Archive for Δεκέμβριος 2008

ΟΠΟΙΟΣ μπορεί… να ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ… ΔΕΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ

                                                                                                                                                                          
Πένθιμη μέρα.. η Ανθρωπότητα θρηνεί..
πρωτοφανής στην ιστορία
η ΕΠΙΘΕΣΗ του ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
ενάντια στην αποστολή Ανθρωπιστικής Βοήθειας
στους άμαχους πολιορκημένους στη ΓΑΖΑ..
ενώ συνεχίζεται το βάρβαρο και άγριο αιματοκύλισμα
 η ΒΙΑ θερίζει ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ.
δεν φτάνει το ΠΕΝΘΟΣ και ο ΘΡΗΝΟΣ
ούτε βοηθάει η ΟΡΓΗ…
απαιτείται ΣΥΝΕΣΗ και ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ
απ’ΟΛΟΥΣ.. όσους ακόμα μπορούν να ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ

Ο Άνθρωπος που ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ… δεν ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ
ΜΠΟΡΕΙ να ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ το ΚΑΚΟ..

ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΤΡΟΠΟΙ να ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ η ΒΙΑ
ΔΕΝ επιτρέπεται
η Ανθρωπότητα ν’αφήνει ΧΡΟΝΟ στη ΒΙΑ
κάθε στιγμή.. είναι πολύτιμη για τη Ζωή
η ΑΝΑΒΟΛΗ για οποιοδήποτε λόγο.. είναι θανατηφόρα
Είναι ΑΝΑΓΚΗ να σταματήσει η Παθητική Στάση
που μοιάζει με θανατηφόρα Αδιαφορία…
ΣΥΝΕΣΗ… ΣΚΕΨΗ.. και ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ
απ’τους ΘΕΣΜΟΥΣ που ακόμα.. λειτουργούν
απ’ΟΛΟΥΣ όσους μπορούν ακόμα.. να ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ
ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ να ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ τη ΒΙΑ
ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ
να ΕΠΙΒΑΛΕΙ  ΕΙΡΗΝΙΚΑ την ΑΝΘΡΩΠΙΑ..

έβραζε χρόνια το καζάνι.. ξεχείλισε το Κακό..
ΔΕΝ είναι όμως ξέφραγο αμπέλι η.. Ανθρωπότητα
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΙ… ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
απαιτείται… τώρα… ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ ενάντια στη ΒΙΑ..

"…ή Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
θα καταστρέψει τους εξοπλισμούς
ή οι "χειριστές" των όπλων.. 
θα καταστρέψουν την Ανθρωπότητα"
Einstein e Russell 1955

"Για να φτάσουμε στην ΕΙΡΗΝΗ… πρέπει να αρχίσουμε
με την ΚΑΤΑΣΡΟΦΗ των ΟΠΛΩΝ. Οι πόλεμοι έχουν
διαφορετική κάθε φορά πρόφαση.. αλλά πάντα την ίδια αιτία:
την ύπαρξη της Στρατιωτική ‘Ενοπλης Δύναμης.
Αν δεν υπάρχουν Στρατιωτικές Ένοπλες Δυνάμεις,
δεν θα υπάρχουν ούτε… Πόλεμοι.
Victor Hugo 

"Αν οι Στρατιώτες μου αρχίσουν να ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ
δεν θα μείνει ούτε ένας… να πολεμήσει"
Federico II Hohenzollern,
βασιλιάς της Πρωσίας

Μα Εσύ τι ξέρεις…

 
 

 
 Ma Tu che ne sai….

