Μονογραμμα ΙΙΙ

 Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Eπειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου
 μέσ’ στ’ αχανή σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ’ από φεγγερά περάσματα
και κρυφές της θάλασσας στοές
Yπνωτισμένα δέντρα
με αράχνες που ασημίζουνε

Aκουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι
και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι
κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο
και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα,
το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα
και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Tο γερτό παντζούρι εσύ,
ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα
κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ’ στους τέσσερεις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα
και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο
και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι
κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη
μέσ’ στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Nα μιλώ για σένα και για μένα.
                                                           
Οδυσσέας Ελύτης

Monogramma  ΙΙΙ

 Cosi parlo per Te e per Me

E’ perchè Ti amo
che conosco l’Amore.
Come la Lunapiena,
entro da per tutto ,
cercando sotto le grande lensuole
per il tuo piccolo piede.
Per spellare il gelsomino
la mia forza dorme ancora,
per portarti con il mio respiro
 sulle strade della Luna
e nelle nascoste gallerie del mare.
Alberi ipnotizzati
con ragne argentate.

 
 Hanno sentito le onde
le tue carrezze e i tuoi baci,
come chiedi mormorando
"cosa" e "eh"
intorno alla terra della baia
siamo sempre noi,
la luce e l’ombra.
 
 Sempre tu la stella
ed io la barchetta buia,
Sempre tu il porto
ed io il fanale destro,
 la bagnata banchina
e il bagliore sopra le ramate.
 
 In alto sulle case con le pergole
le rose legate,
l’acqua che si raffreda,
sempre tu la statua di pietra
e sempre io l’ombra che cresce.
Tu la semichiusa persiana
ed io il vento che l’apre,
perchè ti amo e ti amo…
Sempre tu la moneta
ed io la fede che la rimborsa:

Tanto la notte,
tanto il rombo del vento,
tanto la rugiada dell’aria,
tanto il silenzio.
Intorno regna il mare,
stanza del cielo stellato…

tanto il tuo breve respiro.

Non ho nient’altro che…
dentro ai quattro muri
il soffito, il pavimento.
Vorrei gridare per te
e colpirmi la mia voce.
Vorrei profumare di te
e irritare le persone,
perchè l’intentato
e quel che è portato da lontano
non lo sopportano gli uomini,
è troppo presto, mi senti?
E’ troppo presto ancora
in questo mondo, amore mio

per parlare di Te e di Me. 
                                                       
O. Elytis
Trad. Lunapiena