OI  "ΝΟΜΟΙ"  των  "ΑΝΘΡΩΠΩΝ"

Κρεβάτι πέτρινο, σκληρό
κρύο, χωρίς φιλοξενία..
δεν είναι για ξεκούραση..
μα, για σκληρή δοκιμασία..
κι άλλοτε απάνθρωπη τυραννία.

Άκουσα πως το λέγανε,
Ζ ω ή… το όνομά του..
και μου ‘παν πως κι εγώ
-την ώρα π’άνοιγα τα μάτια,
την ώρα που γεννιόμουνα-
πάνω του πως πρέπει να ξαπλώσω!

Μ’ανάγκασαν φαρδιά-πλατιά
πάνω κι εγώ να γείρω..
κανένας δεν με ρώτησε..
-αν θέλω… αν μπορώ-
μου’παν πως είναι χρέος μου,
το πρώτο μου καθήκον…

Έπειτα ήλθαν γελαστοί
-τάχατες φίλοι μου πιστοί-
στα χέρια τους κρατούσαν αλυσίδες
κι είχαν μια περίεργη όψη…,
στο πέτο τους.. έλαμπαν άστρα.

Το όνομά τους θέλησα..
και ρώτησα δειλά.. να μάθω.
Και με φωνή βαθειά και τόνο σοβαρό
-με ύφος που δεν σήκωνε αστεία-
μ’απάντησαν κοφτά: "Ν Ο Μ Ο Ι"

ΝΟΜΟΙ… επανέλαβα…
τι όνομα παράξενο… και εύηχο
ίσως… αν στ’όνομά τους έμοιαζαν…
……………………….

Χωρίς να με ρωτήσουν
-για άλλη μια φορά-
μ’έδεσαν χειροπόδαρα -σφιχτά-
και μ’άφησαν μονάχη κι έφυγαν
με σαρκασμό γελώντας…

 

……………… ΙΙ ……………….

Οι "ΝΟΜΟΙ" των "ανθρώπων"
Σε δένουν χεροπόδαρα-σφιχτά-
δούλο τους σε κρατάνε…
Μ’αφήνουν κ ά τ ι Ελεύθερο
κ ά τ ι που της φυλακής τα κάστρα
και οι πιο βαριές οι αλυσίδες
να φυλακίσουν δεν μπορούν…

Η   Σ Κ Ε Ψ Η….
Αυτή για πάντα ε λ ε ύ θ ε ρ η
φ ε ύ γ ε ι… δουλεύει ολημερίς…
πετά σαν το ελεύθερο πουλί
σε μέρη μακρινά…
σε γη που δεν επάτησε
δήμιου το ποδάρι…
Αυτή για μένα, η λατρευτή..
η πιο πιστή μου συντροφιά
!

Lunapiena
(ήμουνα τότε 18 περίπου χρόνων)

Σε αντίθεση με την απλή φωνή των ζώων,
που δεν εκφράζει παρά μόνο τη λύπη ή την ευχαρίστηση,
ο άνθρωπος είναι προικισμένος με το ΛΟΓΟ-(ΣΚΕΨΗ)
ώστε να μπορεί να εκφράζει έννοιες όπως το ωφέλιμο,
το βλαβερό, το δίκαιο, το άδικο, το ωραίο, το άσχημο..
μας είχε πει  κ ά π ο τ ε  ο Αριστοτέλης.