Ο ήλιος ανατέλλει 
                                            
‘Υμνο χαρίζει στη ζωή τ’αηδόνι,
φεύγει απ’την μάχη το σκοτάδι
στον ορίζοντα, ξεπρόβαλε η αυγή..
η πρωτότοκη κόρη του Ήλιου.
Τρυφερό χαμόγελο της φύσης
τα ρόδινα σύννεφα στον ουρανό
κι η ελπίδα ντύθηκε πορτοκαλί.
 
Λυμένα μακρυά μαλλιά
στον άνεμο
θυμίζουν τα κλαδιά
της κλαίουσας ιτιάς
στο χορό του Αυγούστου..
μπρος στο κατώφλι της μέρας.
Αθηνάς κέντημα 
στο γήινο τελάρο 
με κλεμμένες μπογιές
 απ’τον παράδεισο
η χαρούμενη συμφωνία
των χρωμάτων.

Κι ο ήλιο ανατέλλει
στ’απέναντι βουνό
μια καινούργια μέρα γεννιέται
στου χρόνου την αέναη συνέχεια…
Μια νέα μέρα.. χάρισμα ζωής!
Δροσερή αύρα φθινοπώρου..
σαν αιώνιο κάλεσμα του έρωτα
της καρδιάς το τραγούδι!

Lunapiena

 Spunta il Sole 

L’usignolo canta la Vita
il buio abbandona la lotta…
spunta l’alba nell’orizzonte,
la timida figlia del Sole.
Sorrisi di tenerezza intorno,
nuvole colorate di rosa,
è vestita d’arancione 
la speranza.

Sciolti capelli nel vento
somigliano i rami del salice
alla danza d’Agosto,
sulla soglia del giorno.
Ricamo divino
sulla tela terreste
mille colori
di un paradiso fiorito,
sinfonia allegra dell’aurora.

Spunta il Sole
sulla montagna,
e’ nato un altro giorno
nel continuo del tempo…
Un altro giorno per… vivere.
Fresca brezza d’Autunno,
perenne ricchiamo d’amore,
il canto del mio cuore…
                          
Lunapiena