Υποσχέθηκα να ψάξω στο διαδίκτυο για να βρώ πληροφορίες
που συνδέονται με την Πεταλούδα σαν Σύμβολο.
Πλούσια η συγκομιδή!… Υπέροχες οι αναφορές!
Ας αρχίσουμε με την αρχαία Ελλάδα…

Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», 
επειδή  πίστευαν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών.
Χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «σκώληκα ή καμπή, (κάμπια)»,
για το πρώτο στάδιο ανάπτυξης, ενώ τη χρυσαλλίδα,
το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από
την κάμπια «νεκύδαλλο» που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».
Στην Μυθολογία η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε
από το θάνατο από τον Δία και αναπαριστάται πολλές φορές
με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο
το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα
στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της.

  Με την ομορφιά της η Ψυχή σαγήνεψε τον Έρωτα
και ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης,
Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα,
 Ο Έρωτας κατάφερε να αποσπ’ασει από το Δία
την υπόσχεση ότι θα την κάνει αθάνατη… η Ψυχή
όμως προτίμησε να ζήσει με τους ανθρώπους
και ο Δίας της χάρισε την αιώνια Νεότητα!
Στο Las Mariposas entre los Antiguos Mexicanos,
(Οι πεταλούδες στους αρχαίους Μεξικανούς)
του Carlos Beutelspacher
καταγράφεται η στενή παρατήρηση
της πεταλούδας από τους αρχαίους μεξικανικούς πολιτισμούς
των Μιξτέκ των Κχολουλτέκ και των Ατζέκ.
 
Εκεί φαίνεται πώς οι πεταλούδες συμβόλιζαν τη φωτιά,
την ψυχή, το θάνατο και τους πολεμιστές ταξιδιώτες…
Ο Beutelspacher καταγράφει επίσης δύο σημαντικές θεότητες,
την Ξοτσικετζάτλ και την Ιτζπαπαλότλ.
Η Ξοτσικετζάτλ ήταν η θεά της αγάπης, των λουλουδιών,
της βλάστησης και της φωτιάς. Το όνομα της θεάς σημαίνει
όμορφο λουλούδι, πιθανή απεικόνιση του είδους
papilio multicaudatus. Προστάτευε τους καλλιτέχνες,
τους βιοτέχνες, τους ζωγράφους και τις κοινές γυναίκες.
Η θεά Ιτζπαπαλότλ με τη σειρά της συνδέεται
με την rothschildia orizaba, πεταλούδα του μεταξιού.
Αυτή η θεότητα ήταν η Μητέρα Θεά των Τσιτσιμέκ
και υποκατέστησε την Ξοτσικετζάτλ, όταν οι Αζτέκοι
κυριάρχησαν… Η Ιτζπαπαλότλ ήταν δυνατή
και άγρια θεά με φτερά πεταλούδας…
Σε ένα από τα πρώιμα ανθρωπολογικά άρθρα του,
ο Grinnell αναφέρεται σε μια βασική πεποίθηση
των Μπλακφουτ, ότι τα όνειρα έρχονται στον ύπνο
με μια πεταλούδα. (…και στην αρχαία Ελληνική Μυθολογία
ο Θεός Υπνος είχε φτερά πεταλούδας!)…
Ήταν επίσης η συνήθεια των γυναικών της φυλής
να κεντούν το σύμβολο της πεταλούδας σε ένα μικρό
κομμάτι δέρματος ελαφιού και να το δένουν στα μαλλιά
του μωρού τους, όταν ήθελαν να το κοιμήσουν.
Ταυτόχρονα ψιθύριζαν ένα νανούρισμα, ζητώντας
από την πεταλούδα να έλθει και να κοιμήσει το παιδί τους.
Η πεταλούδα ήταν επίσης σημαντική για στους μύθους
και τα τελετουργικά των Ινδιάνων Χόπι,
ιδιαίτερα στον χορό της πεταλούδας, ενώ μια φυλή τους
 ονομαζόταν φυλή της πεταλούδας.
Το πνεύμα της πεταλούδας προσωποποιείται
επίσης στη μορφή των Κατσίνα που αντιπροσωπεύουν
την πνευματική ουσία όλων των πραγμάτων
στον αισθητό κόσμο: το παιχνίδι, τα τρόφιμα, τα πουλιά,
τα έντομα και τον θάνατο.
Σύμφωνα με τον μύθο των Παπάγκο, ο δημιουργός ένιωσε
θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους
ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα.
Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές
όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός.
Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακκούλι και το παρουσίασε στα παιδιά.
Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν
έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει
ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν
κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα.
Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό
γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες
και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά.
Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες
τη δυνατότητα να τραγουδούν.
Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές.
Ενδιαφέρων είναι και ο θρύλος των Ναβάχο,
μια ερμηνεία της απαγόρευσης (tabu) ενάντια στην αιμομιξία.

 ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ….

Advertisements