Archive for Μαρτίου 2009

Φίλοι και Μελωδία…

          
 
    
…E’ vero che… "gli amici
non vivono semplicemente in armonia,
come alcuni dicono, ma in melodia."
David Henry Thoreau
/^
Είναι αλήθεια ότι…
"οι φίλοι δεν ζουν απλά σε αρμονία,
όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά σε μελωδία"

          

  

 

Advertisements

Attilio Bertolucci

PER UN BEL GIORNO

Un cielo così puro
un vento così leggero
non so più dove sono
dove ero….

O gaggia nuda,
bruna violetta
che nel calore fugace
appassisci….

Giorno te ne vai
e non sai nulla di me
e della violetta
che tanto amo..
e del ramo nudo
della gaggia,

Giorno, non andar via.

Attilio Bertolucci

Για μια όμορφη Μέρα

Τόσο καθαρός ο ουρανός
κι ο άνεμος τόσο δροσερός
δεν ξέρω πιά που είμαι
που ήμουνα…

Ω! γυμνή ακακία,
μελαγχολική βιολέτα
που σε μαραίνει
η εφήμερη ζέστη…

Μέρα μου φεύγεις
και δεν έμαθες τίποτε για μένα
και για την βιολέτα
που τόσο αγαπώ..
ούτε για το γυμνό κλαδί
της ακακίας..

Μέρα μου… μη φεύγεις!

Αttilio Bertolucci
Μετάφρ. Lunapiena

Το Τελευταίο Ρόδο



"Non chiedere mai alla rosa
 perchè è sbocciata
 nel tuo giardino"

Coglierò per te
l’ultima rosa del giardino,
la rosa bianca che fiorisce
nelle prime nebbie.
Le avide api l’hanno visitata
sino a ieri,
ma è ancora così dolce
che fa tremare.

Attilio Bertolucci

 "Μη ρωτήσεις ποτέ ένα ρόδο
γιατί άνθισε στον κήπο σου".

Θα κόψω για σένα
το τελευταίο ρόδο του κήπου,
ένα λευκό τριαντάφυλλο
που άνθισε στη πρώτη ομίχλη.
Λαίμαργες οι μέλισσες
το τριγύριζαν μέχρι χθες,
αλλά έχει ακόμα τόση ομορφιά
που φέρνει ανατριχίλα.

Αttilio Bertolucci
Μετάφρ. Lunapiena

Cesare Pavese

                                                                                          Hai un sangue, un respiro.

Sei fatta di carne
di capelli di sguardi anche tu.
Terra e piante, cielo di marzo,
luce, vibrano e ti somigliano ‒
il tuo riso e il tuo passo
come acque che sussultano ‒
la tua ruga fra gli occhi
come nubi raccolte ‒
il tuo tenero corpo
una zolla nel sole. 
                                                                                        
Έχεις αίμα κι ανάσα.

Είσαι κι εσύ φτιαγμένη από σάρκα,
από μαλλιά και από βλέμματα.
Η γη και τα λουλούδια του Μάρτη,
ο ουρανός και
το φως,
πάλλονται και σου μοιάζουν,
το γέλιο και το βήμα σου
σαν τα νερά που αναπηδούν-
η ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου
σαν σύννεφα μαζεμένα
και το τρυφερό κορμί σου,
 
ένας σβώλος στoν ήλιο.
 
Hai un sangue, un respiro.
Vivi su questa terra.
Ne conosci i sapori,
le stagioni, i risvegli,
hai giocato nel sole,
hai parlato con noi.
Acqua chiara,
virgulto primaverile, terra,
germogliante silenzio,
tu hai giocato bambina
sotto un cielo diverso,
ne hai negli occhi il silenzio,
una nube,
che sgorga
come polla dal fondo.
Ora
ridi e sussulti
sopra questo silenzio.
 