 E’ grigio stasera il cielo,
 nuvole di rabbia… 
 un mondo ferito,
 e un fiume di lacrime…
 la tempesta e’ durata a lungo…
 tuoni e fulmini di vendetta,
 nascosto nel buio il Sole.
 Confusione nella grande citta’,
 il traffico caotico, senza semafori,
 gente in cerca di via d’uscita…
 Ti senti perduto… tra la folla. 
                                                     
 Ma Tu… che ne sai…
 dei disastri che vengono al mondo
 della Terra che trema…
 il fuoco degli armi della guerra…
 della madre che abbraccia,
 il corpo del suo figlio morente…
 del sangue che scorre…
 nelle radici dell’albero di Liberta’
 del giorno che regna il terrore
 di una Vita senza domani
 senza rispetto e dignita’…

 Ma Tu… che ne sai…
 non si può andare oltre l’orizzonte
 il nostro sguardo dell’ egoismo,
 l’affammato non puo’ mai capire
 il dolore del suo prossimo…
 La tempesta e’ durata a lungo,
 confusione nella grande citta’…
 solo la radio accesa chiama,
 il morale che dorme nel buio,
 di quell’indifferenza mortale.

 Lunap
iena
 
 

 

Μα, Εσύ τι ξέρεις….

Γκρίζος απόψε ο ουρανός
νέφη οργής.. και τρόμου
ένας κόσμος πληγωμένος..
κι ένα ποτάμι δάκρυα..
Η καταιγίδα κράτησε πολύ
αστραπές και βροντές εκδίκησης
κρύφτηκε πιά και ο ήλιος.
Σύγχυση επικρατεί
στην πολυσύχναστη πόλη,
χάος και συνοστισμός, χωρίς φανάρια,
λαοθάλασσα που ψάχνει μια έξοδο..
Αισθάνθηκες να χάνεσαι στο πλήθος.

Μα Εσύ τι ξέρεις…
για τις συμφορές του κόσμου,
για την Γη που τρέμει…
για τις αδηφάγες φλόγες των όπλων
ενός αδίστακτου πολέμου..
για τη μάνα που αγκαλιάζει το κορμί
του σκοτωμένου της παιδιού,
για το αίμα που τρέχει σαν ποτάμι
στις ρίζες του δέντρου της Λευτεριάς.
για τις μέρες που βασιλεύει ο τρόμος
μιας ζωής… χωρίς αύριο
χωρίς σεβασμό κι αξιοπρέπεια.

Μα Εσύ τι ξέρεις….
δεν τα καταφέρνει
να ξεπεράσει τον ορίζοντα,
το βλέμμα του εγωκεντρισμού μας..
ο πεινασμένος δεν μπορεί
να νοιώσει του διπλανού τον πόνο.
Κράτησε πολύ η καταιγίδα….
σύγχυση επικρατεί στη μεγάλη πόλη..
μόνο απ’το Ράδιο ακούγεται μια φωνή,
κάλεσμα για την ηθική
που κοιμάται
στο σκοτάδι
μιας θανάσιμης αδιαφορίας…
                                                           
Lunapiena

 

Μια Ζεστή.. αγκαλιά σε ΟΛΟΥΣ σας…

                                                                                                                                                                                                 


seduta… vicino al camino, guardando la danza delle fiamme… penso,
che… fare il bilancio di un anno NON significa rimanere
nell’amarezza delle cose che NON ci sono riuscite…
o le opportunità perdute, ma capire che la Vita regala TUTTO…
il buono e il male.. il bello e il brutto… gioia e lacrime… ma,
siamo ancora in scena, protagonisti, in secondo ruolo 
o comparsi o anche spettatori a volte….
dell’opera della nostra Vita… ma,
l’interessante è sempre se cerchiamo di essere
VIVI e SVEGLI in scena….
ed è molto brutto essere solo dei passivi spettatori,
senza nessuna partecipazione….
il bilancio secondo me, serve per aiutarci
di essere ATTIVI in scena… da chiunque ruolo
ci permette la Vita.

