ΠΕΣ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ
Γαλάζια μάνα του γιαλού,
του καπετάνιου ελπίδα,
άσε τα άσπρα κύματα
να’ρθουν τώρα κοντά μου,
άλατι γέμισε η ματιά,
φουρτούνα η ψυχή μου,
τρέμει σαν ψάρι το κορμί,
ματώνει η καρδιά μου.
Να τα ρωτήσω επιθυμώ
το μ υ σ τ ι κ ό  του  Α ν έ μ ο υ,
που σου ταράζει το κορμί
και φέρνει τρικυμία,
μ’ένα μονάχα χάδι…
Του έρωτα το μυστικό,
του πόθου τη σαγήνη,
μονάχα αυτός γνωρίζει.

Άσε τα άσπρα κύματα
γλυκά να μ’αγκαλιάσουν,
να μου γιατρέψουν τον καημό
με το νανούρισμά τους
κι όταν σιγάσει το κορμί,
και σταματήσει ο πόνος
πες τους τραγούδι να μου πούν..
το  μ υ σ τ ι κ ό  του  Α ν έ μ ο υ.

Lunapiena

   

Πες μου θάλασσα
τόσα μυστικά σου
απ’ τον κόσμο κρύβεις
και μες τη σιωπή στα βαθιά
χρόνια τα κλείνεις

Ποια ναυάγια
λάθη αλλοτινά σου
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις

Θάλασσά μου σαν και σένα κάποτε
φουρτούνες σήκωνα και γω
Στα νερά μου τ’ αγριεμένα αγάπες
αδικούσα δίχως να σκεφτώ..
κι έστειλα πολλές φορές καράβια
στης καρδιάς μου το βυθό
ίδια εγώ με σένα.

Θάλασσα μου σαν και σένα τώρα
με ναυάγια ζω και γω παλιά,
για όσες χάθηκαν ζωές στην μπόρα
το μετάνιωσα μα είναι αργά
και ‘χω κάνει πια τα λάθη δώρα,
δυο κοράλλια αληθινά..
στην καρδιά κλεισμένα
ίδια εγώ με σένα.

Πες μου θάλασσα,
πόσα μυστικά σου,
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις.

(ρεφρέν)

Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος