Παντελής Θαλασσινός: Κεραυνός κι Αστραπή

 Come un lampo…

Era lunga la notte… 
come quelle grigie notte d’inverno
che tremavano le stelle dal freddo
invano la luna cercava di riscaldare,
nel bosco si sentiva l’urlo del Lupo
l’eco del respiro della solitudine…

Come un lampo la tua presenza
ha illuminato il nero del cielo…
una casa appare con focolare acceso
in mezzo ad un giardino fiorito,
l’immagine di un paradiso perduto
e poi tutto spari.. arrivò la tempesta.

Ha pianto per lungo tempo il cielo,
si è sfogata la sua rabbia sulla terra,
un avida minaccia contro un sogno,
nato nel buio
per annegarsi in lacrime,
ma, l’alba ha sorriso
sulla cima del monte
dove le aquille… si amano 
con infinita passione.

 Lunapiena

 Σαν Αστραπή

Ήταν ατέλειωτη η νύχτα
σαν τις γκρίζες νύχτες του χειμώνα
που τρέμουν τ’άστρα απ’την παγωνιά,
άδικα το φεγγάρι προσπαθούσε
να ζεστάνει λίγο την ματιά…
στο δάσος ηχούσε του λύκου η κραυγή
αντίλαλος απ’τη ανάσα της μοναξιάς…

Σαν αστραπή η παρουσία σου
φώτισε τ’ουρανού το σκοτάδι
ένα σπίτι φάνηκε με αναμμένο τζάκι
στη μέση ενός ανθισμένου περιβολιού,
εικόνα ενός χαμένου παραδείσου
που χάθηκε και ήλθε ξανά η καταιγίδα.

Έκλαψε για ώρες ο ουρανός
ξέσπασε την οργή του πάνω στη γή…
αχόρταγη απειλή ενάντια στο όνειρο
που γεννήθηκε μες στο σκοτάδι..
και πνίγηκε στα δάκρυα…
αλλά, χαμογέλασε πάλι η αυγή
στου βουνού την απάτητη κορυφή
εκεί που οι αετοί… αγαπιούνται
με απέραντο πάθος.

Lunapiena

Advertisements