Le Forze opposte

                                  
Sono nata nel buio,
dall’unione infinita
di Forze opposte,
dopo una lotta d’amore…
Son cresciuta nel Mare,
con il canto gioioso,
dei Fiumi viventi…
Ho sentito il soffio del Vento,
delle dolci carezze,
di quelle mani amate…
 
La Primavera fiorita,
mi aspetto’ alla porta,
al mio primo giorno,
Buona e Sorridente…
Mi accarezzo’ il corpo,
e mi bacio’.
Quel bacio di vita…
mi ha regalato un Nome,
l’illusione di una Speranza…  
che mi fa battere il cuore,
di un’ Unione perduta…
delle Forze opposte.

Lunapiena
24-5-1995

Αντίθετες ΔΥΝΑΜΕΙΣ
                           
Γεννήθηκα στο ημίφως
από την αιώνια ένωση
αντίθετων δυνάμεων
μετά από μια ερωτική πάλη..
Μεγάλωσα στη θάλασσα
παρέα με το χαρούμενο ρυθμό
ζωντανών ποταμών..
Ένοιωσα την άγγιγμα του άνεμου
με το γλυκό χάδι
λατρεμένων χεριών..

Ανθισμένη η Άνοιξη
με περίμενε στην πόρτα
στην αυγή της ζωής μου,
Γελαστή και φιλόξενη,
μου χάιδεψε το σώμα
και μου’δωσε ένα φιλί.
Εκείνο το φιλί της ζωής
μου χάρησε το ‘Ονομα
την αυταπάτη μιας ελπίδας..
που κάνει την καρδιά
να χτυπά δυνατά
στη ουτοπική αναμονή
μιας ένωσης
των αντίθετων δυνάμεων… 

Lunapiena
                   24-5-1995                      

 

                                     
Το Μακρύ Ταξίδι της Ζωής

Μια Κυριακή του Μάη, στις 9.15′ πριν πολλά-πολλά χρόνια..μου
χαμογέλασε η Ζωή.. στολισμένη γιορτινά με της Άνοιξης το χρώμα.
..μεγάλωσα ανάμεσα στο γαλάζιο της θάλασσας και τ’ουρανού στο
σπίτι που το χάϊδευε το κύμα,του πατρικού Παππού που δεν γνώρισα
παρά μέσα από τις ατέλειωτες γλυκές ιστορίες του πατέρα μου.
Ετρεξα στους κάμπους στο μεγάλο κτήμα του Μητρικού αγαπημένου μου
Παππού που με μύησε τα μυστικά της Φύσης.. Όταν γεννήθηκα είχε
φυτέψει μια Αμυγδαλιά που της έδωσε το Όνομά μου. Μ’έμαθε να
καλπάζω με τον Κανέλλο, ένα πανέμορφο ζοηρό αλογάκι,το πρώτο
φίλο μου, που είχα την τύχη να γεννηθεί τη μέρα των γενεθλίων μου,
στα 5 μου χρόνια και η γιαγιά μου είπε ότι είχε γεννηθεί για μένα.
Πήρα τόση Αγάπη από τόσους ανθρώπους γύρω μου.. που δεν φτάνουν δυό ζωές να τη χαρίζω.. Πρώτη κόρη ανάμεσα σε 7 συνολικά αδέλφια και δυό βαθειά Ερωτευμένους κι αγαπημένους γονείς.Το μεγαλύτερο της Ζωής μου δώρο! ..Απλόχερη υπήρξε η Ζωή μαζί μου. Μου χάρισε πολύ χαρά και άλλο τόσο πόνο. Βάλθηκε όμως να με μεγαλώσει πολύ νωρίς.Ήμουνα μόλις 3 ετών όταν έφυγε για πάντα το πρώτο αγόρι της οικογένειας.. ένα μήνα μετά τη γεννησή του.. Το πρώτο μου παιδικό τραγούδι ήταν γι’Αυτόν, τον έλεγαν Δημοσθένη, είχε πάρει το όνομα του Πατρικού Παππού:
"Ενα πουλάκι.. πάει να φέρει.. τον αδελφούλι μου..
να παίξουμε εμείς οι δυό.."
τραγουδούσα μόνη μου, κοιτώντας με προσμονή τον ουρανό.
Το επαναλαμβανόμενο όνειρό μου ήταν να προσπαθώ να σώσω ένα
μωρό.. κι είναι αυτός ο πρώτος και κύριος λόγος που μ’εκανε γιατρό.
κι ήταν αυτός ο λόγος που όλα τα κορίτσια της οικογένειας σπούδασαν
ανθρωπιστικές-ιατρικές επιστήμες, ενώ τα δύο αγόρια έγιναν
αρχιτέκτονες. Υπήρχε μια όμορφη συνήθεια στο πατρικό μου σπίτι.
Κάθε Σαββατόβραδο, σαν σήμερα, μετά το μεσημεριάτικο τραπέζι,
ο καθένας με τη σειρά του, θα μίλαγε για το βιβλίο που διάβασε τις
προηγούμενες μέρες.. Γινόταν ένας αγώνας μεταξύ μας, ποιός θα
παρουσιάσει το πιό όμορφο και πιο καλό βιβλίο.. που θα ανοίξει τη πιο πλούσια κουβέντα. ‘Ηταν η μόνη μέρα που δεν κοιμόμασταν το μεσημέρι.. για μένα που δεν αγαπούσα πολύ τον ύπνο.. ήταν δώρο!
……..
Πέρασαν τόσα χρόνια.. κι έφεραν μαζί τους πολλές χαρές..και πολύ πόνο.. Το ταξίδι συνεχίζεται ακόμα!.. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα.. παραμονή της γιορτής των γενεθλίων μου μ’αρέσει να θυμάμαι..
Είσαι το πρώτο δώρο που μας έκανε η Ζωή.. μου είχαν πει οι γονείς
μου.. στα γενέθλια των 12 χρόνων μου. Είσαι εσύ που θα χαράξεις
πρώτη το δρόμο και για τ’αδέλφια σου. Διάλεξε καλά το Μονοπάτι!
κι αν κάνω λάθος.. είπα τρομαγμένη από το βάρος της ευθύνης..
Τα λάθη διορθώνονται.. μου είπε ο πατέρας μου.. φτάνει μονάχα να είσαι προσεκτική, να σκέφτεσαι δυό φορές πριν από κάθε σου σημαντική απόφαση.. Μην είσαι ποτέ βιαστική, είπε με τρυφερότητα
η μανούλα μου (μου άρεσε να τη λέω μανούλα), η βιασύνη δεν βοηθάει ποτέ να παίρνουμε σωστές αποφάσεις… Να το θυμάσαι αυτό πάντα!
………
Πέρασαν τόσα χρόνια.. Έφυγαν ένας-ένας.. για πάντα απ’τη Ζωή
όλοι εκείνοι που μ’αγάπησαν δυνατά και μ’έμαθαν την τέχνη ν’Αγαπώ. Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα… η Ευγνωμοσύνη μέσα μου μεγαλώνει..και η Αγάπη δυναμώνει.. Το Ταξίδι ακόμα συνεχίζεται..

Lunapiena