Τελευταίο ΑΝΤΙΟ..
                                                                                                  
Κλείνω τα μάτια για ν’ακούσω μαζί σου
της σιωπής τη μεγάλη Aλήθεια..

Έσβησε το χαμόγελο στα χείλη σου.. Δάσκαλε
το πήρε η νύχτα και τό κανε αστέρι
το πήρε ο άνεμος και το κανε τραγούδι
το πήρε η σιωπή…

Έσβησε ο ήχος της φωνής σου… Δάσκαλε
την πήρε μαζί της η ηχώ..
στης Μνήμης τον αθάνατο βωμό την άφησε
εκεί δίπλα στο δάκρυ του Καραγκιόζη..
που σήμερα γονάτισε μπροστά σου
και σιωπηλά σου είπε… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
άραγε να’μαθε το μάθημα.. κοντά σου τόσα χρόνια?

Έσβησε η φλόγα στο κερί σου.. Ανθρωπε
το πήρε ο ήλιος.. και το’κανε χαμόγελο
ελπίδας φως… για τα παιδιά του κόσμου.

  ΑΝΤΙΟ… Ευγένιε Σπαθάρη
αιώνια Ευγενική Ανθρώπινη Ψυχή
με το Σπαθί του Λόγου σου.. πολέμησες το ψέμμα
κι έγραψες την Αλήθεια ξανά.. στο παραμύθι
για να τη βρίσκουν μ’ευκολία τα παιδιά,
μες στης ζωής τις άγριες νύχτες..

  

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ.. Δάσκαλε 
στης Σιωπής την ανείπωτη γαλήνη..
Lunapiena