Εκείνο το Δάκρυ

Βράδυ Σαββάτου.. Αισθάνεται κουρασμένη, κουρασμένη και ικανοποιημένη. Δεν έχει όρεξη για εξόδους. Δούλεψε πολύ σήμερα. Μια δουλειά που της γεμίζει την καρδιά,
μια δουλειά που λατρεύει. Κι είναι κάποιες στιγμές που νοιώθει να πλημμυρίζει η καρδιά από σκέψεις και συναισθήματα, που επιθυμεί να τα κρατήσει, να τα διαφυλάξει, να μη καταλήξουν στο ποτάμι της λησμονιάς. Δεν αγαπά τη λήθη.. μοιάζει σαν θάνατος.. εκεί που η λέξη δεν έχει δύναμη, ούτε αξία.. εκεί που η εικόνα σκορπίζεται στο σκοτάδι μιας νύχτα σιωπής, χωρίς άστρα.
Λαχταρά να ταξιδέψει απόψε, θέλει ν’ακούσει τη φωνή της σιωπής.. επιθυμεί ν’αφουγκραστεί με προσοχή το διάλογο του νου και της καρδιάς.. θέλει να ονειρευτεί ξανά. Είναι τόσο όμορφο να ονειρεύεσαι..Τα όνειρα δραπετεύουν με τον ερχομό της πρώτης ακτίνας του ήλιου. Δεν αντέχει η αυταπάτη στο πολύ φως.
Είναι υπέροχο όμως να ονειρεύεσαι. Από πάντα προστάτευε με λατρεία την πραγματικότητά της, όμως ποτέ δεν έπαψε να ονειρεύεται… Τα όνειρα μένουν όνειρα.. , δεν αντέχουνε στη φθορά του χρόνου, γιατί προτιμούν να χαρίζουν χρώμα στο σκοτάδι, όπως τ’άστρα χαρίζουν το φωτεινό τους χαμόγελο στη νύχτα.
 
Όμως, είναι κάποιες σπάνιες φορές, που τα όνειρα βγαίνουν αληθινά.. όπως εκείνο το όνειρο στο Sorento, πριν πολλά πολλά χρόνια. Ήταν μια μέρα του Μαγιού, ένα πρωινό Σαββάτου.. που αφέθηκε να την πάρει τ’όνειρο. Εκείνος ήταν ένα ωραιότατο αγόρι, με δυό γκριζοπράσινα μάτια που καθρέφτιζαν την υπόσχεση του έρωτα. Το βλέμμα του βαθύ σαν θάλασσα, την μάγεψε.. κι αφέθηκε στο κύμα του κι άρχισαν να χορεύουν τα κορμιά κι ενώθηκαν οι ψυχές. Και από μια σύμπτωση ζωής, μόλις είχαν κλείσει και οι δυό τα 19 τους χρόνια… ερωτευμένοι με τη ζωή, με χίλια όνειρα κι αμέτρητες επιθυμίες… με φλόγα στη ψυχή. Εκείνο το βλέμμα έφερε άνεμο δυνατό και αναστάτωσε της καρδιάς το λιμάνι κι η φλόγα της επιθυμίας του τάραξε του κορμιού την ηρεμία.
"Κοίταμε στα μάτια και διάβασε τι σου λένε" είχε πει,
" τα μάτια, δεν ξέρουν να λένε ψέμματα, ποτέ δεν απατούνε"… "Κοίταμε.. άσε με να δώ μέσα σου, θέλω να μάθω την αλήθεια σου" είχε συνεχίσει…
-"Τι διαβάζεις?" ρώτησε εκείνη με κομμένη την ανάσα.
-"Σ’Αγαπώ" απάντησε! "Είσαι αυτή που έψαχνα" συνέχισε… και ένα δάκρυ κύλησε στο προσωπό του..
Δάκρυσε και κείνη.. κι εκείνος έσκυψε και ήπιε το δάκρυ από τα μάτια της..
-"Είναι η υπόσχεση του έρωτα", είπε σιγανά.
"Έτσι γράφεται ο έρωτας, μ’ενα δάκρυ και χίλια φιλιά"
Έτσι άρχισε η ιστορία τους, μ’ενα δάκρυ και χίλια φιλιά… Κολύμπησαν στο πάθος κι έσβηναν τη φλόγα μες την υγρή του αγκαλιά… Μια ιστορία έρωτα και αγάπης που γράφτηκε με ανεξίτηλο μελάνι στη καρδιά κι ήταν τόσες οι φορές, που ο ένας χανόταν στο βλέμμα του άλλου και μιλούσαν στη σιωπή.. πόσα μυστικά της καρδιάς επικοινώνησαν στη σιωπή… ένας διάλογος λαλίστατης σιωπής που κράτησε για 21 ολόκληρα χρόνια..
Ένα αγαπημένο κεφάλαιο ζωής που τέλειωσε μια μέρα. Κάθε ιστορία έχει πάντα μια αρχή κι ένα τέλος..
 
Αγαπάει την ιστορία της, κάθε τόσο σκύβει και την φυλλομετρά, με σεβασμό και τρυφεράδα, γιατί είναι της ζωής της κληρονομιά, είναι η δική της αληθινή περιουσία αγάπης.. Συνέχισε να ταξιδεύει και πάλι στη απέραντη θάλασσα της μνήμης. Η ζωή συνεχίστηκε.. άλλες αναμνήσεις έρχονται στο νού, μοναχικές σελίδες γραμμένες στην αναζήτηση της χαράς.
 
Σταματά σ’ενα άλλο κεφάλαιο, χωρίς αρχή και δίχως τέλος. Ένα κεφάλαιο ποίησης, γραμμένο με δάκρυ!
Η ποίηση του έρωτα, χωρίς προσδοκίες και δίχως αύριο. Μια βροχή από δάκρυα πότισε μια μικρή τριανταφυλλιά που γέννησε ένα πανέμορφο ολόλευκο τριαντάφυλλο.
 Άκουσε πολλές φορές το "Σ’αγαπώ" στο δρόμο της ζωής της, αλλά ποτέ πια δεν το ξανασυνάντησε, γραμμένο βαθειά μέσα στο βλέμμα του άλλου. "Τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέμματα, δεν ξέρουν ν’απατούν", το ξέρει καλά. Ήταν η επιθυμία, αυτό που συναντούσε, ήταν
ο θαυμασμός, ήταν η εκτίμηση, ήταν η συμπάθεια και
η τρυφεράδα. Ομορφα πράγματα συνάντησε στα βλέμματα των άλλων γι’αυτή, αλλά ποτέ όμως δεν ξαναβρήκε εκείνο το γνήσιο και καθαρό "Σ’αγαπώ..,
είσαι αυτό που έψαχνα.."
 
Κλείνει τα μάτια.. και ρωτάει τον εαυτό της "και Εσύ? ένοιωσες ποτέ Εσύ εκείνη την έντονη εσωτερική ταραχή και φλογισμένη ανατριχίλα, που φέρνει ο εγκέλαδος του έρωτα στη ψυχή? ένοιωσες άλλη φορά βαθειά μέσα σου τον έρωτα να κατοικεί?.. Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της.. και το άφησε να τρέξει.. Βράδυ Σαββάτου…
Η τελευταία νύχτα του Μαγιού κι είναι ο μήνας που γεννήθηκε.. Έχει τη γεύση της θάλασσας αυτό το δάκρυ της απόψε…

Lunapiena
31-5-2003