Le cose non dette volano al vento
si nascondono tra le nuvole
o si perdono nella nebbia…
nel grigiastro di un triste autunno.
Forse e’ per questo che arriva il dubbio
e la fantasia dipinge con colori il sogno…
Qualcuno puo’ attendere che tornino
a far parte del mondo del Sole….
ma le cose non dette, si confondono
con pensieri in testa mai lasciati andare,
tra le lacrime ed i sogni dell’uomo.

***
Εκείνα που δεν λέμε, ο άνεμος τα παίρνει
και τα κρύβει ανάμεσα απ’τα σύννεφα
ή χάνονται στην ομίχλη…
τη γκρίζα μελαγχολία του φθινοπώρου.
Ίσως γι’αυτό να γεννιέται η αμφιβολία
και η φαντασία να βάζει χρώμα στο όνειρο.
Κάποιος μπορεί να περιμένει να γυρίσουν
ξανά στον φωτεινό κόσμο του ήλιου..
αλλά εκείνα που δεν λέμε, μπερδεύονται
μέσα στα δάκρυα και στα όνειρά μας,
με άλλες ανείπωτες σκέψεις..
και φυλαγμένα μυστικά.

Lunapiena