Il pianto
                                                                            
La solitudine si è apparsa con mille volti
e sguardi profondi che parlano in silenzio,
labbra che cantano, urlano, gridano
ma le parole si perdono… nel vuoto.


Il vento aveva rubato l’eco
e l’ha portata nel profondo del mare,
spezzata in mille pezzi di perla,
nascosti nel cuore di una conchiglia.
La speranza si trasforma
in un raggio di Luna
e penentra l’acqua,
accarezzando le onde,
cerca segreti nascosti nel buio
e riscopra il canto del cuore.

*******

Το κλάμμα

Η μοναξιά ξεπρόβαλε με χίλια πρόσωπα,
βλέμματα που διεισδύουν ηχηρά στη σιωπή,
χείλη που τραγουδούν, φωνάζουν, ουρλιάζουν…
μα οι λέξεις χάνονται… στο κενό.
 
Ο άνεμος άρπαξε την ηχώ
και την έκρυψε στης θάλασσας τα βάθη,
κομματιασμένη σε θρύψαλα μαργαριταριού,
κρυμμένα στου κογχυλιού την αγκαλιά.
Η ελπίδα μεταμορφώθηκε
σε αχτίδα φεγγαριού,
χαϊδεύοντας τα κύματα
διαπερνά του νερού την αλμύρα,
ψάχνοντας για κρυμμένα
μυστικά στο σκοτάδι
και ανακαλύπτει και πάλι
της καρδιάς το τραγούδι.

Lunapiena

                                                                                                                                                                                               

Advertisements