Perchè tu possa ascoltarmi…

Perchè tu possa ascoltarmi
le mie parole si fanno sottili, a volte,
come impronte di gabbiani
sulla spiaggia.
Collana, sonaglio ebbro
per le tue mani dolci come l’uva.

E le vedo ormai lontane
le mie parole.
Più che mie sono tue.
Come edera crescono aggrappate
al mio dolore antico.
Così si aggrappano
alle pareti umide.
E’ tua la colpa
di questo gioco cruento.

Stanno fuggendo
dalla mia buia tana.
Tutto lo riempi tu,
tutto lo riempi.
Prima di te hanno popolato
la solitudine che occupi,
e più di te sono abituate
alla mia tristezza.

Ora voglio che dicano
ciò che io voglio dirti
perchè tu le ascolti,
come voglio essere ascoltato.

Il vento dell’angoscia
può ancora travolgerle.
Tempeste di sogni
possono talora abbatterle.
Puoi sentire altre voci
nella mia voce dolente.
Pianto di antiche bocche,
sangue di antiche suppliche.

Amami, compagna.
Non mi lasciare. Seguimi.
Seguimi, compagna,
su quest’onda di angoscia.
Ma del tuo amore
si vanno tingendo le mie parole.
Tutto ti prendi tu, tutto.

E io le intreccio tutte
in una collana infinita
per le tue mani bianche,
dolci come l’uva.

Pablo Neruda

Για να μ’ακούσεις…

Για να μπορείς να μ’ακούσεις
τα λόγια μου γίνονται τρυφερά,
καμμια φορά,
σαν τα ίχνη των γλάρων
πάνω στην άμμο του γιαλού.
Κομπολόϊ, μεθυσμένος ήχος
στα χέρια σου,
που’ναι γλυκά σαν το σταφύλι.

Και βλέπω τα λόγια μου
να φεύγουν μακρυά..
δεν μου ανήκουν πιά..
είναι μόνο δικά σου.
Κι πληθαίνουν σαν το κισσό..
π’αναρριχάται
στον παλιό μου πόνο.
Σκαρφαλώνουν
στους μουσκεμένους τοίχους..
κι είσαι εσύ η αιτία
γι’αυτό το απάνθρωπο ντουέλο.

Δραπετεύουν…
από το σκοτεινό μου καταφύγιο.
Κατέκλεισες τα πάντα.. όλα τα γέμισες.
Στη μοναξιά μου που κατέλαβες
πριν από σένα εκείνα κατοικούσαν
κι είχαν συνηθίσει στην θλίψη μου.
Τώρα επιθυμώ να σου μιλήσουν
για όσα θα’θελα να σου πω
για να τ’αφουγκραστείς
όπως θα ήθελα εμέ ν’ακούσεις.

Ο άνεμος της αγωνίας μπορεί
να τα συμπαρασύρει ακόμα.
Καταιγίδες ονείρων μπορεί 
και να τα πετάξουν στο χώμα.
Μπορεί ν’ακούσεις
αλλότριες φωνές
μες στη βασανισμένη μου φωνή.
Θρήνο από στόματα
παλιών καιρών
αίμα από παλιές παρακλήσεις.

Αγάπα με, συντρόφισσα,
Μη μ’αφήνεις μόνο.
Ακολούθησέ με.
Να’σαι μαζί μου, συντρόφισσα,
σε τούτο ‘δω το κύμα του τρόμου.
Τα λόγια τώρα,
χρωματίζονται απ’την αγάπη σου.
Κι γίνονται όλα δικά σου.

Κι εγώ τα πλέκω
σε μια ατέλειωτη αλυσίδα
για τα λευκά σου χέρια,
που’ναι γλυκά σαν το σταφύλι.

Pablo Neruda
Trad. Lunapiena