ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ

Το αίμα τώρα τινάζεται
καθὼς φουσκώνει η κάψα
στις φλέβες τ᾿ οὐρανού τ᾿ ἀφορμισμένου.
Γυρεύει να περάσει απὸ το θάνατο
για να῾βρει τη χαρά.

Τὸ φως είναι σφυγμὸς
ολοένα πιο αργὸς και πιο αργὸς
θαρρείς πως πάει να σταματήσει.

 ***

Λίγο ἀκόμη και θα σταματήσει ο ήλιος.
Τα ξωτικὰ της αυγής
φύσηξαν τα στεγνὰ κοχύλια·
το πουλὶ κελάηδησε τρεις φορὲς τρεις φορὲς μόνο·
η σαύρα πάνω στην άσπρη πέτρα
μένει ἀκίνητη
κοιτάζοντας το φρυγμένο χόρτο
εκεί που γλίστρησε η δεντρογαλιά.
Μαύρη φτερούγα σέρνει ένα βαθὺ χαράκι
ψηλὰ στο θόλο του γαλάζιου –
δες τον, θ᾿ανοίξει.

Αναστάσιμη ωδίνη.

Γ. Σεφέρης

Advertisements