Archive for Οκτώβριος 2008

Αν ΜΠΟΡΟΥΣΑ…

                                                                                                                                                                                                    
                                                                                                          

Se potessi….

Se potessi cancellare il tempo
Cancellerei tutto quel
che ti ha fatto del male.
Cancellerei ancora
tutti i nostri sbagli
uno per uno
sono inutili gli attimi
che portano dolore.

Se potessi fermare il tempo
lo farei per allungare
ogni attimo di felicità
e le ore della creazione umana.
Sono preciosi gli attimi
che ti hanno visto gioire.

Se potessi fermare il tempo
raccoglierei con rispetto
ogni dolce sorriso umano
e tutte le gocce di lacrime
della gratitudine
per dipingere il più famoso
quadro di bellezza. 
                                                       

Se potessi fermare il Tempo
quella rosa d’Amore
con il dolce profumo di Primavera
Non si seccava mai…
ed il sorriso sarebbe
sempre accesso
nel profondo del nostro cuore..

Lunapiena


Αν μπορούσα….
                               
        
Αν μπορούσα
να σβήσω το χρόνο
θα έσβηνα μαζί του..
όλα εκείνα
που σου ‘καναν κακό.
Θα έσβηνα με μιάς
όλα τα λάθη μας.. ένα.. ένα
Είναι άχρηστες οι στιγμές
που μας πληγώνουν…

Αν μπορούσα
να σταματήσω το χρόνο
θα το έκανα για να διαρκέσει
κάθε στιγμούλα ευτυχίας
και της δημιουργικότητας οι ώρες.
Είναι πολύτιμες οι στιγμές
που σε είδαν να χαίρεσαι.

Αν μπορούσα
να σταματήσω το χρόνο
θα διάλεγα με σεβασμό
κάθε ανθρώπινο χαμόγελο γλυκό
και όλες τις σταγόνες
απ’τα δάκρυα που γεννήθηκαν
απ’της καρδιάς τα ευχαριστώ,
για να ζωγραφήσω το πιό όμορφο
ανθρώπινο πίνακα.

Αν μπορούσα
να σταματήσω το χρόνο
εκείνο το τριαντάφυλλο της Αγάπης
με το γλυκό του ανοιξιάτικο άρωμα
δεν θα ξηραίνονταν ποτέ.. 
και το χαμόγελο θα’ταν πάντα φωτεινό
εκεί στο βάθος της καρδιάς..

Lunapiena

                                                                                                                                                                    

Advertisements

Την Πόρτα ΑΝΟΙΓΩ το ΒΡΑΔΥ..

 

                                                                                                                                                                            

ΑΠΩΝ-ΠΑΡΩΝ

Περιμένοντας το ΒΡΑΔΥ

Χρωματίζω Πουλιά

Απαγγέλει ο ΠΟΙΗΤΗΣ

                                                                                                                                                                                                  

Με ΚΑΛΟ ΚΑΙΡΟ…

  

 
C’è solo un tempo
per essere vissuto in pieno,
con tutti i modi che
un essere umano
è capace di vivere….
camminando nelle stradine
della nostra vita
si incontrano paesi
di grande bellezza,
paesi che ti accolgono
con ospitalità e affetto,
ma anche paesi deserti
che non hanno di offrire
nemmeno l’ombra di un albero
e paesi difficili per essere trascorsi,
e strade rocciose… 
                                                         
Arrivano a volte tempeste
senz’avviso, inaspettate…
e si devono essere affrontate
con calma e saggezza…
ascoltando la musica
del dialogo degli esseri
dove si trova sempre la risoluzione
dei misteri nascosti….
e la voglia di continuare il cammino
in tutte le stagioni.

Perchè nella vita tutto segue
le regole delle stagioni,
tutto cambia,
tutto viene e se ne va…
basta saper cogliere
l’occasione per affrontare
le difficoltà e proseguire
il buon cammino.

Le parole sono anche
il terreno sul quale
si nutrono le radici
della pianta dell’ illusione…
tra le tante piante meravigliose
del giardino dell’anima umana
e le rocce della solitudine.
                                      
Le parole sono le note
del canto umano,
che compongono
la più bella sinfonia
del concerto del dialogo
tra le persone e la natura
che allontana la sensazione
della nostra solitudine.

Il mio desiderio più bello
è di proseguire
il cammino
in buon tempo…
per trovare sempre la voglia
di esplorare la bellezza
e volare con gli ali della poesia
nel cielo azzurro dell’esistenza.