..καθισμένη κοντά στο τζάκι.. απολαμβάνοντας το χορό
που ασταμάτητα συνεχίζουν οι φλόγες της φωτιάς.. σκέφτομαι..
το να κάνει κανείς τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε..
δεν σημαίνει απαραίτητα να μείνει με τον στεναγμό,
τον απόηχο της θλίψης.. και την πικρή γεύση 
απ’ολα εκείνα που μάτωσαν και πόνεσαν την ψυχή του
ή για κείνα που δεν έγιναν όπως,θα ‘θελε να έχουν γίνει
ή να φύγει ακόμα ένα δάκρυ για τις χαμένες ευκαιρίες,
ούτε να γεμίσει απογοήτευση και πόνο για όλα εκείνα
τα κακά… που γύρω του συμβαίνουν… του ανθρώπου τα δεινά.
αλλά…. ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία… να καταλάβουμε βαθειά
οτι μες στη Ζωή.. υπάρχουν ΟΛΑ… το ΚΑΛΟ και το ΚΑΚΟ,
η ΟΜΟΡΦΙΑ και η ΑΣΧΗΜΙΑ… το ΓΕΛΙΟ και το ΔΑΚΡΥ..
η Αποτυχία και η Ικανοποίηση… ο ΠΟΝΟΣ και η ΧΑΡΑ…
και πως είμαστε ακόμα στη ΣΚΗΝΗ.. με το πρώτο ή το δεύτερο ρόλο
ή άλλοτε κομπάρσοι… κι άλλοτε πάλι θεατές…
όλοι μας λαμβάνουμε μέρος.. στην όπερα της ζωής.
και ίσως να’ναι το πιό σημαντικό.. αν επιλέγουμε να είμαστε
ΞΥΠΝΟΙ και ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ στη ΣΚΗΝΗ…
και να μην αφήνουμε να μένουμε.. παθητικοί θεατές
χωρίς καμιά συμμετοχή..
σ’αυτό.. νομίζω.. πως βοηθάει ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ του ΧΘΕΣ
Nα επιλέγουμε συνειδητά να είμαστε Ενεργητικοί στη ΣΚΗΝΗ..
σ’όποιο ρόλο.. μας επιτρέπει η ΖΩΗ.

μια ζεστή αγκαλιά… σε ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ..

   

Lucio Dalla: Ο ΧΡΟΝΟΣ που Θα’ρθει…

 

 
 Lucio Dalla: L’ANNO che Verrà.. (1978)

 L’Anno che Verrà

Caro amico ti scrivo
così mi distraggo un po’
e siccome sei molto lontano
più forte ti scriverò.
Da quando sei partito
c’è una grossa novità,
l’anno vecchio è finito ormai
ma qualcosa ancora qui non va.

Si esce poco la sera
compreso quando è festa
e c’è chi ha messo
dei sacchi di sabbia
vicino alla finestra,
e si sta senza parlare
per intere settimane,
e a quelli che hanno niente da dire
del tempo ne rimane.

Ma la televisione ha detto
che il Nuovo Anno
porterà una trasformazione
e tutti quanti stiamo
già aspettando
sarà tre volte Natale
e festa tutto il giorno,
ogni Cristo scenderà dalla croce
anche gli uccelli faranno ritorno.

Ci sarà da mangiare
e luce tutto l’anno,
anche i muti potranno parlare
mentre i sordi già lo fanno.

E si farà l’amore
ognuno come gli va,
anche i preti potranno sposarsi
ma soltanto a una certa età,
e senza grandi disturbi
qualcuno sparirà,
saranno forse i troppo furbi
e… i cretini di ogni età.

Vedi caro amico
cosa ti scrivo e ti dico
e come sono contento
di essere qui in questo momento,
vedi, vedi, vedi, vedi,
vedi caro amico
cosa si deve inventare
per poterci ridere sopra,
per continuare a sperare.

E se quest’anno poi
passasse in un istante,
vedi amico mio
come diventa importante
che in questo istante
ci sia anch’io.

L’anno che sta arrivando
tra un anno passerà
io mi sto preparando
è questa… la novità.

Lucio Dalla

 Ο ΧΡΟΝΟΣ που θα έλθει

Αγαπημένε μου φίλε, σου γράφω
κι έτσι για λίγο θα ξεχαστώ,
και αφού εσύ είσαι τόσο μακρυά
πιό δυνατά θα σου το πώ..
Από τότε που έφυγες
έχουμε ένα νέο σημαντικό,
τέλειωσε πιά ο παλιός ο χρόνος
αλλά τίποτε δεν άλλαξε εδώ..

