"Οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος κακὸν νόμισμ’ ἔβλαστε· τοῦτο καὶ πόλεις πορθεῖ, τόδ’ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων τόδ’ ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρένας χρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγμαθ’ ἵστασθαι βροτῶν πανουργίας δ’ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχειν καὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι. Ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε, χρόνῳ ποτ’ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην."
ΣΟΦΟΛΗΣ
(Αντιγόνη στ. 296-304) 
 «Δε φύτρωσε χειρότερη καμιά εφεύρεση στον κόσμο απ’ το χρήμα. Αυτό γκρεμίζει πόλεις, ανθρώπους ξεσπιτώνει, δασκαλεύει και πλανεύει το φρόνιμο μυαλό να κυνηγάει της ντροπής τα έργα· μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης και να κατέχει μύριες όσες βρωμιές. Οσοι τέτοιον ανοίγουν δρόμο πληρωμένοι, κάποτε, και στην ώρα, πληρώνουν ακριβά»
(μετ. Γεωργουσόπουλος) 
 Perché fra gli uomini cosa non v’ha piú trista del denaro: questo perfino le città distrugge, questo discaccia dalla patria gli uomini, questo è maestro che perverte l’anime oneste a compiere opere malvage, d’ogni ribalderia questo la pratica, d’ogni empietà l’ardire apprese agli uomini. Ma quanti per mercede a ciò s’inducono, arriva il giorno che la colpa espiano.
Sofocle (Antigone 296-304)


 
Advertisements