κι η Πανσέλληνος απάντησε…
 

Μ’αρέσει να περπατώ..
στο σκοτεινά δρομάκια τ’ουρανoύ.
Φίλη  με τ’αστρα να’μαι
και με τον Ήλιο.. αιώνια ερωτευμένη,
μ’έναν έρωτα ανεκπλήρωτο,
από μακρυά στέκομαι και τον κοιτώ
κι εκείνος γεναιόδωρα μου χαμογελά.
Το φως του τις νύχτες αντανακλώ
και λάμπω στον έναστρο ουρανό…
Ένας έρωτας απαγορευμένος ο δικός μας.
Τα σύννεφα μαζεύουν τρυφερά
με σεβασμό τα δακρυά μου..
μες στα ολόλευκά τους τα πανιά
και περπατούν στη σιωπή θλιμμένα.
Ένα αστέρι που έπεφτε μια μέρα
μου έδωσε ένα φιλί..
και μου χάρισε δύναμη και κουράγιο.
Είμαι το σύμβολο..της γυναίκας
που ξέρει αιώνια ν’αγαπά..
και συνεχίζει να περπατά μονάχη,
μες στο σκοτάδι της έναστρης νύχτας
και πίσω από’να χαμόγελο γλυκό,
τολμά το δάκρυ της να κρύβει. 

Lunapiena

       

 

Advertisements