Βγαίνουμε λίγο τα βράδυα
ακόμα και στις μέρες των γιορτών
και κλείνουμε τα παράθυρα
προσεκτικά τη νύχτα απ’το φόβο,
και δεν μιλάμε μεταξύ μας
για ολόκληρες εβδομάδες..
κι όποιος δεν έχει κάτι να πει
έχει πλεόνασμα χρόνου…

..αλλά στις ειδήσεις είπαν..
ότι ο Καινούριος Χρόνος
θα φέρει νέα προοπτική..
κι όλοι μας περιμένουμε..
θα έχουμε λένε
Χριστούγεννα τρεις φορές..
και θα’ναι γιορτή κάθε μας μέρα,
κι ο Χριστός λένε
θα κατέβει απ’το σταυρό
και θα ξανάλθουν
στη πόλη τα πουλιά…

..και θα υπάρχει, λένε
για όλους τροφή..
και φως.. όλο το χρόνο,
ακόμα και οι μουγγοί
θα μπορέσουν να μιλήσουν
αφού ήδη μιλάνε όλοι εκείνοι,
οι κωφοί αυτού του κόσμου.

..και θα ερωτεύεται, λένε,
καθένας όπως το προτιμά..
ακόμα και οι παπάδες
θα παντρεύονται σε κάποια ηλικία
και κάποιοι θα χάνονται..
χωρίς να ξεσηκώνονται τα πλήθη,
θα είναι.. ίσως οι πιό έξυπνοι
ή.. οι πιό χαζοί κάθε ηλικίας.
 
Βλέπεις αγαπημένε μου φίλε,
πόσα έχω να σου πω..
και πόσο είμαι ευχαριστημένος
που ακόμα.. είμαι εδώ ζωντανός,
κοίτα, κοίτα, κοίτα, κοίτα..
κοίτα φίλε μου αγαπημένε..
πόσα πρέπει να εφεύρουμε
για να μπορέσουμε να γελάσουμε
και να συνεχίσουμε να ελπίζουμε. 

..κι αν αυτός ο Χρόνος
περνούσε σε μια στιγμή..
κοίτα.. φίλε μου αγαπημένε,
πως γίνεται τόσο σημαντικό,
που σ’αυτή τη στιγμή..
είμαι κι εγώ παρών.

Ο Χρόνος που θα’ρθει
σ’ενα χρόνο θα περάσει κι αυτός
προετοιμάζομαι λοιπόν..
κι.. είναι αυτή η μόνη προοπτική.

Lucio Dalla
Trad. Lunapiena

                                                                                                            
                                                                                                                                                                                               

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ σε ΟΛΟΥΣ σας,,,

 

                                                                                                                                                                 


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
φώτα και χρώματα ακόμα στολίζουν..
Πόλεις και χωριά σ’ολόκληρο τον κόσμο
και η μουσική συνόδευε την συγκίνηση..
και τα όνειρα έφτασαν μέχρι την αυγή
κι αγκάλιασαν την πραγματικότητα,
γεννήθηκαν και πάλι Ελπίδες…
Παρόν και Μέλλον χόρεψαν μαζί..
το τραγούδι της Ελπίδας!
κρύφτηκε το παρελθόν ντροπιασμένο
σε μια άκρη σκοτεινή…

Χριστούγεννα..
και όλοι μας νοιώθουμε την καλοσύνη..
κι ανοίξαν, λέει, τα ξενοδοχεία στην Αμερική
για να φιλοξενήσουνε τους άστεγους (sic!)
και στην Ευρώπη.. λένε πως..
με πρωτοβουλία της εκκλησίας
πλούσιοι και φτωχοί κάθησαν στο ίδιο τραπέζι!

Πέρασε η ‘Αγια Νύχτα των Χριστούγεννα..
τι θα’ρθει άραγε…. αύριο?

