Ο  Aνθρωπος  κι  η  Θάλασσα

Πάντα τη θάλασσα,
άνθρωπε ελεύθερε, θ’ αγαπάς!

Αυτή είν’ ο καθρέφτης σου..
που θα κοιτάζεις τους βυθούς σου,
στ’ ατέλειωτο πηγαινέλα
του κύματος και του νου σου
κλείνει κι αυτός την πίκρα του
στη βάθος της αβύσσου…
Σ’ αρέσει να βυθίζεσαι
στο πέλαγο που σου μοιάζει∙
να κλείνεις τον ωκεανό
ποθείς στην αγκαλιά σου..
κι η τρικυμιά της καρδιάς
κάθε φορά να ησυχάζει,
τον άγριο κι αδάμαστο
ακούγοντας στεναγμό…
Είστε κι οι δυο σας σκοτεινοί
κι απόκρυφοι
κανείς
ω! άνθρωπε, ποτέ..
δε μέτρησε την άβυσσό σου∙
κανείς δεν ξέρει, ω! θάλασσα,
τον πλούτο τον κρυφό σου,
τόσο με ζήλια κρύβετε
τα μυστικά κι οι δυό σας!
Κι όμως… αιώνες τώρα… στη ζωή,
ο ένας τον άλλον άγρια πολεμάτε,
δίχως συμπόνια.. ούτε μετάνοια 
τόσο πολύ κι οι δυο σας αγαπάτε
 τον θάνατο και τη σφαγή…
ω! αιώνιοι αντίπαλοι,
ω! αμείλικτοι αδερφοί!

Charles Baudelaire
Μ
εταφρ. Lunapiena
 

      
 
L’Homme et la mer

Homme libre, toujours tu chériras la mer!
Ελεύθερε άνθρωπε πάντα θα σε τραβάει η θάλασσα
La mer est ton miroir; tu contemples ton âme
Η θάλασσα είναι ο καθρέφτης σου,
στοχάζεσαι την ψυχή σου
Dans le déroulement infini de sa lame,
μέσα στο ατελείωτο πηγαινέλα του κυματισμού της
Et ton esprit n’est pas un gouffre moins amer.
Και το πνεύμα σου, δεν είναι μια λιγότερο πικρή άβυσσος.
Tu te plais à plonger au sein de ton image;
Αρέσκεσαι να βυθίζεσαι στα σωθικά της εικόνας σου
Tu l’embrasses des yeux et des bras, et ton coeur
Την αγκαλιάζεις με τα μάτια σου
και τα μπράτσα σου, και την ψυχή σου
Se distrait quelquefois de sa propre rumeur
την αποσπά καμιά φορά από το δικό της βουητό
Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.
ο θόρυβος αυτού του αδάμαστου
και πρωτόγονου στεναγμού

Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets:
Είστε και οι δυο σκοτεινοί και κρατάτε τα μυστικά σας
Homme, nul n’a sondé le fond de tes abîmes;
Άνθρωπε, κανένας δεν έχει μετρήσει
το βάθος της αβύσσου σου
Ô mer, nul ne connaît tes richesses intimes,
Ω θάλασσα, κανένας δεν γνωρίζει

τα εσωτερικά σου πλούτη,

Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets!
Είστε τόσο ζηλιάρηδες που κρατάτε τα μυστικά σας
Et cependant voilà des siècles innombrables
και παραταύτα, να, αναρίθμητοι αιώνες
Que vous vous combattez sans pitié ni remords,
που κονταροχτυπιέστε χωρίς οίκτο και χωρίς τύψεις
Tellement vous aimez le carnage et la mort,
Τόσο αγαπάτε τη σφαγή και το θάνατο
Ô lutteurs éternels, ô frères implacables!
Ω αιώνιοι μαχητές, ω άσπονδοι αδερφοί!

Charles Baudelaire
Μετάφραση από vivi V

  

        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements