Archive for Αύγουστος 2009

ΚΑΛΗΜΕΡΑ σε ΟΛΟΥΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Καλημέρα και Καλή Βδομάδα

σ’όλους μας

Advertisements

Τι λέτε για ένα ΤΑΝΓΚΟ?

Αφιέρωμα στην Ingrid Bergman

Ιωάννα Β. Μεταξά. Μια Αρχόντισσα Ψυχή

 

 Η Ιωάννα Β. Μεταξά, έτσι επιμένει να συστήνεται, κρατώντας την κεντρική θέση της ύπαρξήςτης για τον σύντροφο της ζωής της, τον Βασίλη, που έφυγε πολύ νωρίς από κοντά της, γι’αλλους κόσμους.."Του άρεσε πολύ να ταξιδεύει" λέει η θεία Γιάννα, έτσι την αποκαλούν όλοι στον Πόρο, ένα πανέμορφο  μικρό χωριό της Λευκάδας.
 Όμορφη λεβέντισσα γερόντισσα,
με ένα βλέμμα βαθύ που νοιώθεις να σου χαϊδεύει απαλά την ψυχή. Αγέρωχη στην όψη, με περήφανη    καρδιά και μια αρχόντισσα ψυχή, 95 χρονών σήμερα, ζει μόνη της. Φροντίζει με μεράκι το σπίτι της, που είναι στολισμένο από τα κάτασπρα πλεκτά της και τα πανέμορφα κεντητά, όλα χειροποίητα έργα τέχνης.

Περνά τις ώρες της φροντίζοντας τον όμορφο κήπο της, με τα μεγάλα δέντρα της που είναι γεμάτα από νόστιμα φρούτα και την περιποιημένη βεράντα της με την γέρικη γεμάτη σταφύλια κληματαριά. Της αρέσει να κάθεται στη παλιά ξύλινη πολυθρόνα της στο πλατύσκαλο του σπιτιού και ν’αγναντεύει το καταπράσινο από ελιές, πεύκα κι ανάμεσά τους σειρές από μικρά και ψηλά κυπαρίσσια, πανέμορφο
απέναντι βουνό.  Αφήνει ελεύθερο το νου και την καρδιά της ν’αναπολεί τα περασμένα, να στοχάζεται και να γράφει για όλα.. όπως λένε τ’ανήψια της. Δίπλα της, καμαρώνει, ένα παλιό όμορφο ξύλινο ραδιόφωνο, "είναι η πιό πιστή μου παρέα" λέει "ένα μαγικό παράθυρο που μου φέρνει εικόνες από τον έξω κόσμο." Ακούει τραγούδια, συζητήσεις και ειδήσεις. Είναι ενημερωμένη για  όλα τα θέματα, έχει άποψη και σοφή κριτική, έτοιμη πάντα να τη μοιραστεί με τον επισκέπτη της, να ρωτήσει την γνώμη του και ν’αρχίσει μαζί του ένα υπέροχο ανθρώπινο διάλογο. Όλα γίνονται ερέθισμα για ένα νέο ποίημα.. "Θέλει πολλή δουλειά να ταιριάξεις τις λέξεις" μας λέει, "καθεμιά αποζητάει την δική της παρέα κι έτσι  αρχίζουν το τραγούδι και  στήνουνε μέσα μου χορό."

Νοιώθεις να την συνεπαίρνει το καθετί.. μοιάζει να είναι βαθειά ερωτευμένη με την ζωή. Εκτιμά με το δικό της τρόπο και σέβεται τα πάντα γύρω της.  Καθετί έχει την δική του αξία κι ομορφιά, για όλα έχει να πεί κάτι.  "Βλέπεις αυτά τα χελιδόνια? ετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής! Δοκιμάζουν τις αντοχές τους. Ποιός ξέρει τι θα συναντήσουν στο δρόμο τους. Πρέπει να είναι έτοιμα για όλα. Σαν τον άνθρωπο κι αυτά, έρχονται, κάνουν τη φωλιά τους, μεγαλώνουν τα παιδιά τους, τα μαθαίνουν να πετάνε ψηλά και χαμηλά και τα ετοιμάζουν με σύνεση.. για ν’αντέχουν σ’όποια δυσκολία συναντήσουν στο δρόμο τους κι έπειτα φεύγουν, γι’άλλες πατρίδες. Διαβατάρικα πουλιά είμαστε και μεις σ’αυτό τον κόσμο"