Lunapiena

Ο χρόνος υπάρχει
για να τον ζήσεις μέχρι..
την τελευταία του στιγμή
μ’όλα τα μέσα που μπορεί
ο άνθρωπος να διαθέτει
για το ταξίδι του πάνω στη γη… 
Βαδίζοντας δειλά
στα μονοπάτια της ζωής
συναντάς πανέμορφα τοπία,
φιλόξενες γωνιές που
σε καλοσωρίζουν με συμπάθεια
κι άλλες φορές συναντάς
μέρη ερημικά,
που δεν έχουν
ούτε τον ίσκιο ενός δένδρου
να σε προστατέψει…
κι άλλοτε πάλι καλείσαι να βαδίσεις
σε δύσβατες πλαγιές των βράχων..
απάτητες ακόμα απ’τον ανθρώπο.
                                                   
Και φτάνουν ξαφνικά οι καταιγίδες
δίχως καμμιά προειδοποίηση…
που καλείσαι να τις αντέξεις
με ηρεμία και φρόνηση περισσή..
αφουγκράζοντας τη μουσική 
απ’τον διάλογο των όντων…
που μέσα του κρύβεται 
των μυστηρίων η λύση..
και ο συνεχής πόθος του ταξιδιού
σε όλες τις εποχές.

Γιατί στη ζωή όλα ακολουθούν
τον ρυθμό των εποχών,
κι όλα αλλάζουν διαρκώς,
όλα έρχονται και φεύγουν,
καλείσαι να μάθεις να επιλέγεις,
κάθε φορά, το σωστό τρόπο
αντιμετώπισης των καταστάσεων
και να κρατήσεις τη σωστή πορεία.

Τα λόγια κάποιες φορές
είναι σαν το χώμα που τρέφει
και της αυταπάτης το δέντρο,
που μεγαλώνει ανάμεσα
σε τόσα άλλα δέντρα και φυτά
της ανθρώπινης ύπαρξης…
και απλώνει τις ρίζες του,
κοντά στα βράχια της μοναξιάς.

Κι η πιό όμορφη ευχή σου να’ναι
να συνεχίζεις το δρόμο σου
με καλό καιρό…
και να μπορείς να έχεις  πάντα
την όρεξη να ψάχνεις την ομορφιά
και να πετάς
με τα φτερά της ποίησης
στο γαλάζιο ουρανό της Αλήθειας.

Lunapiena

                                                                                                                                                                    

TASSOS LIVADITIS

"Γιατί η ζωή είναι ατελείωτη
και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει
και δυό φορές
– να ξαναρχίζει κάθε μέρα,
κάθε ώρα, κάθε στιγμή…"

*****
                                                         
"…ένα καινούργιο ζευγάρι
ανεβαίνει κι όλας τη σκάλα
έτοιμο να ριψοκινδυνέψει
την ψυχή του
στη μεγάλη
αβεβαιότητα
του έρωτα."

******

"…κι απ’ όλα πιό χειρότερο,
όταν όχι η ελπίδα πιά,
μα κι
αυτός ο ίδιος
ο πόνος σου σ’ αφήνει."

"Γιατί ο πόνος,
ο απέραντος ανθρώπινος πόνος,
σ’ ανασηκώνει πάνω
απ’ τον εαυτό σου..

******

…κι ο κάθε πόνος μας
είναι μια μυστική,
πικρή επιστροφή
στην άγια ταπεινότητα
των απλών πραγμάτων…

Kαι μέσα στη φωνή μας τρέμαν
όλοι οι αιώνιοι χωρισμοί.

Kαι τότε καταλαβαίνεις
τους πόνους του απείρου
όταν κοιλοπονούσε τον κόσμο.
Kαι τους πόνους της γής
για να γεννήσει ένα στάχυ.
Ή τους πόνους ολόκληρης
της αιωνιότητας,
για να γεννηθεί κάποτε
ένα τραγούδι.

Τάσος Λειβαδίτης


"Perchè la Vita
è interminabile…
e può ognuno ricominciare
due volte
-ricominciare ogni giorno,
ogni ora, ogni attimo…"

*****

"….una nuova copia
sta salendo la scala
pronti a rischiare l
a propria anima
nella grande insicurezza
dell’eros."

******

"… ma di tutti i mali…
peggiore è
Non quando perdi
la Speranza
ma quando ti abbandona
anche la capacità
di sentire il dolore."                       
******

"Perchè il dolore,
la profonda umana sofferenza
ti rialza sopra e fuori
dal tuo essere…."
e ogni nostro dolore è come
un segretto ed amaro ritorno
nella modestia
delle Cose semplici.
 
Ε dentro nella nostra voce
tremavano tutti
gli eterni abbandoni.

ed allora sei in grado di capire
le sofferenze dell’Universo
nel momento della nascita
del Mondo.
ed il dolore della Terra
per far partorire il grano.
e le sofferenze dell’eternità
per far nascere una Canzone.

Tassos Livaditis 
Trad. Lunapiena


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

                                                            

«Ναι, αγαπημένη μου
Εμείς γι’ αυτά τα λίγα
κι απλά πράγματα πολεμάμε
για να μπορούμε να’ χουμε
μια λάμπα,
ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να’ χουμε έναν έρωτα
που να μη μας τον λερώνουν,
ένα τραγούδι
που να μπορούμε
να το τραγουδάμε…»

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 

  Si, mia cara

Noi per queste piccole
e semplici cose lottiamo
per poter avere la luce
di una lambada,
un sediolino,
una strada gioiosa al mattino.
un sogno sereno alla notte.
Per vivere un Amore 
che non pottessero sporcarlo
una canzone
per cantare in liberta’.

Tasos Livaditis
trad. Lunapiena

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


        

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΤΑΣΟΣ
(1922, 1988)

Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταξουργείο. Το 1940 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εξαιτίας της Κατοχής και της στράτευσής του στην ΕΠΟΝ. Την ίδια περίοδο πέθανε κατεστραμμένος οικονομικά ο πατέρας του και το 1951,
ενώ ο ποιητής ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο, η μητέρα του.
Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα, "Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη", στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα, ενώ κείμενά του θα δημοσιεύσει στη συνέχεια και στη Νέα Εστία.

Το διάστημα 1948 1952 εκτοπίζεται στο Μούδρο, στον Αι-Στράτη
και στη Μακρόνησο, μαζί με άλλους αριστερούς καλλιτέχνες και διανοούμενους. Επιστρέφοντας, εκδίδει δύο συλλογές,
"Μάχη στην άκρη της νύχτας" κι "Αυτό το αστέρι ανήκει σε όλους μας", οι οποίες αποτυπώνουν με σκληρό ρεαλισμό τις συνθήκες που επικρατούσαν στα στρατόπεδα της εξορίας.
Όλη η πρώτη ποιητική του περίοδος, η περίοδος της στράτευσης
όπως έχει χαρακτηριστεί, είναι εμποτισμένη από την αγωνιστικότητα του εξόριστου που δεν διαπραγματεύεται, με κανένα τίμημα, τις ιδέες του.

Το 1954 αρχίζει η συνεργασία του με την εφημερίδα Αυγή, στην οποία
γράφει κριτική ποίησης. Το 1967 η συνεργασία αυτή διακόπτεται για να συνεχιστεί μετά το 1974, ως το 1980. Το 1955 οδηγείται σε δίκη στο Πενταμελές Εφετείο για την ποιητική συλλογή του:
"Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου" και αθωώνεται πανηγυρικά. Πρωτοστατεί στην ίδρυση του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης,
του οποίου θα είναι τακτικός συνεργάτης, ως τη διακοπή της έκδοσής του, λόγω της χούντας.

Το 1958, εκδίδεται το μείζον έργο του "Οι γυναίκες με τ αλογίσια μάτια".
Το 1961 συνεργάζεται στην ταινία "Συνοικία το όνειρο" γράφει το σενάριο
της ταινίας (μαζί με τον παιδικό του φίλο Κώστα Κοτζιά) και τους στίχους
των τραγουδιών, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία θα απαγορευτεί
από τη λογοκρισία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 60, η ποίησή του
αλλάζει προσανατολισμό και εκφράζει την πικρία του ποιητή
για τα διαψευσμένα όνειρα της νιότης του και την αγωνία του
μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. Την περίοδο της δικτατορίας,
έμεινε άνεργος και βιοποριζόταν, όπως οι περισσότεροι προοδευτικοί συγγραφείς, από τις μεταφράσεις. Μετά τη δικτατορία, περνάει
από τις συνθέσεις σε ποιήματα ολιγόστιχα και επεξεργάζεται
μια προσωπική μυθολογία, κορυφαία έκφραση της οποίας είναι
η συλλογή του: "Βιολέτες για μια εποχή" (1986), που θεωρήθηκε
ως το κύκνειο άσμα του.

