L’amore non può morire 
                                 

Ho guardato dentro di me.
Ho cercato in ogni angolo
del mio cuore.
Spazi di luce di un piacere
per un amore intenso.
Spazi di buio della mancanza
e nostalgia di te.
Sei stato e lo sei ancora
il mio più grande amore
come il sangue che mi nutre
ed il respiro che mi pulisce.
In ogni angolo del mio cuore
avevi piantato le tue radici.
Accarezzo ancora la tua figura.
Mi tornano in mente
parole d’amore
sentite con quella voce
calda e sincera
e la tua voglia di giocare.
Sei stato il mio tempio
dove adoravo il dio dell’amore.
Sei vivo dentro di me.
Ho cercato in vano a cancellarti
con le mie lacrime.
Ho cercato di bere
l’elisir dell’oblio,
il succo di loto
come i compagni di Ulisse.
Ma le tue sirene giocano
ancora con me
a cantare il desiderio.
Non mi piace
chiudere gli orecchi
è tanto dolce il loro canto
si mischia con l’aria
del mio respiro
è arriva fino al mio cuore
regalandomi vita.
Non si cancella la tua presenza.
Sei il mio caro e amato ricordo.
L’amore non si può morire…
vive sempre su quell’angolo
della mia esistenza,
che si è chiamato nostalgia.
Io e te siamo uniti per sempre.
"Cosa sarebbe veramente
il saturno senza i suoi anelli ?
Cosa sarebbe la luna
senza la riflessione del suo sole ?"
Senza la nostra storia d’amore,
io non sarei io
e tu non saresti tu.

Lunapiena
25-3-2003

 
Η Αγάπη δεν μπορεί να πεθάνει

Έστρεψα το βλέμμα
μέσα μου.
Έψαξα σε κάθε γωνιά
της καρδιάς μου.
Κάποιες φωτεινές περιοχές
που αντανακλούσαν ευχαρίστηση
από μιά δυνατή αγάπη.
Άλλες σκοτεινές περιοχές
που έκρυβαν την έλλειψη
και την νοσταλγίας για σένα.
Ήσουν και είσαι
ή πιό μεγάλη μου αγάπη,
σαν το αίμα που τρέφει,
σαν την αναπνοή που ανανεώνει.
Σε κάθε γωνιά της καρδιάς
έχεις απλώσει τις ρίζες σου.
Χαιδεύω την μορφή σου.
Επιστρέφουν στο νού
λόγια αγάπης,
ειπωμένα με ζεστασιά
και ειλικρίνεια.
Ήσουν για μένα κάτι
σαν πανάρχαιος βωμός
λατρείας του θεού του έρωτα.
Ζείς μέσα μου!
Άδικα προσπάθησαν
να σε διαγράψουν τα δακρυά μου.
Αναζήτησα χωρίς αποτέλεσμα
το βότανο της λησμονιάς
έψαξα για το χυμό του λωτού,
σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα.
Οι σειρήνες σου παίζουν
ακόμα μαζί μου
τραγουδώντας την επιθυμία.
Δεν κλείνω τ’αυτιά μου,
είναι τόσο γλυκό το τραγούδι τους,
ακολουθεί το ρυθμό της αναπνοής
και φθάνει μέχρι την καρδιά,
χαρίζοντας μου ζωντάνια.
Δεν διαγράφεται η μορφή σου.
Είσαι…
η πιό αγαπημένη μου ανάμνηση.
Η Αγάπη δεν μπορεί να πεθάνει..
ζεί για πάντα σ’εκείνη
τη γωνιά της ύπαρξής μου,
που λέγεται νοσταλγία..
Εγώ και Σύ μαζί για πάντα..
Τί θα ήταν ο Κρόνος
χωρίς τα δαχτυλίδια του?
Τι θα ήταν η Σελήνη
χωρίς την αντανάκλαση
του Ήλιου?
Χωρίς την ιστορία
της αγάπης μας,
εγώ δεν θα ήμουν η ίδια
κι εσύ δεν θα ήσουνα
αυτός που είσαι.

Lunapiena

Advertisements