Ήταν όμορφες οι ώρες που περάσαμε μαζί της. Μας είπε ιστορίες για το αγαπημένο της χωριό και για τις άγνωστες ομορφιές του νησιού της. Μας μίλησε για την ομορφιά της ζωής και τις χαρές της, αλλά και για τις στεναχώριες και τα βάσανα του αγρότη και για την μεγάλη αντοχή του ανθρώπου."Βαραίνω χρόνο με το χρόνο, λέει, το κορμί δεν αντέχει το βάρος των χρόνων, να μου ευχηθείτε απ’την καρδιά σας, να φύγω όρθια με το μυαλό στη θέση του. Αυτό θέλω μόνο.."
Όλα έχουν πάρει απλά τη θέση που τους ανήκει μέσα της. "Δεν φοβήθηκα ποτέ τη ζωή κι ο θάνατος κάποτε έρχεται σαν λυτρωτής."

Σ’ενα από τα ποιήματά της, "Το Παράπονο" γράφει:

Πως ν’αρχίσω βρε παιδιά και πως να τελειώσω
μ’αυτό μου το παράπονο και τον καημό μου τόσο;
Και από πόσο μακριά, χρόνια να φέρω πίσω
τα παιδικά τα χρόνια μου να σας εξιστορίσω
και πως να σας διηγηθώ, αυτό το μεγαλείο,
αφού εγώ δεν έκατσα, μια μέρα στο σχολείο;

Είχα πολλά ατυχήματα τόνα κοντά στο άλλο
πότε ξεσπούσε το μικρό και πότε το μεγάλο.
Έρχονταν όλα τους μαζί, πιασμένα χέρι χέρι
και που θε να με βγάλουνε, ένας Θεός το ξέρει.
Πέσανε όλα πάνω μου, για να με ταπεινώσουν
κι ένα μαχαίρι στη καρδιά, βαθιά να μου ριζώσουν.
………………..
  Ναι, Σχολείο δεν επάτησα, ούτε για μια ημέρα
γιατί είχα αδέλφια πιό μικρά κι αγρότισσα μητέρα.
………………..
Ιωάννα Β. Μεταξά

 Ένα ακόμα από τα εκπληκτικά Ποιήματά της

Το ΔΩΔΕΚΑΡΙ του ΑΓΡΟΤΗ
                                                          
Την κάθε πρώτη του μηνός, όλοι γριές και γέροι,
τον ταχυδρόμο καρτερούν τη σύνταξη να φέρει.
Αυτά τα λίγα χρήματα, που στέλνουν οι μεγάλοι
και όλο μας φωνάζουνε, πως κάνουμε σπατάλη,
χωρίς κανένας να σκεφτεί μ’αυτό το δωδεκάρι,

σαν τι μπορεί ο γέρος μας αγρότης για να πάρει.
Λιτότητα, λιτότητα φωνάζουν στα γερόντια
και κρέας να μη παίρνουνε, γιατί δεν έχουν δόντια.
Να παίρνουν δυο τρεις φορές το μήνα μια γιαούρτη
και μ’εξακόσιες το κιλό αλεύρι για κουρκούτι.
Και με τα κρύα τα πολλά να βράζουν φασουλάδα
κι όταν πατήσει η Άνοιξη, να φτιάχνουν ριγανάδα.
Να’χουν σταμάχια ελαφριά, να πέφτουν να κοιμούνται
τα ψάρια και τα κρέατα, ούτε να τα θυμούνται.
Μόνο μ’αυτή την τακτική, θε να τα βγάλουν πέρα
γιατί τα είδη συνεχώς, βρίσκονται στον αέρα.
Αυτά μας αναγγέλλουνε, για την Πρωτοχρονιά
κι αύξηση στους αγρότες μας, δεν γίνεται καμιά.

Ένας απ’τους πονόψυχος, αιστάνθει τόσο βάρος
που πήγε στον Πρωθυπουργό και μίλησε με θάρρος:
"Μα, κύριε Πρωθυπουργέ, σκεφτήκατε διόλου
ότι οι γέροι αγρότες μας, τα πάν’ κατά διαβόλου;
και για το συμφέρον σας, σκεφτήκατε μαθές
πως πρέπει να αντέξουνε μέχρι τις εκλογές;
γιατί όλα τα γηρατιά.., σας έχουν στη ψυχή τους
και θέλουν να ψηφήσουνε, όλοι με το σπαθί τους."


κι ο Πρωθυπουργός απάντησε
"Αυτό πολύ το σκέφτομαι και με προβληματίζει
μα να τους κάνω αύξηση, τον κόπο δεν αξίζει.
Καλύτερα η αύξηση να πάει για την παιδεία,
μήπως σταθούνε όρθια και τα Πολυτεχνεία.
Οι γέροι δεν αντέχουνε, να γίνουν τρομοκράτες
ούτε και μπόμπες να πετούν μολότωφ εις τις στράτες.
Αυτοί δεν έχουν δύναμη, για να σηκώσουν χέρι,
άλλοι κρατούν το σάββανο κι άλλοι το νεκροκέρι.
Πάνε χαμένα τα λεφτά, που παίρνει η γερουσία,
και σπαταλάμε ήδη γι’αυτούς, πολλή περιουσία.
Ξέρετε, όλοι σας καλά, το λένε, σ’όλα τα μέρη,
πως στην Ελλάδα, μας περισσεύουνε οι γέροι"

Σκέφτηκε κι ο πονόψυχος και είπε στο κατόπιν:
"Μα, κύριε Πρωθυπουργέ, αυτό είν το χειρότερο,
πως όσο τρώνε λίγο, τόσο αντέχουν περισσότερο.
Γι’αυτό εγώ παρακαλώ την αύξηση να την κάνουμε
να φαν’αυτοί καλύτερα μήπως και τους ξεκάνουμε.

Γέλασε ο Πρωθυπουργός και είπε με καμάρι:
"Αν είναι έτσι όπως τα λες, θα το ξανασκεφτούμε
και μια δαπάνη πενιχρή μπορεί να υποστούμε.
Ας πάρουν εκατό δραχμές, ακόμα βρε αδελφέ,
κι ας πιούνε στην υγειά μας ένα ουζάκι ή ένα καφέ.
Κι η καθεμιά απ’τις γριές, κομπόδεμα να κάνει
κι όταν πεθάνουν ας βρεθούν, να πάρουνε λιβάνι."

Ιωάννα Β. Μεταξά
  


Φεύγοντας μου χάρισε τα βιβλία με τα ποιήματά της
και τα "Ηθη,  Έθιμα και Αναμνήσεις απ’το Χωριό μου"
με μια ιδιόχερη όμορφη ζεστή αφιέρωση..
 

…όπως ένα Φανάρι που ψάχνει το Δάσος

Με την Αυγή…

                                                                                                                                                                                                        


