"Οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος κακὸν νόμισμ’ ἔβλαστε· τοῦτο καὶ πόλεις πορθεῖ, τόδ’ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων τόδ’ ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρένας χρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγμαθ’ ἵστασθαι βροτῶν πανουργίας
δ’ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχειν καὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι. Ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε, χρόνῳ
ποτ’ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην."

^*^*^
"Δεν φύτρωσε χειρότερη καμιά εφεύρεση στον κόσμο
σαν το χρήμα. Αυτό γκρεμίζει πόλεις, ανθρώπους ξεσπιτώνει, δασκαλεύει και πλανεύει το φρόνιμο μυαλό να κυνηγάει
της ντροπής τα έργα. Μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης και να κατέχει μύριες όσες βρωμιές. Όσοι τέτοιον ανοίγουν δρόμο πληρωμένοι, κάποτε και στην ώρα, πληρώνουν ακριβά."
 ΣΟΦΟΛΗΣ
(Αντιγόνη στ. 296-304)….(μετ. Γεωργουσόπουλος)


Ω! Χρυσάφι! κίτρινο, ακριβό, γυαλιστερό χρυσάφι!…
Τόσο μεθάει το μυαλό και κάνει το άσπρο μαύρο,
τ’άσχημο όμορφο να μοιάζει, τ’άδικο δίκιο,
και το χυδαίο ευγενικό, το παλιό κάνει καινούριο,
και τη δειλία να φαντάζει αντρειοσύνη…
Τούτος ο κίτρινος ο δούλος δένει και λύνει νόμους·
ευλογάει καταραμένους· κάνει τη λέπρα λατρευτή·
δίνει στους κλέφτες θέση πλάι σε γερουσιαστές,
και τίτλους χαρίζει, προσκυνήματα, χειροκροτήματα·
τούτο τη μαραμένη χήρα προξενεύει

την άρρωστη γυναίκα με σπυριά, που προκαλούν αηδία,
πάλι μ’ανθό τ’Απρίλη περιλούζει…

Ω! κολασμένο χώμα, πόρνη εσύ κοινή της ανθρωπότητας, που βάζεις τις διχόνοιες ανάμεσα στα έθνη…
θέλω να φτάσει η μέρα που περήφανα θα σου δώσω
την πραγματική σου θέση μες στον κόσμο»

Σαίξπηρ
Τίμων ο Αθηναίος, Δ’ Πράξη