του Τάσου Λειβαδίτη

******

 «Ω, που έζησα μια ζωή συγκεχυμένη ακαθόριστη
σαν ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωί
και μετά το ξαναθυμάσαι,
μέχρι που δεν ξέρεις αν ήταν όνειρο
ή το ίδιο το πεπρωμένο.
Και είδα τ’ ανοιχτά παράθυρα
σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς
όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα.
Κι έπρεπε εδώ απ’ αυτό το ποτέ και το τίποτα
να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.»


*******

«Ομως εδώ τελείωσα. Ωρα να φύγω.
Οπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς.
Και τα φαντάσματα της ζωής μου
θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα
και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν.
Ετσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο.
Γι’ αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας
με λίγη περισσότερη συμπόνοια
μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική.»

*******
και ο… "Δίκαιος Χρόνος"
«αυτός που μαραίνει τον έρωτα
και ωριμάζει το στάχυ
και στεφανώνει την υπομονή,
 ταξιθέτης του σύμπαντος
τοποθετεί τον καθένα στη θέση που του ανήκει»

**********

και…. "το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο
με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις"