C’è solo un tempo
per essere vissuto in pieno,
con tutti i modi che
un essere umano
è capace di vivere….
camminando nelle stradine
della nostra vita
si incontrano paesi
di grande bellezza,
paesi che ti accolgono
con ospitalità e affetto,
ma anche paesi deserti
che non hanno di offrire
nemmeno l’ombra di un albero
e paesi difficili per essere trascorsi,
e strade rocciose… 
                                                         
Arrivano a volte tempeste
senz’avviso, inaspettate…
e si devono essere affrontate
con calma e saggezza…
ascoltando la musica
del dialogo degli esseri
dove si trova sempre la risoluzione
dei misteri nascosti….
e la voglia di continuare il cammino
in tutte le stagioni.

Perchè nella vita tutto segue
le regole delle stagioni,
tutto cambia,
tutto viene e se ne va…
basta saper cogliere
l’occasione per affrontare
le difficoltà e proseguire
il buon cammino.

Le parole sono anche
il terreno sul quale
si nutrono le radici
della pianta dell’ illusione…
tra le tante piante meravigliose
del giardino dell’anima umana
e le rocce della solitudine.
                                      
Le parole sono le note
del canto umano,
che compongono
la più bella sinfonia
del concerto del dialogo
tra le persone e la natura
che allontana la sensazione
della nostra solitudine.

Il mio desiderio più bello
è di proseguire
il cammino
in buon tempo…
per trovare sempre la voglia
di esplorare la bellezza
e volare con gli ali della poesia
nel cielo azzurro dell’esistenza.

Lunapiena

Ο χρόνος υπάρχει
για να τον ζήσεις μέχρι..
την τελευταία του στιγμή
μ’όλα τα μέσα που μπορεί
ο άνθρωπος να διαθέτει
για το ταξίδι του πάνω στη γη… 
Βαδίζοντας δειλά
στα μονοπάτια της ζωής
συναντάς πανέμορφα τοπία,
φιλόξενες γωνιές που
σε καλοσωρίζουν με συμπάθεια
κι άλλες φορές συναντάς
μέρη ερημικά,
που δεν έχουν
ούτε τον ίσκιο ενός δένδρου
να σε προστατέψει…
κι άλλοτε πάλι καλείσαι να βαδίσεις
σε δύσβατες πλαγιές των βράχων..
απάτητες ακόμα απ’τον ανθρώπο.
                                                   
Και φτάνουν ξαφνικά οι καταιγίδες
δίχως καμμιά προειδοποίηση…
που καλείσαι να τις αντέξεις
με ηρεμία και φρόνηση περισσή..
αφουγκράζοντας τη μουσική 
απ’τον διάλογο των όντων…
που μέσα του κρύβεται 
των μυστηρίων η λύση..
και ο συνεχής πόθος του ταξιδιού
σε όλες τις εποχές.

Γιατί στη ζωή όλα ακολουθούν
τον ρυθμό των εποχών,
κι όλα αλλάζουν διαρκώς,
όλα έρχονται και φεύγουν,
καλείσαι να μάθεις να επιλέγεις,
κάθε φορά, το σωστό τρόπο
αντιμετώπισης των καταστάσεων
και να κρατήσεις τη σωστή πορεία.

Τα λόγια κάποιες φορές
είναι σαν το χώμα που τρέφει
και της αυταπάτης το δέντρο,
που μεγαλώνει ανάμεσα
σε τόσα άλλα δέντρα και φυτά
της ανθρώπινης ύπαρξης…
και απλώνει τις ρίζες του,
κοντά στα βράχια της μοναξιάς.

Κι η πιό όμορφη ευχή σου να’ναι
να συνεχίζεις το δρόμο σου
με καλό καιρό…
και να μπορείς να έχεις  πάντα
την όρεξη να ψάχνεις την ομορφιά
και να πετάς
με τα φτερά της ποίησης
στο γαλάζιο ουρανό της Αλήθειας.

Lunapiena