Με την Αυγή…

Ξημερώνει!… το ρόδινο χαμόγελο του ήλιου διαγράφεται στον ορίζοντα, σαν ένα χάδι τρυφερό στη γη που ακόμα  κοιμάται.. 
Ένα απαλό μωβ απλώνεται στον ορίζοντα με πινελιές κίτρινου και πορτοκαλί. Τα σύννεφα θυμίζουν εξωτικά νησιά σε χρώματα του ουράνιου τόξου σπαρμένα με τέχνη στο απέραντο τ’ουρανού.. 
Σε λίγο ένα αόρατο χέρι προσθέτει γαλάζιες πινελιές που ανακατέβονται με το απαλό κίτρινο και ένα τεράστιο μπαλόνι από βαθύ πορτοκαλί.. ξεπροβάλει στον ορίζοντα. Μαγική στιγμή… 
Καθώς προχωρά φέρνει μαζί του και κερνά ένα λευκό φως που χαιδεύει και φωτίζει στρώνοντας, λες, τις πινελιές σαν έμπειρος ζωγράφος κι ο ουρανός ντύνεται με τα χρυσά του. Λουσμένη μες
το χρυσό η τεράστια πορτοκαλένια μπάλλα ρουφά τη λάμψη του και μοιάζει σαν μαγικό στεφάνι που κρύβει μες στη λαμπρότητα του ένα πανέμορφο λευκό πρίγκηπα στην πρωινή του βόλτα… ο ουρανός αλλάζει φορεσιά, ντύνεται στο γιορτινό γαλάζιο. Το βουνό αλλάζει χρώματα. Όλα μοιάζουν μαγικά.. παραμυθένια.

Μια νέα μέρα άρχισε.. χαμογελάει η ελπίδα.. μια ακόμα ευκαιρία να ζήσει την φωτεινή ομορφιά του ήλιου, σκέφτεται. Από πάντα λατρεύει την Αυγή.. Ήταν γιατί την μύησε στην ομορφιά της ο πατέρας.. ήταν γιατί σαν παιδί είχε την απορία.. να ψάχνει ν’ανακαλύψει ποιός έδιωχνε τη νύχτα και έκλεβε τ’αστέρια της που τόσο αγαπούσε, όταν αυτή κοιμόταν;  Είναι τυχεροί αυτοί που βλέπουν την αυγή κάθε πρωί.. έλεγε ο πατέρας της, αρχίζουν με κέφι και χαρά τη νέα μέρα.  Από παιδί ξύπναγε νωρίς το πρωί. Το μπαλκόνι στο δωμάτιό της ήταν ελεύθερο, κανένα εμπόδιο δεν υπήρχε ανάμεσα σε κείνη και τον ουρανό κι έτσι μπορούσε να δεί τον ερχομό του ήλιου, που τότε πίστευε ότι τον φέρνει ο Απόλλωνας στο χρυσό του άρμα, που
δεν μπορούσε κανείς να τ’αντικρύσει, γιατί ήταν πολύ λαμπερό σαν το γέμισμα του ήλιου. Ένα εσωτερικό ρολόι την ξυπνούσε πάντα στην κατάλληλη ώρα.. την ώρα που ο ορίζοντας ξυπνούσε τη γη μ’ένα του χάδι. Πεταγόταν απ’το κρεββατάκι της και έτρεχε με κέφι
στο μικρό μπαλκόνι της. Με τα μικρά χεράκια της άνοιγε την πόρτα… και περίμενε σαν μαγεμένη τον ερχομό του ήλιου. Στο δωμάτιό της έφτανε ένα αγαπημένο άρωμα από λουλούδια του κήπου που ανάμεσά τους κυριαρχούσε η δυνατή μυρουδιά του πεύκου. Ανάμεσα στις όμορφες μυρουδιές και τα υπέροχα χρώματα τ’ουρανού, ένοιωθε σαν να ξυπνά μες στο παράδεισο. Έπαιρνε μια βαθειά ανάσα.. που τη γέμιζε με δύναμη και συγουριά. Όλοι κοιμόταν εκείνη την ώρα. Ο μόνος που ξυπνούσε πριν από κείνη, ήταν ο πατέρας. Καμάρωνε να τον ακούει να λέει, ότι του μοιάζει. Ένοιωθε τυχερή και χαρούμενη που μπορούσε να βλέπει τον ερχομό της αυγής. Είχε παρέα τα πουλιά, που ήξεραν κι αυτά να περιμένουν την αυγή, γι’αυτό πετούσαν και τραγουδούσαν χαρούμενα.
   Στιγμές γλυκειάς νοσταλγίας στη ανάμνηση του παιδικού της παραδείσου.. που έμεινε ανέγγιχτη και συνεχίζει την πορεία της αναλλοίωτη στο χρόνο, όπως όλες οι όμορφες αγαπημένες αναμνήσεις της. Στιγμές συγκίνησης που ξαναρχονται στο νου και χαρίζουν χαμόγελο και γαλήνη. Αγαπά τις αναμνήσεις της, γιατί είναι ο πλούτος της ψυχής, που αυξάνεται κάθε στιγμή της ζωής της, που καταφέρνει να τη ζήσει με πάθος, μεράκι και χαρά. Τούτη η συνήθεια να ξυπνά με την αυγή.. έμεινε μέχρι σήμερα. Νοιώθει ευτυχής κάθε φορά που αντικρύζει το βαθύ πορτοκαλί χαμόγελο του ήλιου και τις μαγευτικές πινελιές της φύσης. Είναι τόσο όμορφο το γαλάζιο τ’ουρανού στο τόπο της. Δεν είναι καθόλου συνετό να παραλείπει ν’απολαύσει την ομορφιά που της χαρίζεται με τόση απλοχεριά. Έμαθε στη ζωή της να χαίρεται ό,τι έχει και να μην παραλείπει να ψάχνει να παίρνει ό,τι επιθυμεί μ’όλη της την καρδιά
"Η ζωή είναι σαν αυτό το ποτήρι με γάλα" έλεγε η μητέρα της, "απόλαυσέ την μέχρι την τελευταία της σταγόνα" Ίσως να είναι αυτή η αιτία που καταφέρνει να νοιώθει την ουσία των συναισθημάτων και των συγκινήσεων της καρδιάς.. και την γλυκειά νοσταλγία για τα όμορφα της ζωής της.

