"Μα πόσα λόγια φτάνουν στον προορισμό τους?
Αραγε πόσα έχουν αποδέκτη?
………………….
Λόγια που λέγονται μέσα μας
ακόμα και όταν μένουμε αμίλητοι.
Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία
είναι να μην μπορείς να βρεις λόγια
για όσα πράγματα θα ήθελες να πεις."

ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες
μ’έτη φωτός, δεν μου λένε τίποτα.
Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά
και δεν μπορούσα να σ’αγγίξω,
σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ

Σου μίλαγα για τη μυστική ζωή μας
μα εσύ την ήξερες από ξενόγλωσσα βιβλία.
Xρονολογίες, περιστατικά, εξηγήσεις
– μπροστά σε τέτοιες βεβαιότητες-
τα μυστικά μου γίνοταν υποθέσεις εργασίας.

Το ΜΗΝΥΜΑ

Σε γνώρισα ναυαγός σε μια μεγάλη πόλη,
που οι άνθρωποι περνούν και χάνονται
με μια βουή ωκεανού.
Κι ήταν σα θαύμα το πως βγήκαν
καινούρια λόγια απ’το στεγνό μου στόμα.
Τ’απόθεσα χωρίς καμμιά εγγύηση, παράλογα
σ’ένα μπουκάλι και το’ριξα στην άσφαλτο.
Ηξερα πως δεν είχα τίποτα να περιμένω,
μα δεν βρισκόμουν πια στην πρώτη νιότη μου
κι η σύνεση γινόταν μια πολυτέλεια δυσβάσταχτη.

  

Εγώ δεν είμαι αυτός που βλέπεις,
εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που ξέρεις..
Δεν είμαι μόνο αυτός που θα ‘πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου
και κάπου τη χρωστάω..
………………….
Είμαι κι ό,τι έχω υπάρξει
Ό,τι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι.
Τα πεθαμένα μου κύτταρα,
οι πεθαμένες μου πράξεις,
οι πεθαμένες σκέψεις μου.
………
Είμαι ό,τι δεν έχω γίνει ακόμα.
Μέσα μου σφυροκοπάει
η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ότι πρέπει να γίνω..
Γύρω μου οι φίλοι απαιτούν,
οι εχθροί απαγορεύουν.

Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις.
Μόνο σε μένα.

Τίτος Πατρίκιος