano della mia memoria
lasciati nel buio dell’universo..

Ho cercato invano
la spiaggia dell’oblio,
dove i sentimenti dormono
come uccelli tra gli scogli
ma.. ho incontrato solo la luna.

Nel suo perpetuo vagare
per risaldare l’antico patto d’amore
danza col sole… al suono delle onde.
Il tempo non può nulla più..
che rispettare la forza dell’Amore!

Ho smesso di vagare per cercare
la mia spiaggia dell’oblio,
accarrezzo con dolce rispetto
i miei più cari ricordi..
e suono la danza della luna.

Lunapiena

Ο χρόνος τίποτε δεν μπορεί..

                  
Άδικα έψαξα
για την ακρογιαλία της λησμονιάς
όπου φυτρώνει ο θάμνος του λωτού
για να μεθύσω με το χυμό του
και να σβήσουν οι αναμνήσεις.

Περιπλανήθηκα χωρίς πυξίδα
σαν τον χαμένο ναυαγό
εκεί που οι σειρήνες τραγουδούν
και σαγηνεύουν τους ναυτικούς,
για να ξεχάσω τη μορφή σου.

Έψαξα μια νύχτα του Αυγούστου,
που οι περσίδες πέφτουν χορεύοντας
για να βάλω στο χορό τις θύμισες
να φύγουν από την μνήμη μου
θυσία να γίνουν.. στο σκοτάδι του κόσμου.

Άδικα έψαξα
για την ακρογιαλιά της λησμονιάς
όπου τα συναισθήματα κοιμούνται
στους θάμνους.. παρέα με τα πουλιά,
αλλά.. συνάντησα μόνη της, τη Σελήνη.

Στη αιώνια περιπλανησή της
για να τακτοποιήσει
μια πανάρχαια ερωτική συμφωνία
χορεύει με τον ήλιο
στον ήχο των κυμάτων
Ο χρόνος δεν μπορεί.. παρά να σεβαστεί
την δύναμη της Αγάπης!

Σταμάτησα να περιπλανιέμαι
και να ψάχνω για την δική μου
ακρογιαλιά της λησμονιάς,
χαιδεύω με τρυφερό σεβασμό
τις αγαπημένες μου μνήμες
και τραγουδώ το χορό του φεγγαριού.

Lunapiena