Καθένας νοιώθει τη  νοσταλγία για ό,τι μπόρεσε να μάθει και να συλλάβει την αξία του, σκέφτεται. Όλα τ’άλλα περνούν απαρατήρητα κάτω από τα μάτια του. Είναι η ψυχική επένδυση που κάνει τα πράγματα πολύτιμα. Χωρίς αυτή όλα διαρκούν, όσο αντέχει
ο ενθουσιασμός
ή μέχρις ότου μας είναι αναγκαία για κάποιο λόγο. Όσο περισσότερο επιθυμούμε και επιδιώκουμε να γνωρίζουμε, σε βάθος, ένα πρόσωπο, τόσο κατανοούμε την αξία του, γι’αυτό που πραγματικά είναι.. και όχι γι’αυτό που αντιπροσωπεύει για μας κάθε φορά. Η ομορφιά των πραγμάτων είναι κρυμμένη πίσω από τα γκρίζα σύννεφα της άγνοιάς μας.. κι είναι αυτή η άγνοια της ουσίας που κρύβει την αλήθεια του.

Συχνά συμβαίνει να συναντάμε ανθρώπους, που με μια πρόχειρη ευκολία, χωρίς να δαπανήσουν χρόνο, νου και ψυχή, να αναπτύσσουν σκεπτικά και θεωρίες για να στηρίξουν κάτι που τους βολεύει βραχυπρόθεσμα, για κάποιο δικό τους λόγο,  ή για να αμαυρώσουν την αξία του χρησιμοποιώντας συνειδητά εσφαλμένες ερμηνείες.
"Η αλεπού κάνει αγουρίδες τα σταφύλια που δεν φτάνει" λέει ο λαός μας.
Κάθε άνθρωπος έχει την δική του ομορφιά, φανερή η κρυμμένη, αναλόγως. Όσο ανακαλύπτουμε την ομορφιά του, γίνεται πιό ελκυστικός και επιθυμούμε να τον γνωρίσουμε περισσότερο κι αυτό μας προσφέρει μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Έτσι γεννιούνται περισσότερα συναισθήματα και συγκινήσεις που μας ερεθίζουν με τη σειρά τους να τον γνωρίσουμε βαθύτερα και να μάθουμε περισσότερα γι’αυτόν. Η γνώση της ουσίας του άλλου ερεθίζει νέα σειρά συγκινήσεων και συναισθημάτων και παίρνει μεγαλύτερη συναισθηματική αξία για μας, όπως συμβαίνει στην αγάπη που ντύνεται με ευγνωμοσύνη, που μας χαρίζει μεγαλύτερη  ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Είναι αληθινά τυχερός όποιος
είναι ικανός να ψάχνει την αληθινή ομορφιά των πραγμάτων.

