La Bellezza dell’Aurora

Aurora!.. il rosso del Sole saluta la Terra, regalando al cielo il suo piu’ dolce soffio d’amore. L’orizzonte e’ dipinto di fucsia con sfumature gialle-arancione. Le piccole nuvole somigliano come isole colorate del cielo.. piano-piano stanno arrivando anche sfumature d’azzurro che si mescolano col giallo  e un pallone arancione profondo appare all’orizzonte. La meraviglia della Natura!.. Il suo cammino sul cielo porta una luce bianca che fa chiarire tutti i colori… Il suo bianco lucente regna su tutto.. un colore giallo d’oro riveste il cielo.. Bagnata d’oro la palla del Sole diventa lucente.. ed il cielo si veste d’azzurro, il suo vestito celebre festivo.. Un nuovo giorno comincia.. la speranza sorride.. un’ altra possibilita’ per vivere nella bellezza della luce solare..
 Da sempre ama l’aurora.. Era perche’ gli aveva parlato con entusiasmo suo papa’.. era perche’ da piccola ha saputo conoscere la sua bellezza?  "Sono beati quelli che possono vedere l’alba ogni mattino" diceva "iniziano la loro giornata con gioia e vivacita’, ringraziando Dio per il dono della Vita" Da bambina si alzava presto. Il balcone della sua stanza era libero un alto, nessun ostacolo tra lei e il cielo che aspettava ogni mattina l’arrivo del Sole.. Il suo orologio interno la svegliava.. si alzava con una meravigliosa energia di vivere.. L’aria della sua stanza era tutta profumata dal odore del dopo-barba che usava suo padre. Un odore di mille fiori di primavera, ma prevale su tutti il piu’ forte, l’odore del pino. Era una sua abitudine di svegliarsi all’alba.  Tra questo odore che solecitava i suoi sensi e il dipinto del cielo gli sembrava di svegliarsi nel paradiso. Respirava l’aria profumata e si riempiva di forza e un senso di piena fiduzia e protezione. Quel profumo la riempiva si sicurezza. Era la dimostrazione della presenza del suo amato papa’, tutto per lei… per lei solo. Tutti dormivano a quel ora. Solo lei poteva vedere l’alba del Sole. Gli altri in casa amavano dormire la mattina. Lei somigliava a suo papa’. Si sentiva beata, fortunata e unica. Con le sue piccole manine apriva la finestra e la porta del balcone della sua stanza. L’aria pulita del suo paese fresca ed amichevole entrava con gioia e gentilezza e si mischiava con l’odore di pino. L’atmosfera diventava deliziosamente leggera e lei si metteva incantata ad aspettare l’arrivo del Sole. Gli uccelli, sapevano anche loro a guardare l’alba con i suoi mille colori, per questo cantavano felici volando intorno. 
Un attimo di ricordi dal paradiso della sua infanzia, rimasto intatto come tutte le cose belle nella sua memoria. Attimi d’emozione che tornano in mente regalando sorrisi e serenita’. Ama la sue memorie, sono le sue ricchiezze d’anima, che si arricchiscono ogni attimo nella sua vita che e’ capace a viverlo con passione e gioia. 

Quest’abitudine di svegliarsi all’alba e’ rimasta fin ora… Si sente beata ogni volta che guarda il rosso sorriso del Sole e la magnifica pittura della natura. E’ cosi bello l’azzurro del cielo del suo paese… Non e’ saggio di mancare a godere la bellezza che si regala con tanta bonta’. Aveva imparato nella vita di vivere in pieno quel che aveva e di non mancare a cercare di prendere quel che desiderava con tutto il suo cuore.. "la vita e’ come questo bicchiere di latte" diceva sua mamma "la devi  godere fino all’ultima goccia"
Questa era in fondo la ragione per cui era capace di sentire in pieno i suoi sentimenti e le emozioni del suo cuore… e la nostalgia per le cose belle della sua vita. Ognuno si sente la mancanza delle cose che ha potuto capire il loro valore. Tutto l’altro passa inosservato sotto il suo naso. Se una cosa o una persona non significa niente, non ha valore per quel che e’ non puo’ essere desiderato come tale  non viene a mancare… E’ il rivestimento sentimentale che fa le cose preziose. Niente non e’ prezioso da solo, a priore. Dall’altra parte piu’ si conosce una cosa o una persona viene valorizzata e diventa preziosa per quel che rappresenta ogni volta.