Πέθανε στην Αθήνα από ανεύρυσμα Αορτής,
στις 30 Οκτώβρη 1988.
Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του
με τον τίτλο "Χειρόγραφα του Φθινοπώρου".  Τιμήθηκε με το πρώτο
βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία
το 1953 για τη συλλογή του "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου"
με το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων, το 1957
για τη συλλογή του "Συμφωνία αρ.Ι"
με το Β Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το 1976 για τη συλλογή
"Βιολί για μονόχειρα" με το Α Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το 1979
για τη συλλογή "Εγχειρίδιο ευθανασίας".

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Στίχοι του μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη, το Μάνο Λοΐζο,
το Γιώργο Τσαγγάρη και άλλους Έλληνες συνθέτες.

από τις Εκδόσεις Κέδρος

 Tassos Livaditis
è nato il 20 Aprile 1922, ad Atene.
Nel 1940, studente delle facoltà di Legge e corrispondenza, lascia lo studio per entrarci a far parte al movimento di Resistenza, con il gruppo di Sinistra EPON. Nel 1943, muore il suo padre e dopo alcuni anni nel 1951 anche la sua madre, che non gli ha dato l’ultimo saluto, perchè era in esordio nell’isola di Macronisos, con molti suoi compagni comunisti. Nel 1946, si innamorato ed ha sposato Maria Stupa, che è stata la sua fedele compagna di vita.

Il 1947 scrive le sue nel giornale, "Nuova Estia" e in seguito con altri giovani amici partecipa alla creazione ed edizione di un giornale culturale con il titolo, "Themelio".  Tra 1948 fino al 1952 era in esordio in molti posti… della Grecia, insieme con altre importante Persone della cultura e dell’Arte, per le loro Idee di Sinistra.
Il 1952… inizia a pubblicare i suoi primi libri… che molti di questi, per il loro contenuto ideologico di Sinistra, sarano consessurati, anche se hanno vinto dei Premi sia in Grecia che all’estero.
Dal 1954 fino alla fine della sua vita, scrive in uno dei giornali di Sinistra "AYGH", che nei tempi di ditattura fascista dei colonelli  in Grecia (1967-1974), sono stati chiusi. In questa periodo, ha tradotto molte opere di letteratura straniera con il pseudonimo, Rokkos.
Nel 1961 segue Mikis Theodorakis, a molte città della Grecia, facendo conoscere la Poesia alla semplice gente. Era un contatto con la profondità dell’Uomo, ogni suo incontro ed era un arricchimento psichico parlare con Lui.

Ha scritto moltissime poesie… alcune delle quali sono diventate canzoni, cantate da famosi cantanti Greci come Nana Muskouri, Manos Loizos, con Musica di M.Theodorakis e di M.Chatzidakis.

Nel Agosto del 1982, entra in ospedale per un attacco cardiaco… da allora la sua salute si indebolisce… nell’Ottobre 1988 si era operato per Aneurisma dell’Aorta… ma il suo cuore debole lo tradisce… è morto dopo pocchi giorni il 30 Ottobre 1988.

***

Tassos Livaditis per tutta la sua Vita è riuscito ad essere un Uomo
con il vero significato della parola. Tutti noi che abbiamo avuto l’onore e la fortuna di conoscerlo riserviamo per sempre dentro di noi il suo calore di cuore e la luce della sua parola. Era un filosofo
della Vita… un angelo della Pace… una voce che ti portava nell’azzurro del cielo… un Vero Poeta.

Lunapiena

Τάσος Λειβαδίτης


                                                                                                                                                                          
                                                      
του Τάσου Λειβαδίτη

******

 «Ω, που έζησα μια ζωή συγκεχυμένη ακαθόριστη
σαν ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωί
και μετά το ξαναθυμάσαι,
μέχρι που δεν ξέρεις αν ήταν όνειρο
ή το ίδιο το πεπρωμένο.
Και είδα τ’ ανοιχτά παράθυρα
σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς
όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα.
Κι έπρεπε εδώ απ’ αυτό το ποτέ και το τίποτα
να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.»


*******

«Ομως εδώ τελείωσα. Ωρα να φύγω.
Οπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς.
Και τα φαντάσματα της ζωής μου
θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα
και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν.
Ετσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο.
Γι’ αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας
με λίγη περισσότερη συμπόνοια
μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική.»

*******
και ο… "Δίκαιος Χρόνος"
«αυτός που μαραίνει τον έρωτα
και ωριμάζει το στάχυ
και στεφανώνει την υπομονή,
 ταξιθέτης του σύμπαντος
τοποθετεί τον καθένα στη θέση που του ανήκει»

**********

και…. "το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο
με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις"