Archive for Ιουλίου 2009

Η απορία του Τρυποκάρυδου

                                                                                                     

 


Η απορία του Τρυποκάρυδου

Γειά σας… μα ποιοί είστε?
Τι είδος κελάηδισμα είναι αυτό!
Μοιάζουν σαν ουρλιαχτά… κραυγές
από εκείνα τα άγρια ζώα που η μαμά μου έλεγε..
άν κάποτε τύχει να τα ακούσω, να πετάξω μακρυά!!!… αλλά η περιέργειά μου είναι πιό δυνατή
από τον φόβο μου… Πού πήγαν τα φτερά σας?

ωχ! ξέχασα να σας συστηθώ..
είμαι ένα μικρό κόκκινο πουλί..
το ονομά μου είναι Τρυποκάρυδος,
ίσως γιατί μου αρέσει να κρύβομαι,
ανάμεσα απ’τα κλαδιά της καρυδιάς..
 και να παρατηρώ τον κόσμο…

Αυτό το δάσος ήταν κάποτε γεμάτο ζωή!
Καταπράσινα δένδρα, λουλούδια με χίλια χρώματα, πουλιά που κελαηδούσανε ευτυχισμένα…
δυνατά και ελεύθερα ζώα που έτρεχαν
εδώ και κεί για να βρούνε τη τροφή τους!..
Ένα δάσος γεμάτο ζωή!

Αλλά μια μέρα, ένας φθονερός μάγος
με μοχθηρία και κακία στη ψυχή 
κατάφερε και σταμάτησε τη ζωή.
Ήταν ένα άγριο ζώο που είχε δύο πόδια,
όπως και μείς, αλλά δεν είχε φτερά…
Το βλέμμα του ήταν παγωμένο
και η καρδιά του από κρύσταλλο.
Ήθελε να μένει πάντα μόνος..
δεν είχε ούτε ένα φίλο..
και δεν είχε μάθει ποτέ του ν’αγαπάει…
Λάτρευε όπως έλεγε μόνο την εξουσία..
Έλεγε ότι ήταν κάτι… να δεις πως το’λεγε…
α ναι!.. "βασιλιάς".. τι να’ταν άραγε αυτό?
ποτέ δεν το θυμάμαι.. μου το’χε πει η μάνα μου.
Την καημένη!.. πολύ αργότερα κατάλαβα
ότι δεν μπορούσε να τα ξέρει όλα…

 

Εγώ εκείνη τη μέρα του κακού είχα κρυφτεί..
από φόβο και περιέργεια, ανάμεσα στα φύλλα
ενός τεράστιου Κόκκινου λουλουδιού..
Η τύχη μου ήταν από πάντα και η ατυχία μου,
το έλεγε κι η μάνα μου.
Όλοι θαύμαζαν τα χρωματιστά φτερά μου..
αλλά ήταν αυτά που με έκαναν
την ίδια στιγμή ωραίο και αδύναμο..
Δεν μπορούσα να κρυφτώ
ανάμεσα στις φυλλωσιές των δένδρων,
όπως όλα τα άλλα πουλιά..
 
Ηταν επικίνδυνο, αμέσως τράβαγα την προσοχή..
Έτσι έμαθα να είμαι προσεκτικός.. για να σωθώ.
 
Και σεις;;; Τι ψάχνεται εδώ;;;
Κατάλαβα καλά;
Δεν ξέρετε, λέτε.. που να πάτε;;
Δεν ξέρετε ούτε το δρόμο; Χάσατε το μονοπάτι;

Δεν έχετε ούτε φτερά!!..
Τι είναι αυτά τα πράγματα.. που έχετε
εκεί που έπρεπε να είχαν φυτρώσει τα φτερά σας;…
Τι σας χρειάζονται;;;;;
Τι ψάχνετε;; Ξέρετε τουλάχιστον τι ψάχνετε;
Πόσο παράξενοι είστε!!
και τι περίεργα που μαλώνεται!….
Ήταν τόσο ήσυχα εδώ.. πριν φτάσετε!
Ήλπιζα τόσο ν’ακούσω ένα τραγούδι…
Αισθανόμουνα τόσο μόνος!
Δεν σας καταλαβαίνω!
Τι είναι αυτό που θαυμάζεται;;
Αυτό που εσείς ονομάζεται ωραίο..
εγώ το λέω θανατικό…
Σιωπή θανάτου… ένας τεράστιος τάφος
ότι απέμεινε απ΄τη τραγική φωτιά..
που άναψε μια νύχτα μετά απ’τον πανικό,
δεν άφησε τίποτε ζωντανό.. τριγύρω. 

κι ήμουνα τόσο ευτυχής..
όταν άκουσα τα βηματά σας…. αλλά…

Τι Ψάχνετε;;;…
Ξέρετε τουλάχιστον Τι Ψάχνετε;;;

Luna
piena

Μια Καληνύχτα… με την Α. Πρωτοψάλτη

                                                                                                           
                                                                                                                                                                                                 

 

 

 

 

 

                            ΚΑΛΗ σας ΝΥΧΤΑ                          .

 

Οι άγνωστοι σωστοί….

                                                                                                                                                         

        
I giusti

Un uomo che coltiva il suo giardino,
come voleva Voltaire.
Chi è contento che sulla terra
esista la musica.
Chi scopre con piacere una etimologia.
Due impiegati che in un caffè del Sud
giocano in silenzio agli scacchi.
Il ceramista che premedita
un colore e una forma.
Il tipografo che compone bene
questa pagina
che forse non gli piace.
Una donna e un uomo che leggono
le terzine finali di un certo canto.
Chi accarezza un animale addormentato.
Chi giustifica o vuole giustificare
un male che gli hanno fatto.
Chi è contento che sulla terra
ci sia Stevenson.
Chi preferisce
che abbiano ragione gli altri.
Tali persone, che si ignorano,
stanno salvando il mondo.

********
Οι Σωστοί

Όποιος καλλιεργεί τον κήπο του,
όπως το ήθελε ο Βολταίρος.
Όποιος είναι ευτυχισμένος
που υπάρχει η Μουσική στη γη.
Όποιος ανακαλύπτει με χαρά
τις ρίζες μιας λέξης.
Δυο υπάλληλοι που παίζουν σιωπηλοί
Σκάκι,
σ’ένα καφενείο του Νότου.
Ο κεραμίστας που ταιριάζει
το χρώμα με το σχήμα.
O τυπογράφος που συνθέτει
με επιμέλεια
αυτή τη σελίδα
που πιθανά δεν του αρέσει.
Μια γυναίκα κι ένας άνδρας που μελετούν
τα τελικά τρίστιχα μιας μελωδίας.
Όποιος χαϊδεύει ένα κοιμισμένο ζωάκι.

Όποιος δικαιολογεί
ή προσπαθεί να δικαιολογήσει
μια αδικία που του έκαναν.
Όποιος νοιώθει ευχαριστημένος
που έζησε ο Λουις Στήβενσον στη γη .
Όποιος προτιμά να έχουν δίκαιο οι άλλοι.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αν και άγνωστοι,
είναι εκείνοι που σώζουνε τον Κόσμο.
                                                                                    
Jorge Luis Borges
                   Trad. Lunapiena                                         

Με τα Κύθηρα στη… Καρδιά

  

      

  

Μέρες γεμάτες από  Ο Μ Ο Ρ Φ Ι Α
Φως, Γαλάζια Αγκαλιά κι Ευγένεια Ψυχής
εδώ που ο Χρόνος σέβεται την Ιστορία..
κι η Φύση τραγουδά παρέα με το κύμα!

    

Μέρες γεμάτες Ζωντάνια και Γαλήνη
στης Αρμονίας το ρυθμό.. σαν παραμύθι,
που ‘ντυσε τους μύθους…. με Ελπίδα!

      

Μέρες που η κραταιά δύναμη της Αγάπης
νικάει του Χρόνου την οργή…. τη λήθη
κι η Ιστορία… τυπώθηκε στη πέτρα!

    

Μέρες που ανασαίνει η καρδιά…Ζωή
κι η Ψυχή ερωτικά αγκαλιάζει το κατάρτι
και ταξιδεύει μαγικά στ’απέραντο γαλάζιο!.

    

Μέρες ερωτικές στο Νησί της Ουράνιας Θεάς
που τραγουδάει η Ψυχή… της Ζωής τον Έρωτα
 κι οι μέλισσες… μ’ένα γεράκι έστησαν χορό
κι μέθυσαν  μ’αλμύρα τα τζιτζίκια….

ΚΑΛΗ Σας ΗΜΕΡΑ.. 

                                              

                                                                                                                             

                                                                                               

ΤΑΞΙΔΙ στα…… ΚΥΘΗΡΑ

                                                                                                                                                                                                

                                                                                                                                                                              

 


Κ Υ Θ Η Ρ Α το ΝΗΣΙ
της  ΟΥΡΑΝΙΑΣ  ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

   

  

Η θάλασσα των Κυθήρων, η γενέτειρα
της ΟΥΡΑΝΙΑΣ Αφροδίτης κατά το μύθο του Ησιόδου. "Ο κρόνος με της μητέρας του το δρεπάνι  θανάτωσε τον Ουρανό, κόβοντας τα γεννητικά του όργανα." Εκείνα έπεσαν στη θάλασσα των Κυθήρων και έγιναν μικρά νησάκια (Δραγονάρες). Το αίμα του άγγιξε τον αφρό της θάλασσας και μέσα από την ένωση αυτών των δύο στοιχείων γεννήθηκε η Ουράνια Αφροδίτη, η θεά του Έρωτα. Δεν έμεινε όμως στα Κύθηρα. Μέσα σε ένα μεγάλο κοχύλι ταξίδεψε μέχρι την Πάφο της Κύπρο όπου και έμεινε.

"Ο συμβολισμός της Αφροδίτης και των Κυθήρων πέρασε στους αιώνες και έφτασε στο 18ο για να απεικονιστεί σε πίνακες όπως η «Επιβίβαση για τα Κύθηρα του Αντουάν Βατό (Jean Antoine Watteau)

να καταγραφεί στην ποίηση της αναγέννησης,
 με "Ένα Ταξίδι στα Κύθηρα" του
Charles Baudelaire (1821-1867), "Τα Κύθηρα των τραγουδιών η φημισμένη χώρα.." όπως λέει.. και να συνεχίσει στην κινηματογραφική οπτική του Θεόδωρου Αγγελόπουλου:

  
και την θεϊκή Μουσική… της Ελένης Καραΐνδρου

  

και να μη σταματήσει ποτέ να σημαίνει κ ά τ ι,
όσο στους  ο ρ ί ζ ο ν τ ε ς  των ανθρώπων
θα υπάρχει το μακρινό και ποθητά ιδεατό.

  

                    Θα έλθετε μαζί μου;;;……….
θα μείνω για κάποιες μέρες… τόσες όσες
μου χρειαστούν για λίγη ανατροφοδότηση…

  

  

Τα Κύθηρα είναι το σταυροδρόμι των πολιτισμών της Μεσογείου. Ήταν πάντοτε το φιλόξενο καταφύγιο των κουρσάρων, των εποίκων, των ασκητών, των ρομαντικών και των ονειροπόλων μέχρι και σήμερα…

  όμως υ π ά ρ χ ο υ ν και κάποιοι που…
δεν φτάνουν  π ο τ έ…. στο νησί

  

     Τι λέτε….. θα έλθετε μαζί μου;;;;…… 
Φ ύ γ α μ ε!!!… 
 

                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                

             

ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

                                                                                                                
                                                                                            

Ο Sandro Botticelli εμπνεύστηκε από τον Ομηρικό Μύθο που θέλει την Αφροδίτη να αναδύεται από τα κύματα..
Σύμφωνα με τον ΟΜΗΡΟ η Αφροδίτη γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια όμορφη ακτή στην Πάφο της Κύπρου.
κι ο Ζέφυρος την έσπρωξε στη θάλασσα, την στόλισαν οι ΩΡΕΣ και την μετέφεραν τα κύματα… στον ΟΛΥΜΠΟ.

Στη Θεογονία του Ησίοδου η Αφροδίτη είναι κόρη του ΟΥΡΑΝΟΥ και της ΘΑΛΑΣΣΑΣ…. και γεννήθηκε απ’τον αφρό
των κυμάτων.. εκεί που πέταξε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του ο Κρόνος. Με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον απέραντο ωκεανό… Στο ταξίδι της πέρασε πρώτα από τα ΚΥΘΗΡΑ… και μετά έφτασε στην Κύπρο.

Τα ΚΥΘΗΡΑ θεωρούνται το ΝΗΣΙ της ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ
κι εκεί υπάρχει το πρώτο ιερό της θεάς στον Ελλαδικό χώρο.
Ο ΟΜΗΡΟΣ στην Ιλιάδα την αναφέρει ως "ΚΥΘΕΡΕΙΑ ΘΕΑ, του ΕΡΩΤΑ τροφός"

Σύζυγος του ΗΦΑΙΣΤΟΥ δεν έκανε όμως κανένα παιδί μαζί του Φέρεται σαν η αγαπημένη ερωμένη του ΑΡH.. εδώ ο Sandro Botticelli την δείχνει να νικά τον θεό του Πολέμου..
Απ’τον έρωτα της Αφροδίτης με τον Άρη, γεννήθηκαν
4 παιδιά: Ίμερος, ο Έρωτας, ο Δείμος και ο Φόβος. 
Με τον Ποσειδώνα.. η Αφροδίτη γέννησε την Ρόδο και
τον Έρυκα (το όνομά του φέρει βουνό της Σικελίας).
Με τον Διόνυσο γέννησε τον Πρίαπο, βασιλιά της Τροίας
ενώ με τον Ερμή γέννησε τον Ερμαφρόδιτο.

Ο μεγάλος έ ρ ω τ α ς  της θεάς ήταν ο ΑΔΩΝΙΣ, ένα πανέμορφο αγόρι.. που για να το σώσει το εμπιστεύτηκε
να το μεγαλώσει η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ στα άδυτα του ΑΔΗ.
Όταν όμως μεγάλωσε… η Περσεφόνη δεν ήθελε να τον αποχωριστεί… έτσι ο ΔΙΑΣ διευθέτησε την σύγκρουση
των δύο θεών, λέγοντας ότι ο ΑΔΩΝΙΣ να μοιράζει
το 1/3 του  χρόνου του με την κάθε μια.. και το άλλο τρίτο
να το περνά όπως εκείνος ήθελε. Ο Άδωνις περνούσε 4 μήνες
με την Περσεφόνη και το υπόλοιπο με την Αφροδίτη και το κυνήγι. Σε ένα του κυνήγι σκοτώθηκε από ένα κάπρο, στη Λευκάδα. Ένας μύθος την φέρνει να πηδά από το ίδιο λευκό βράχο στο κενό, μες στον μεγάλο της καημό για τον αδικοχαμένο ερωτά της. Το αίμα του ΑΔΩΝΗ πέφτοντας στο χώμα, γέννησε τα ΚΟΚΚΙΝΑ τριαντάφυλλα ενώ τα δ ά κ ρ υ α 
της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ γέννησαν την ΑΝΕΜΩΝΗ. Η Περσεφόνη
λυπήθηκε την Αφροδίτη και επέτρεψε στον ΑΔΩΝΗ να επιστρέφει για 6 μήνες κοντά της.

Στην Αρχαία Σπάρτη και στα Κύθηρα, η ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ απεικονίζεται σαν οπλισμένη πολεμίστρια θεά
και ονομάζεται Αφροδίτη ΑΡΕΙΑ. Τα όπλα της, λέγεται ότι
τα κατασκεύασε ο συζυγός της, ο Ήφαιστος.

Ενδιαφέρον είναι και ο Μύθος που συνδέει την θεά με τον Πλανήτη Αφροδίτη… που αναπαριστάται με το Λιοντάρι τ’ουρανού, το βρυχώμενο Λιοντάρι… που θρηνεί, με λυτά μαλλιά στον άνεμο.. ένα φοβερό Λιοντάρι που εξαφανίζει καθετί εχθρικό… Εμφανίζεται να βουτά στο κενό, με την μορφή του Α π ο σ π ε ρ ί τ η… και να επανεμφανίζεται λαμπερότατο την αυγή… με την μορφή του Α υ γ ε ρ ι ν ο ύ..

Αρχείο:Wenuszmf.jpg  Αρχείο:Wenuszmt.jpg
Η Αφροδίτη της Μήλου.. ένα καταπληκτικό έργο της ελληνιστικής τέχνης, που συνδυάζει αρμονικά τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα, ο κατασκευαστής του είναι άγνωστος…. χρονολογείται γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ.
Βρίσκεται στο Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, ενώ
στο Μουσείο της Μήλου, υπάρχει ένα πιστό αντίγραφο, που έφεραν οι Γάλλοι.

Ο Πλάτων στο Συμπόσιο με την θέση του Παυσανία αναφέρει ότι ο έρωτας δεν είναι στην ολότητά του κάτι ευγενικό.
Η Αφροδίτη ΠΑΝΔΗΜΟΣ.. (που κατά τον Όμηρο, ήταν κόρη
του Δία και της Διώνης) συνδέεται με τον έρωτα τον ασταθή, όπως είναι η ομορφιά του σώματος.
Αντίθετα… η ΟΥΡΑΝΙΑ Αφροδίτη, (που κατά τον Ησίοδο, ήταν η κόρη του Ουρανού και της Θάλασσας) εμπνέει τον Ουράνιο Ερωτα… τον ΕΡΩΤΑ
της ΨΥΧΗΣ.
 

 

ΚΥΠΡΟΣ…….. Αν Βουληθώ να σ’αρνηθώ…..

 

  

 

  

Κύπρος μέσα στους αιώνες….

 

Κύπρος… το Νησί της Αφροδίτης και του Αγώνα

 

Σ’αυτούς που έδωσαν… τη Ζωή τους για την Λευτεριά

 
Ήλιε φονιά πως άφησες να γίνει το κακό
σκοτώσανε το σταυραετό και τον αυγερινό…

 

Αν βουληθώ, αν βουληθώ
να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μην εβρώ νερό να πιω
μη ρούχο να φορήσω

Αν βουληθώ, αν βουληθώ
να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μη μπορώ φιλί να βρω
μη δάκρυ να δακρύσω….

Δημοτική Κυπριακή Ποίηση

20 Ιούλη 1974 – 20 Ιούλη 2009
35 χρόνια… ντροπής και οδύνης
Αμμόχωστος… μια πόλη νεκρή στη γη
στέρεψε και το δάκρυ…