ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ
                                                                                               
Ο μεγαλύτερος ήλιος από τη μια μεριά
κι από την άλλη το νέο φεγγάρι
απόμακρα στη μνήμη σαν εκείνα τα στήθη.
Ανάμεσά τους χάσμα της αστερωμένης νύχτας
κατακλυσμὸς της ζωής.
Τ᾿ άλογα στ᾿ αλώνια καλπάζουν και ιδρώνουν
πάνω σε σκόρπια κορμιά.
Όλα πηγαίνουν εκεί καὶ τούτη η γυναίκα
που την είδες όμορφη, μια στιγμή λυγίζει
δεν αντέχει πιά γονάτισε.
Όλα τ᾿ αλέθουν οἱ μυλόπετρες
καὶ γίνουνται άστρα.

Παραμονή της
μακρύτερης μέρας.

*******
‘Ολοι βλέπουν οράματα
κανεὶς ωστόσο δεν τ᾿ ομολογεί·
πηγαίνουν και θαρρούν πως είναι μόνοι.
Το μεγάλο τριαντάφυλλο ήτανε πάντα εδώ
στο πλευρό σου, βαθιά μέσα στον ύπνο
δικό σου και άγνωστο.
Αλλά μονάχα τώρα που τα χείλια σου τ᾿ άγγιξαν
στ᾿ απώτατα φύλλα
ένιωσες το πυκνό βάρος του χορευτή
να πέφτει στο ποτάμι του καιρού
-το φοβερό παφλασμό.

Μη σπαταλάς την πνοή που σου χάρισε
τούτη η ανάσα.
 
Γιώργος Σεφέρης