In attesa…

Nel mio cammino,
Stanca morta
Mi sono seduta
All’ombra di un albero verde
Immersa nei miei pensieri
Vestita in bianco-celeste
Il colore del cielo
In attesa..
Sognando l’Amore.

Ho incontrato una stella
Estratta dal mare,
Il battezzattorio del dolore.
Non avevo sentito rumori
Non mi ero accorta
Dal suo arrivo gentile.
In silenzio.
Mi aveva raggiunta
E mi ha sorriso.
Sanguinavano ancora
le sue ferite.

Le ho sfiorate,
Un’accarezza di tenerezza,
Una lacrima si è spuntata
E si è rotolata sul suo viso
Come una stilla rugiada.
Ti sono venuto vicino
Perché tu possa ascoltarmi
Mi ha sussurrato.

Già lo sapeva che
La vita mi aveva imparato,
Cosa significa il dolore,
Con le mille sue forme.
Prima di lei avevo vissuto…
La mia prova dell’esistenza…
Ma ero ancora capace
Di sognare in attesa.

Una lacrima si è rotolata
Anche sul mio viso
E gli ho risposto
Con un mio sorriso
In attesa…

Lunapiena

Περιμένοντας..

Κουρασμένη απ’το δρόμο       
κάθησα μια μέρα
στον ίσκιο ενός δένδρου,
βυθισμένη στις σκέψεις μου
τυλιγμένη στο γαλάζιο..
σαν το χρώμα τ’ουρανού
περιμένοντας..
Ονειρεύτηκα την αγάπη.

Κι ήρθε κοντά μου έν’αστέρι,
που βγήκε απ’τη θάλασσα,
την κολυμβήθρα του πόνου.
Δεν είχα ακούσει θόρυβο
ούτε κατάλαβα
τον ερχομό του
Με πλησίασε ευγενικά
μες τη σιωπή..
αιμορραγούσαν
ακόμα οι πληγές του..

Το χάϊδεψα τρυφερά
αγγίζοντας το
με τ’ακροδαχτυλά μου.
Ένα δάκρυ από τα μάτια του 
κύλησε στο προσωπό του,
σαν μια σταγόνα βροχής..
"Ήλθα κοντά σου..
να σου μιλήσω", ψιθύρισε..

Το ήξερε φαίνεται ότι η ζωή
μου είχε μάθει καλά
τι σημαίνει πόνος..
με τα χίλια προσωπά του!
..γιατί πολύ πριν απ’αυτό
εγώ είχα ζήσει
την δοκιμασία της ύπαρξής,
αλλά μπορούσα ακόμα
να ονειρεύομαι
περιμένοντας…

Ένα δάκρυ κύλησε
και στο δικό μου πρόσωπο
και του απάντησα
μ’ένα μου χαμόγελο
περιμένοντας…

Lunapiena


 

Advertisements