La bellezza delle cose e’ nascosta dietro una nuvola di ignoranza. Questa ignoranza nasconde la vera Verita’ delle cose e delle persone. Spesso per aver una ragione di piu’ per negare con una certa facilita’ la loro importanza, si inventano scuse o false teorie o traduzioni sbagliate per il loro valore cosi e’ piu’ facile illudersi. " La volpe chiama immature le uva che non puo’ arrivare a prendere" diceva Esopo. Ogni persona ha la sua bellezza ben evidente o nascosta per vari motivi. Piu’ si conosce la sua bellezza, piu’ diventa attraente e desiderosa per conoscerla di piu’.. Questa conoscenza regala il piacere.. E’ questo piacere che sollecita emozioni e sentimenti e la curiosita’ di sapere di piu’. Il sapere sollecita altri emozioni e sentimenti bellissimi come l’amore rivestito con la gratitudine, profondo piacere e vera soddisfazione. E’ veramente beato chi e’ in grado di cercare la bellezza delle cose. Sotto questa bellezza si nasconde la vera felicita’.
 
Nella vita quotidiana incontriamo persone che consumano il loro tempo e la loro energia nel cercare il male delle persone, pronte a giudicare come severi giudici ed a rifiutare tutto, perche’ hanno trovato un debole o un piccolo difetto.Tutta l’attenzione viene attratta dal difetto, una piccola parte del oggetto finisce a nascondere la sua vera bellezza ed a rivestire tutto l’oggetto. Il suo valore cambia, come succede con gli oggetti del commercio o si adotta il comportamento dei collezionisti di pezzi preziosi d’arte. Pensa come diventa dura e senza colori la loro vita. In bianco e nero senza nemmeno la elaborazione artistica, che giocando con la luce regala una profondita’ magnifica all’immagine. Lei ha saputo vedere l’ aurora e sa benissimo che e’ piu’ interessante e bella quando al cielo si incontrano piccole nuvole dipinte anche loro dal rosso sorriso del Sole…  anche quando  le nuvole nascondono il cielo, lei sa attendere il vento o la pioggia che verra’ a pulire l’atmosfera, ha saputo attendere la primavera, arriva sempre puntuale.. Sente una profonda gratitudine e immenso amore per Lui che gli ha imparato svegliarsi la mattina per non perdere mai quella bellissima pittura di Natura e la meraviglia della Vita.

Lunapiena
 

Η ΟΜΟΡΦΙΑ της ΑΥΓΗΣ

Αυγή! το ρόδινο του ήλιου χαιρετά τη Γη, χαρίζοντας στον ουρανό το πιό τρυφερό χάδι αγάπης. Ο Ορίζοντας χρωματίζεται με φούξια και ανάμεσα πορτοκαλένιες και κίτρινες ανταύγειες. Τα σύννεφα θυμίζουν ζωγραφισμένα νησιά στον ουρανό.. αργά αργά φτάνουν απαλές πινελιές από γαλάζιο που αγκαλιάζουν τις κίτρινες ανταύγειες κι μια πορτοκαλένια πανέμορφη μπάλα εμφανίζεται στον ορίζοντα.. Το θαύμα της Φύσης!… κι όπως
 σέρνεται.. στον ουρανό αφήνει ένα κατάλευκο φως που κάνει φωτεινότερα τα χρώματα.. και ξαφνικά η φωτεινότητα του λευκού δεσπόζει παντού τριγύρω.. και βάφει με φωτεινό χρυσό τον ουρανό.. Βουτώντας σ’αυτό το λαμπερό χρυσό η μπάλα του ήλιου φωτίζεται κι ο ουρανός ντύνεται με γαλάζιο.. έβαλε λες, την γιορτινή του τη στολή. Μια νέα Μέρα αρχίζει και η ελπίδα χαμογελά.. μια καινούρια δυνατότητα για να ζήσουμε την ομορφιά στο φως του Ήλιου..

