Μου αρέσει πολύ η άποψη της Διοτίμας:

Παιδί του Πόρου και της Πενίας είναι ο Έρωτας….
κι έχει της μάνας του το φυσικό χαρακτηριστικό,
επομένως διαρκή σύντροφο την στέρηση,
και απ’τον πατέρα του πήρε,
να’ναι παγιδευτής πανούργος
των ωραίων και των εκλεκτών, να’ναι γενναίος,
ριψοκίνδυνος και ενεργητικός, κυνηγός φοβερός,
που εξυφαίνει διαρκώς σχέδια, επιθυμεί την σύνεση
και είναι επινοητικός, αναζητητής
της γνώσης για τη ζωή,
τρομερός στο να μαγεύει με γοητείες,
με βότανα, με λόγια ωραία…
Έτσι ούτε άπορος ποτέ τελείως
είναι ο Έρωτας
ούτε πλούσιος σε μέσα.
Και πάλι, ευρίσκεται στο μέσον
μεταξύ σοφίας και μωρίας…
Κατ’ ανάγκην, άρα ο Έρως είναι φιλόσοφος,
και σαν φιλόσοφος που είναι, βρίσκεται
μεταξύ της σοφίας και της μωρίας….

Πλάτων
απόσπασμα από το «Συμπόσιο» ή «Περί έρωτος»