O Σίσυφος γιός του Αιόλου, ήταν βασιλιάς της Εφύρας,
και είχε γιό τον Γλαύκο και εγγονό τον Βελλεροφώντα.
Ο Βελλεροφώντας ήταν εκείνος, που
 πέταξε με το φτερωτό άλογο.. τον Πήγασο και σκότωσε την Χίμαιρα.

Από την Οδύσσεια του Ομήρου γνωρίζουμε ότι ο Σίσυφος
είχε καταδικασθεί στον Άδη και έσπρωχνε για ν’ανεβάσει έναν τεράστιο βράχο από τους πρόποδες στην πλαγιά ενός βουνού κι όταν έφτανε στην κορφή, ο βράχος κυλούσε προς τα πίσω, κι άρχιζε πάλι από την αρχή…

Το μαρτύριο του Σισύφου, όπως γράφει ο Α. Καμύ γίνεται
πιό τραγικό γιατί "ο ήρωας είχε συνείδηση του μαρτυρίου "… που "στηρίζεται στην ελπίδα ότι μπορεί να τα καταφέρει
την επόμενη φορά.. αλλά κάθε φορά αναβιώνει τον πόνο
της ματαίωσης."
"Αλλά ο αγώνας για την κατάκτηση της κορυφής"  συνεχίζει
ο Α. Καμύ "μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου.."

Όταν όμως η αναζήτηση της ευχαρίστησης.. και της επιτυχίας
γίνει η έμμονη προσδοκία και αναμονή.. γεννιέται μέσα μας η απογοήτευση… και το μαρτύριο του Σισύφου γίνεται και δικό μας. Καλή η ελπίδα.. βοηθάει ν’αντέχουμε τα δεινά της ζωής… αλλά δεν φτάνει από μόνη της να μας οδηγήσει στο φώς..  δεν είναι τυχαίο ότι.. ήταν το "τελευταίο κακό", πού έμεινε στον πάτο του βάζου της Πανδώρας..

Lunapiena