Συνεχίζει ο νους κι η καρδιά να ψαχνει.
Στη καθημερινή ζωή της συναντά πρόσωπα που ξοδεύουν χρόνο και ψυχική ενέργεια, έτοιμα να ψάξουν και να κρίνουν αυστηρά ή με φανερή κακοήθεια τα αρνητικά των ανθρώπων γύρω τους και να απορρίπτουν με ευκολία τα πάντα. Όλη η προσοχή τους έλκεται από το αρνητικό, ένα μικρό ελάττωμα του άλλου μπορεί να θολώσει όλη την αληθινή του ομορφιά και να σκεπάσει την αληθινή του αξία.. με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει στο εμπόριο. Τα αντικείμενα που έχουν ένα μικρό ελάττωμα, χάνουν την αξία τους. Άλλοι πάλι μοιάζουν σαν συλλέκτες πολύτιμων έργων. Αγοράζουν πανάκριβα ό,τι έχει αγοραστική αξία. Πόσο σκληρή και άχρωμη μπορεί να γίνει η ζωή, σκέφτεται… Σαν ασπρόμαυρη ταινία που της λείπει η καλλιτεχνική επεξεργασία, που χαρίζει στην εικόνα το φανταστικό της βάθος.
Δεν έμαθαν να βλέπουν τον ερχομό της αυγής… και να θαυμάζουν την ομορφιά από τα σύννεφα που είναι σπαρμένα στον ουρανό.  
Ούτε έχουν την υπομονή να περιμένουν να φυσήξει ο άνεμος ή να τελειώσει η βροχή.. που θα καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Ούτε ποτέ ένοιωσαν ευγνωμοσύνη για την απέραντη κι απλόχερα χαρισμένη ομορφιά της Φύσης.  Χαμογελά μ’αγάπη απέραντη στα μάτια κι ευγνωμοσύνη στη καρδιά…για κείνον που την μύησε στην αναζήτηση, και την απόλαυση της ομορφιάς της αυγής και της Φύσης το μεγαλείο

Lunapiena

Μια  Ο μ ο ρ φ η  και  Χαρούμενη Μέρα σε Ο λ ο υ ς  σας… 

        
   
 

ΛΕΥΚΑΔΑ… το ΝΗΣΙ των Ποιητών

                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                        

     
Λευκάδα Όνειρο που δεν τελειώνει
στην αγκαλιά της… Έλα και Συ!

    
ΛΕΥΚΑΔΑ, Το ΝΗΣΙ των ΠΟΙΗΤΩΝ
1958, το Πρώτο Ελληνικό Ντοκυμαντέρ
     
Τα παιδιά της Λευκάδας
Ιωάννης Ζαμπέλιος, δικαστικός, συγγραφέας (17871856)
Γεώργιος Τερτσέτης, νομικός, ποιητής (18001880)
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ποιητής (18241879)
Λευκάδιος Χερν, ποιητής και συγγραφέας (18501904),
Άγγελος Σικελιανός, ποιητής (18841951
)
Γεράσιμος Γρηγόρης, λογοτέχνης (19071985
)
Νάνος Βαλαωρίτης, Ποιητής και συγγραφέας (1921)

Θεόδωρος Στάμος, ζωγράφος,
πρωτοπόρος του εξπρεσσιονισμού (
19221997)
Πανταζής Κοντομίχης, συγγραφέας, λαογράφος (1924)
Αγνή Μπάλτσα, τραγουδίστρια της όπερας (1944)
Γιάννης Σολδάτος, συγγραφέας, σκηνοθέτης (1952)  

     
"Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα, κοιταξέ με,
έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε προσκυνησέ με.."
Α. Βαλαωρίτης

 
"Εγώ απλός, κοινός θνητός υποκλίνομαι
..
μπρός το θείο αυτό Ποίημα, της Μάνας Φύσης
Α. Σικελιανός