Κι Είναι Πολύς ο Πόνος

Στο βάζο μαράθηκε το ρόδο
έμεινε μέρες χωρίς νερό..
στο κάμπο θλιμμένη μια βελανιδιά
μ’απλωμένα στον ουρανό
τα ρυτιδιασμένα αιωνόβια τα κλαδιά της
φιλοξενεί αλήτικα πουλιά
που κελαηδούν ακόμα…

Στον ουρανό θλιμμένο απόψε το φεγγάρι
κι εν’άστρο τρεμοσβήνει στο σκοτάδι..
γκρίζο το σύννεφο το δάκρυ του κρατά
κι ένα σπουργίτι έρημο τη μάνα του ζητά..
 κι είναι πολύς ο πόνος..
φτωχές οι λέξεις δεν γίνονται τραγούδι
κι η σιωπή μοιρολογεί τον άδικο χαμό.
 
Lunapiena