το σήμερα.. ξανασυνάντησε το χθες
κι η Ειρήνη αγκομαχάει πληγωμένη,
κι η Λευτεριά φυλακισμένη αιμορραγεί
βρυχάται το θεριό.. της εξουσίας,
ρουφάει το αίμα των παιδιών της και ζει..
κι ο πόλεμος.. καλά κρατεί στη γη,
παιδιά και ενήλικες πεθαίνουν καθε μέρα  
άλλοι απ’του πολέμου την οργή
κι άλλοι απ’την πείνα.. και τη στέρηση..
Η Νύχτα των Χριστουγέννων πέρασε
συνεχίζει ο πόνος και το δάκρυ…
η δυστυχία και η εκμετάλλευση…

..ας κρατήσουνε αναμμένη της Ελπίδας
τη φλόγα μέσα στην καρδιά μας..
 με μια Ευχή.. μ’ενα χαμόγελο
κι ας πάρουμε το δικό του καθένας μας
μερίδιο ευθύνης που μας ανήκει..
ν’αντέξει η Ελπίδα ζωντανή!

 ΚΑΛΕΣ  ΓΙΟΡΤΕΣ σε ΟΛΟΥΣ σας..

 

Ένα Τραγούδι.. για τα ΠΑΙΔΙΑ

 

    
Μάριος Φραγκούλης: "Μικρέ μου Πρίγκηπα.."

"Αν όμως μ’ εξημερώσεις,
η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη.
Θα αναγνωρίζω το θόρυβο
ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τ’ άλλα.
Τα άλλα βήματα θα με κάνουν
να κρύβομαι κάτω από τη γη.
το δικό σου, σαν μουσική,
θα με τραβάει έξω από τη φωλιά μου.
Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα,
τα χωράφια με το στάρι;
τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα.
Κι αυτό είναι λυπηρό.
Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια.
Θα είναι υπέροχο λοιπόν
όταν θα με έχεις εξημερώσει.
Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο,
θα μου θυμίζει εσένα.
Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω
τον άνεμο μέσα στα στάχυα…
Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού"

"..Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού.
Είναι πολύ απλό:

Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά.
Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια."

από το: " Ο Μικρός Πρίγκηπας"
Antoine de Saint Exupéry
 
 

                  

Hirokazu Ogura: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σ’όλη τη ΓΗ..

 

 


Perché dappertutto ci sono così tanti recinti?
In fondo tutto il mondo è un grande recinto.
Perché la gente parla lingue diverse?
In fondo tutti diciamo le stesse cose.
Perché il colore della pelle non è indifferente?
In fondo siamo tutti diversi.
Perché gli adulti fanno la guerra?
Perché avvelenano la terra?
Abbiamo solo quella.
A Natale – un giorno –
gli uomini andranno d’accordo in tutto il mondo.
Allora ci sarà un enorme albero
di Natale con milioni di candele.
Ognuno ne terrà una in mano, e nessuno riuscirà
a vedere l’enorme albero fino alla punta.
Allora tutti si diranno "Buon Natale!"
a Natale, un giorno.
Hirokazu Ogura

Γιατί στο κόσμο υπάρχουν τόσα κιγκλιδώματα,
όλος ο κόσμος είναι ένας μεγάλος περίβολος φραγμένος.
Γιατί οι λαοί μιλάνε σε τόσες διαφορετικές γλώσσες,
αφού όλοι για τα ίδια πράγματα μιλάμε.
Γιατί δεν μας είναι αδιάφορο το χρώμα του δέρματος
αφού ο καθένας μας είναι διαφορετικός από τον άλλον.
 Γιατί οι μεγάλοι κάνουν πολέμους;
Γιατί καταστρέφουν τη ΓΗ;
αφού έχουμε μόνο μία…
Ίσως τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ -μια μέρα-
οι άνθρωποι σ’όλο το κόσμο να συμφωνήσουν
τότε… θα γεννηθεί ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο
δένδρο, με μυριάδες αναμμένα κεριά…
Καθένας τότε θα κρατάει ένα στα χέρια του,
και δεν θα μπορέσει κανένας να δεί,
μέχρι που θα φτάνει η κορυφή του!
κι ΟΛΟΙ μας τότε θα μπορούμε να τραγουδάμε μαζί
"ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"
Ίσως μια μέρα..
θα’ναι ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σ’όλη τη ΓΗ! 
Hirokazu Ogura
Trad. Lunapiena