9. Το ΒΙΟΛΙ
"Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ του ΓΥΦΤΟΥ"

Κι εκεί που τέτοιοι λογισμοί
το νου μου εμένα φουρτουνιάζαν,
μιαν απριλιάτικην αυγή
στο βαθυπράσινο λαγκάδι,
σε μια σπηλιά καταμπροστά,
κάτι αγναντεύω κατά γης,
μισοθαμμένο μες στο χώμα…

Σκύβω και βρίσκω ένα β ι ο λ ί.

Γυναίκες, άντρες, νέοι και γέροι,
μακριά από κείνο γοργοφεύγαν,
και μήτε να το ξανακούσουν,
και τα σφραγίζανε τ’ αυτιά τους,
και τράβαγαν τα μάγουλά τους,
και καταριόνταν τον τεχνίτη,
το βιολιστή πετροβολούσαν….

     

Και τα παιδάκια μοναχά,
ω! τα παιδάκια, την ατάραχη
γιομίζαν ερημιά μου αυτά,
και τήνε κάναν κόσμο αφέντη.
Γιατί και πάντα… το βιολί μου
τα ξάφνιζε και τα μαγνήτιζε.
Και τρέχαν και με τριγυρίζαν,
και τα μεγάλα τους τα μάτια,
που πάντα μέσα τους πλανιέται
στοχαστικό ένα μυστικό,
τα παρασταίναν άφραστα όλα,
το ρώτημα, το θαμπωμό,
κι απάνου απ’ όλα τη χαρά τους,
και χαίρονταν απ’ το βιολί μου,
….τ’ αφορισμένο το βιολί,
και σα να μου έστελνε από βάθη
καιρού μελλόμενου φιλιά
με τα τρισεύγενα παιδιά, η φυλή.

Κι όπως ύστερ’ απ’ το πάλεμα
τα στοιχεία, κι από τα μίση,
σα ν’ αλλάξανε, και γίναν
στεριές, πέλαα, λόγος, χτίση,
έτσι και ύστερα στ’ ανθρώπινα,
και στ’ ανθρώπου την ψυχή
θα ‘ρθη να ριζώση ειρήνη και
γαλήνη θ’ απλωθή.
Και θα ζήση ο λόγος, τ’ άλογα,
κι άνθρωποι κι αγρίμια, η πλάση,
σαν τ’ αγνά και σαν τα ωραία
δέντρα στα μεγάλα δάση.
Μ’ εμάς πρώτος τη μελλόμενη
μοίρα υπέρτατη στερνή,
Γύφτε, ζήσε την απάνου
……στο προφητικό βιολί. 

του Κωστή Παλαμά
διαβάζει ο Χάρης Πολιτόπουλος

Advertisements