Απο πάντα αγαπάει την Αυγή… Ήταν γιατί της μιλούσε για την Αυγή, πάντα με ενθουσιασμό ο πατέρας.. ήταν γιατί από μικρή την είχαν μάθει ν’αναγνωρίζει την ομορφιά; "Είναι ευτυχισμένοι όσοι μπορούν να αντικρίζουν κάθε μέρα την Αυγή" της έλεγε "γιατί αρχίζουν τη μέρα τους με χαρά και ζωντάνια, ευχαριστώντας το Θεό για της Ζωής το δώρο" 
Από τότε που θυμάται τον εαυτό της ξυπνούσε με το χάραμα.
Το μπαλκόνι στο δωμάτιό της ήταν ψηλά και ελεύθερο, χωρίς κανένα εμπόδιο ανάμεσα σε κείνη και τον ουρανό.. απ’το κρεβάτι της περίμενε τον ερχομό του ήλιου.
Την ξυπνούσε το εσωτερικό ρολόι.. με μια ώθηση για ζωή. Η ατμόσφαιρα του δωματίου ήταν πάντα αρωματισμένη από την μυρουδιά που έφτανε ως εκεί, από το πρωινό ξύρισμα του πατέρα, ένα άρωμα που θύμιζε χίλια λουλούδια της Άνοιξης.. με κύριο το άρωμα του πεύκου. Είχε την όμορφη συνήθεια να ξυπνά νωρίς.. πριν απ’όλους στην οικογένεια. Κι εκείνη ένοιωθε πως ξυπνά μες στον παράδεισο ανάμεσα στο υπέροχο άρωμα και και τον χρωματισμένο ουρανό..  Ανέπνεε βαθειά τον αρωματισμένο αέρα και γέμιζε με δύναμη και μια υπέροχη αίσθηση εμπιστοσύνης και προστασίας. Έκείνο το πρωϊνό άρωμα της χάριζε σιγουριά.. ήταν η έμπρακτη απόδειξη της παρουσίας του λατρεμένου της πατέρα.. κι ένοιωθε ότι ήταν εκεί, μόνο για κείνη.. Όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν.. Μόνο εκείνη έμαθε να βλέπει μαζί του την Αυγή, οι άλλοι αγαπούσαν πολύ τον ύπνο.. Εκείνη του είχε μοιάσει.. κι ένοιωθε  τυχερή και μοναδική. Με τα μικρά της χεράκια άνοιγε το παράθυρο
 και την μπαλκονόπορτα του δωματίου της. Ο καθαρός αέρας του τόπου της φρέσκος και φιλικός έμπαινε στο δωμάτιο και έμοιαζε σαν να ενώνεται με χαρά και ευγένεια με το άρωμα του πεύκου. 
Η ατμόσφαιρα είχε μια λεπτή ελαφρότητα, που την έκανε να περιμένει τον ήλιο σα μαγεμένη. Τα πουλιά ήξεραν να χαίρονται την Αυγή με τα χίλια χρωματά της, γι’αυτό τραγουδούσαν ευτυχισμένα πετώντας τριγύρω. Μια στιγμιαία ανάμνηση απ΄τον παράδεισο της παιδικής της ηλικίας, που έμεινε αναλλοίωτο, όπως όλα τα όμορφα πράγματα, στη μνήμη της. Στιγμές συγκίνησης που ξαναγυρίζουν στο νου χαρίζοντας χαμόγελο και γαλήνη. Αγαπάει τις μνήμες της.. είναι ο πλούτος της ψυχής, που εμπλουτίζουν κάθε στιγμή της ζωής της που καταφέρνει να ζήσει με πάθος και χαρά. Κράτησε μέχρι σήμερα αυτή την όμορφη συνήθεια να ξυπνάει με της Αυγή. Νοιώθει τυχερή κάθε φορά που αντικρίζει το ρόδινο χαμόγελο του ήλιου και την υπέροχη ζωγραφιά της Φύσης. Είναι τόσο όμορφο το γαλάζιο του ουρανού του τόπου της.. Δεν θα ήταν καθόλου φρόνιμο να χάνει την ευκαιρία να απολαμβάνει την ομορφιά που της χαρίζεται με τόση απλοχεριά. Έμαθε στη ζωή της να ζει με πάθος αυτό που έχει και να προσπαθεί να παίρνει αυτό που επιθυμεί απ’της ψυχής της τα βάθη. "Η ζωή είναι σαν αυτό το ποτήρι με το γάλα" της έλεγε η μητέρα της "πρέπει να την απολαμβάνεις μέχρι την τελευταία της σταγόνα" ‘
Ισως να είναι αυτή η αιτία στο βάθος, που προσπάθησε να βιώνει τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις της.. και να διατηρεί την νοσταλγία για τα όμορφα της ζωής. Καθένας αισθάνεται την έλλειψη, απ’όσα στη ζωή έμαθε να εκτιμά την αξία τους, όλα τ’άλλα περνούν απαρατήρητα κάτω από τα μάτια του. Κι αν κάτι ή κάποιος δεν σημαίνει τίποτε.. δεν έχει δηλαδή αξία γι’αυτό που πραγματικά είναι, δεν γίνεται
 επιθυμητό και δεν γεννά ποτέ του νοσταλγία..
Μόνο η συναισθηματική επένδυση δίνει πολύτιμη αξία στα πράγματα.. Από την άλλη, όσο πιό πολύ γνωρίζουμε πράγματα και ανθρώπους.. τόσο πιό πολύ τα μαθαίνουμε και τα εκτιμούμε γι’αυτό που αντιπροσωπεύουνε κάθε φορά για μας. Η ομορφιά των πραγμάτων κρύβεται πίσω από ένα σύννεφο άγνοιας. Είναι αυτή η άγνοια που σκεπάζει την αλήθεια των πραγμάτων και των προσώπων. Πόσες φορές για να έχουμε μια επι πλέον δικαιολογία, για ν’αρνηθούμε την σπουδαιότητά τους, ανακαλύπτουμε ψεύτικες αφορμές ή αναπτύσσουμε κάλπικες θεωρίες ή μια σειρά από λαθεμένες ερμηνείες για να κατεβάσουμε τη αξία τους και να γίνει εύκολη.. η υποκριτική αποπλάνησή μας. "Τα σταφύλια που δεν φτάνει η αλεπού, τα λέει αγουρίδες" έλεγε ο Αίσωπος. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αυθεντική ομορφιά που είναι άλλοτε φανερή κι άλλοτε κρυμμένη για διάφορους λόγους.  Όσο περισσότερο γνωρίζουμε αυτή του την ομορφιά, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η έλξη και η επιθυμία να τον γνωρίσουμε ακόμα. Αυτή η γνώση γεννά την ευχαρίστηση.. κι είναι αυτή η ευχαρίστηση που ερεθίζει συγκινήσεις και συναισθήματα και την ευχάριστη περιέργεια να μάθεις περισσότερα… κι είναι αυτή η γνώση που θα ερεθίσει νέες συγκινήσεις και όμορφα συναισθήματα
όπως είναι η αγάπη που ντύνεται με ευγνωμοσύνη, η βαθειά ευχαρίστηση και η αληθινή ικανοποίηση. Είναι πραγματικά τυχερός όποιος καταφέρνει να ψάχνει την ομορφιά στα πράγματα. Κάτω από αυτή την ομορφιά.. κρύβεται η αληθινή ευτυχία.

Στην καθημερινή πραγματικότητα συναντούμε πολλούς που καταναλλώνουν χρόνο και ενέργεια για να ψάχνουν ο,τι κακό έχουν οι άνθρωποι κι είναι έτοιμοι πάντα να κρίνουν, να κατακρίνουν και να καταδικάσουν σαν άλλοι αυστηροί και σκληροί δικαστές και ν’απορρίψουν τα πάντα, μόνο γιατί ανακάλυψαν μια αδυναμία ή ένα μικρό ελάττωμα. ‘Ολη η προσοχή τους έλκεται από την αδυναμία ή την μειονεξία του άλλου, ένα μικρό μέρος υπερεστιασμένο, καταφέρνει να θολώσει και να σκεπάζει το όλον κι έτσι κρύβεται και χάνεται η αληθινή ομορφιά από τα μάτια τους. Αλλάζει έτσι η αξία του, όπως ακριβώς γίνεται με τα αντικείμενα του εμπορίου.. που το ίδιο πράγμα, άλλοτε έχει ελάχιστη αξία και άλλοτε παίρνει ανεκτίμητη αξία συλλεκτικού αντικειμένου. Πόσο σκληρή και άχρωμη καταντάει η ζωή.. Όλα ασπρόμαυρα, χωρίς όμως την παραμικρή καλλιτεχνική επεξεργασία, που μας επιτρέπει να παίξουμε με το φως και να δημιουργήσουμε μια υπέροχα όμορφη εικόνα. 
Εκείνη όμως έμαθε να αντικρίζει την Αυγή και ξέρει πολύ καλά ότι είναι πιό ενδιαφέρουσα και πιο όμορφη.. όταν υπάρχουν σύννεφα που χρωματίζονται με το ρόδινο χαμόγελο του ήλιου.. ακόμα κι αν υπάρχουν μέρες που τα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό.. κι όλα τριγύρω ντύνονται με γκρίζο.. έμαθε να περιμένει την ευεργετική πνοή του ανέμου και της βροχής τον ερχομό που θα καθαρίσουν την ατμόσφαιρα.. έμαθε να περιμένει τη Άνοιξη.. ακόμα κι όταν μοιάζει να καθυστερεί.. Νοιώθει βαθειά μέσα της ευγνωμοσύνη κι απέραντη αγάπη.. σε κείνον που κάποτε την μύησε στη τέχνη να ξυπνά με το χάραμα της Αυγής και ν’απολαμβάνει το υπέροχο θαύμα της Φύσης και της Ζωής..

Lunapiena 

Advertisements