«Βαθειά στους ελαιώνες της αγάπης,
κυλάει το φωτεινό ποτάμι της ποίησης.
Μέσα στα ρεύματα του τα υπόγεια,
ταξιδεύουν αγκαλιά,
η αβάσταχτη ελαφρότητα του ΄΄είναι΄΄
και το βαθύ ρίγος της μοίρας.
Κανείς δεν έμαθε ποτέ, κανείς δεν ξέρει,
μόνο οι αυλητρίδες νεράιδες του μεσημεριού ξέρουν.
Σε μας δεν μένει άλλο, παρά να σωπαίνουμε
και να ακούμε το τραγούδι τους.»

ΣΤΟΥΣ ΕΛΑΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Βαθιά στους ελαιώνες της αγάπης
χορεύουν οι νεράιδες του μεσημεριού

Τα δροσερά τους γέλια τρελαίνουνε τον Αύγουστο
τρελαίνουνε τα όνειρα των εραστών

Σκύβω και προσεύχομαι με λέξεις από χώμα
ήχοι κρυστάλλινοι με διαπερνούν

Φωτίζουνε τη σιωπηλή ζωή μου
φωτίζουνε του έρωτα τα μάτια τ’ ανεξήγητα

Φωτίζουνε τη σιωπηλή ζωή μου
φωτίζουνε του έρωτα τα μάτια…

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας
 

Advertisements