τελευταίο ΑΝΤΙΟ…. Μario Benedetti

Nelle finestre i giorni.
Si animano pochi visi,
venuti senza chiedere mai
perché ne ho bisogno.
Dove comincio anch’io.
Dove finisco
è una lunga luna,
il grande nero delle montagne.
E…..anch’io ho visto le montagne, mamma, non sempre,
ma ho visto le montagne.
I sassi rotolano giù,
basta non gridare.

Βγήκαν στα παράθυρα οι Μέρες
Ζωντάνεψαν κάποια πρόσωπα
που ήλθαν χωρίς να τα καλέσω
 γιατί τα είχα ανάγκη.
Εκεί που αρχίζω
κι εκεί που τελειώνω
ύπάρχει ένα τεράστιο Φεγγάρι
το βαθύ μαύρο των βουνών.
….κι εγώ είδα τα βουνα,μάνα..
 δεν τα βλέπω πάντα, μα τα είδα
Οι πέτρες τους κατρακυλούσαν,
αρκεί να κρατήσεις την κραυγή.
                                 

 È stato un grande sogno vivere
 vero doloroso e di gioia
Sono venuti per il nostro riso
per il pianto contro il tavolo
e contro il lavoro nel campo.
..quello è un uomo,
quelli sono tutti degli uomini.

Ήταν σαν όνειρο η ζωή
πάντα αληθινό με πόνο και χαρά
Ήρθαν για το χαμόγελο
 για το κλάμμα στο τραπέζι
για τη δουλειά στους κάμπους.
…εκείνος ήταν Ενας Ανθρωπος
 εκείνοι ήταν όλοι άνθρωποι.

O ποιητής-μύθος Mario Benedetti, κορυφαία μορφή της Ουρουγουαϊνής και λατινοαμερικάνικης σύγχρονης λογοτεχνίας-του που οι ερωτικές και πολιτικές ελεγείες έγιναν δημοφιλή τραγούδια- έφυγε από τη ζωή την Κυριακή, σε ηλικία 88 ετών…
Γεννήθηκε στο Πάσο ντε λος Τόρος στις 14 Σεπτέμβρη του 1920 και εργάστηκε ως δημοσιογράφος από το 1945. Από το 1973 έως το 1983 -στη διάρκεια της δικτατορία- έζησε εξόριστος… 
Με την νουβέλα του «
La tregua» («Η ανακωχή, 1960) κατέκτησε τη διεθνή αναγνώριση και δίδασκε Λατινοαμερικάνικη Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του. 
Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα και δοκίμια, που πολλά μεταφράστηκαν σε 18 γλώσσες, όπως το «Ευχαριστώ για τη Φωτιά», οι «Άνεμοι της Εξορίας» κ.α. 
   
Καλό Ταξίδι… Ποιητή της Ζωής