Έχεις αίμα και ανάσα.
Ζεις σε τούτη τη γη.
Γνωρίζεις τις γεύσεις,
τις εποχές, τα ξυπνήματα,
έπαιξες κάτω απ’τον ήλιο,
μίλησες μαζί μας.
Καθαρό νερό της άνοιξης.
βλαστός, χώμα, ανθισμένη σιωπή,
έπαιξες όταν ήσουνα μικρούλα
κάτω από ένα διαφορετικό ουρανό,
έχεις τη σιωπή μέσα στα μάτια σου,
ένσαν ένα σύννεφο,
σαν πηγή που αναβλύζει από τα βάθη..
Τώρα γελάς και λικνίζεσαι
μέσα σ’αυτή τη σιωπή.

Cesare Pavese
απο τή συλλογή:
"Verrà la morte e avrà i tuoi occhi"
21 marzo 1950
Μετάφρ. Lunapiena
 

Σανσκριτικός Μύθος

                                                                                                                                                                                           
Σανσκριτικός Μύθος

Ο Δημιουργός του κόσμου μετά την δημιουργία του άνδρα
παίρνει την στρογγυλάδα του φεγγαριού,
τις καμπύλες του φιδιού
την φωτεινότητα του φρέσκου φύλλου,
την θλίψη από το γκρίζο νέφος,
την αγριάδα της τίγρης,
το λίκνισμα της φλόγας απ’τη φωτιά,
την ψυχρότητα του χιονιού,
την μελωδία της φωνής των πουλιών
κι έκανε την ΓΥΝΑΙΚΑ!
και την πρόσφερε στον άνδρα…

..μετά από 3 μέρες όμως ο άνδρας,
την επέστρεψε στο Δημιουργό λέγοντας:
-Αυτή η Γυναίκα που μου χάρησες
μιλά συνέχεια, χωρίς τελειωμό
και δεν μ’αφήνει στιγμή να ησυχάσω…
συχνά κλαίει και συνεχώς παραπονείται,
μου κλέβει όλο μου το χρόνο…
έτσι ο Δημιουργός την πήρε πάλι πίσω.

Τρις μέρες όμως μετά, ο άνδρας ξαναγύρισε
ικετεύοντας τον Δημιουργό
να επιστρέψει η Γυναίκα του, λέγοντας:
Η Γυναίκα μου ήξερε να τραγουδά
και να χορεύει σαν θεά,
χανόταν στην αγκαλιά μου όταν είχε φόβο,
το γέλιο της ηχούσε σαν μουσική στ’αυτιά μου
και δεν μπορώ την ομορφιά της να ξεχάσω.

Ο Δημιουργός του επέτρεψε για μια ακόμα φορά
να πάρει τη γυναίκα πάλι μαζί του.

Όταν όμως μετά από τρις μέρες την επέστεψε
λέγοντας με κλάμματα ότι δεν τα καταφέρνει
να μένει μαζί της πιά…
ο Δημιουργός του απάντησε:
Εσύ, γιέ μου, δεν μπορείς ακόμα
να είσαι μαζί της αλλά ούτε…
και να ζήσεις χωρίς αυτή.
Προσοχή… σκέψου καλά…
και ψάξε να βρείς τον καλύτερο δυνατό τρόπο
για να υπάρξεις… γιέ μου!


Από το βιβλίο:
"Το Τραγούδι της Θεάς Εύας"
της 
M. D. Mascetti

Μελωδική ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ….

 

                                                                                                                                                                                                                                        
 

Το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας

 

Αυτή η Νύχτα Μένει

 

                                         ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ…..                                     

 

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ…

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ… ΕΦΤΑΣΕ…

 

 

 

Με τα Φώτα σβηστά… ας χαϊδέψουμε τον Ουρανό
..ας φωνάξουμε στ’αστέρια ΟΛΟΙ μαζί..
Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΓΗ μας
είναι ΑΓΑΠΗ για τη ΖΩΗ…..

ΑΠΟΨΕ.. στις 8.30 το βράδυ..
θα συναντηθούμε ΟΛΟΙ μαζί..
μ’Ευγνωμοσύνη και βαθύ Σεβασμό
αδέλφια είμαστε… μιας Μάνας γέννα
της Μάνας ΓΗΣ παιδιά..


κι ας γίνει η συνάντηση αυτή.. ΑΡΧΗ
για μια καλύτερη Μέρα… για τα ΠΑΙΔΙΑ της…