ΓΙΑΤΙ..?

Γιατί η πρώτη μας φωνή
να’ναι μια κραυγή?

Γιατί να κλαίμε
με την πρώτη καλημέρα?

Γιατί η αδυναμία
να’ναι η πρώτη μας ισχύ?

Γιατί τα μάτια κλείνουμε
στο φώς και στο σκοτάδι?

Γιατί να’ναι ο πόνος
το τελευταίο της ζωής σημάδι?

Γιατί με το παλιάτσο να γελάμε,
αφού γνωρίζουμε 
πίσω από την μάσκα του
πως κρύβει τόσο πόνο..
..την αγωνία ενός καθήκοντος?

Γιατί όλoi οι δρόμοι οδηγούν..
σε μια πόρτα κλειδωμένη?

Γιατί πρέπει ν’ανεχόμαστε
την προδοσία της ελπίδας?

Γιατί πρέπει να χάνουμε?
….για να μπορέσουμε ίσως..
και να νικήσουμε μια μέρα?

-Και να νικήσουμε λοιπόν, Τί?

-Ίσως η μόνη νίκη μας να είναι,
να κρατήσουμε
όσα ήδη έχουμε κερδίσει…

-Μα Τι είν’αυτό που έχουμε στ’αλήθεια ?
-Είμαστε ακόμα Ζωντανοί!!

-Γιατί να δαπανιόμαστε στο ψάξιμο?
-Ίσως και να γνωρίζουμε..
πως τίποτε τελικά δεν μας ανήκει!

Γεννιόμαστε ολόγυμνοι…
κι ύστερα έρχεται η ελπίδα..
κι έπειτα.. φεύγουμε για πάντα
ντυμένοι με τα γιορτινά μας..

Δίχως  Ζωή….. χωρίς χαμόγελο!
Τι φοβερό! για ένα ρούχο γιορτινό
ξοδεύουμε μια ολόκληρη Ζωή?…

Τ’αποφάσισα λοιπόν,
θέλω να δίνω ό,τι έχω..
ίσως σε κάποιον χρειαστεί…
και ίσως… ίσως να μου χαρίσει
το πιό θερμό του δάκρυ..
ίσως.. ξανά να μου επιστραφεί
Το Πρώτο μου Κλάμμα!
η Πρώτη Καλημέρα μου στη Ζωή!

Lunapiena
 (ήμουνα τότε 19 μόλις χρόνων)