Με την Αυγή…

Ξημερώνει!… το ρόδινο χαμόγελο του ήλιου διαγράφεται στον ορίζοντα, σαν ένα χάδι τρυφερό στη γη που ακόμα  κοιμάται.. 
Ένα απαλό μωβ απλώνεται στον ορίζοντα με πινελιές κίτρινου και πορτοκαλί. Τα σύννεφα θυμίζουν εξωτικά νησιά σε χρώματα του ουράνιου τόξου σπαρμένα με τέχνη στο απέραντο τ’ουρανού.. 
Σε λίγο ένα αόρατο χέρι προσθέτει γαλάζιες πινελιές που ανακατέβονται με το απαλό κίτρινο και ένα τεράστιο μπαλόνι από βαθύ πορτοκαλί.. ξεπροβάλει στον ορίζοντα. Μαγική στιγμή… 
Καθώς προχωρά φέρνει μαζί του και κερνά ένα λευκό φως που χαιδεύει και φωτίζει στρώνοντας, λες, τις πινελιές σαν έμπειρος ζωγράφος κι ο ουρανός ντύνεται με τα χρυσά του. Λουσμένη μες
το χρυσό η τεράστια πορτοκαλένια μπάλλα ρουφά τη λάμψη του και μοιάζει σαν μαγικό στεφάνι που κρύβει μες στη λαμπρότητα του ένα πανέμορφο λευκό πρίγκηπα στην πρωινή του βόλτα… ο ουρανός αλλάζει φορεσιά, ντύνεται στο γιορτινό γαλάζιο. Το βουνό αλλάζει χρώματα. Όλα μοιάζουν μαγικά.. παραμυθένια.

Μια νέα μέρα άρχισε.. χαμογελάει η ελπίδα.. μια ακόμα ευκαιρία να ζήσει την φωτεινή ομορφιά του ήλιου, σκέφτεται. Από πάντα λατρεύει την Αυγή.. Ήταν γιατί την μύησε στην ομορφιά της ο πατέρας.. ήταν γιατί σαν παιδί είχε την απορία.. να ψάχνει ν’ανακαλύψει ποιός έδιωχνε τη νύχτα και έκλεβε τ’αστέρια της που τόσο αγαπούσε, όταν αυτή κοιμόταν;  Είναι τυχεροί αυτοί που βλέπουν την αυγή κάθε πρωί.. έλεγε ο πατέρας της, αρχίζουν με κέφι και χαρά τη νέα μέρα.  Από παιδί ξύπναγε νωρίς το πρωί. Το μπαλκόνι στο δωμάτιό της ήταν ελεύθερο, κανένα εμπόδιο δεν υπήρχε ανάμεσα σε κείνη και τον ουρανό κι έτσι μπορούσε να δεί τον ερχομό του ήλιου, που τότε πίστευε ότι τον φέρνει ο Απόλλωνας στο χρυσό του άρμα, που
δεν μπορούσε κανείς να τ’αντικρύσει, γιατί ήταν πολύ λαμπερό σαν το γέμισμα του ήλιου. Ένα εσωτερικό ρολόι την ξυπνούσε πάντα στην κατάλληλη ώρα.. την ώρα που ο ορίζοντας ξυπνούσε τη γη μ’ένα του χάδι. Πεταγόταν απ’το κρεββατάκι της και έτρεχε με κέφι
στο μικρό μπαλκόνι της. Με τα μικρά χεράκια της άνοιγε την πόρτα… και περίμενε σαν μαγεμένη τον ερχομό του ήλιου. Στο δωμάτιό της έφτανε ένα αγαπημένο άρωμα από λουλούδια του κήπου που ανάμεσά τους κυριαρχούσε η δυνατή μυρουδιά του πεύκου. Ανάμεσα στις όμορφες μυρουδιές και τα υπέροχα χρώματα τ’ουρανού, ένοιωθε σαν να ξυπνά μες στο παράδεισο. Έπαιρνε μια βαθειά ανάσα.. που τη γέμιζε με δύναμη και συγουριά. Όλοι κοιμόταν εκείνη την ώρα. Ο μόνος που ξυπνούσε πριν από κείνη, ήταν ο πατέρας. Καμάρωνε να τον ακούει να λέει, ότι του μοιάζει. Ένοιωθε τυχερή και χαρούμενη που μπορούσε να βλέπει τον ερχομό της αυγής. Είχε παρέα τα πουλιά, που ήξεραν κι αυτά να περιμένουν την αυγή, γι’αυτό πετούσαν και τραγουδούσαν χαρούμενα.
   Στιγμές γλυκειάς νοσταλγίας στη ανάμνηση του παιδικού της παραδείσου.. που έμεινε ανέγγιχτη και συνεχίζει την πορεία της αναλλοίωτη στο χρόνο, όπως όλες οι όμορφες αγαπημένες αναμνήσεις της. Στιγμές συγκίνησης που ξαναρχονται στο νου και χαρίζουν χαμόγελο και γαλήνη. Αγαπά τις αναμνήσεις της, γιατί είναι ο πλούτος της ψυχής, που αυξάνεται κάθε στιγμή της ζωής της, που καταφέρνει να τη ζήσει με πάθος, μεράκι και χαρά. Τούτη η συνήθεια να ξυπνά με την αυγή.. έμεινε μέχρι σήμερα. Νοιώθει ευτυχής κάθε φορά που αντικρύζει το βαθύ πορτοκαλί χαμόγελο του ήλιου και τις μαγευτικές πινελιές της φύσης. Είναι τόσο όμορφο το γαλάζιο τ’ουρανού στο τόπο της. Δεν είναι καθόλου συνετό να παραλείπει ν’απολαύσει την ομορφιά που της χαρίζεται με τόση απλοχεριά. Έμαθε στη ζωή της να χαίρεται ό,τι έχει και να μην παραλείπει να ψάχνει να παίρνει ό,τι επιθυμεί μ’όλη της την καρδιά
"Η ζωή είναι σαν αυτό το ποτήρι με γάλα" έλεγε η μητέρα της, "απόλαυσέ την μέχρι την τελευταία της σταγόνα" Ίσως να είναι αυτή η αιτία που καταφέρνει να νοιώθει την ουσία των συναισθημάτων και των συγκινήσεων της καρδιάς.. και την γλυκειά νοσταλγία για τα όμορφα της ζωής της.

Καθένας νοιώθει τη  νοσταλγία για ό,τι μπόρεσε να μάθει και να συλλάβει την αξία του, σκέφτεται. Όλα τ’άλλα περνούν απαρατήρητα κάτω από τα μάτια του. Είναι η ψυχική επένδυση που κάνει τα πράγματα πολύτιμα. Χωρίς αυτή όλα διαρκούν, όσο αντέχει
ο ενθουσιασμός
ή μέχρις ότου μας είναι αναγκαία για κάποιο λόγο. Όσο περισσότερο επιθυμούμε και επιδιώκουμε να γνωρίζουμε, σε βάθος, ένα πρόσωπο, τόσο κατανοούμε την αξία του, γι’αυτό που πραγματικά είναι.. και όχι γι’αυτό που αντιπροσωπεύει για μας κάθε φορά. Η ομορφιά των πραγμάτων είναι κρυμμένη πίσω από τα γκρίζα σύννεφα της άγνοιάς μας.. κι είναι αυτή η άγνοια της ουσίας που κρύβει την αλήθεια του.

Συχνά συμβαίνει να συναντάμε ανθρώπους, που με μια πρόχειρη ευκολία, χωρίς να δαπανήσουν χρόνο, νου και ψυχή, να αναπτύσσουν σκεπτικά και θεωρίες για να στηρίξουν κάτι που τους βολεύει βραχυπρόθεσμα, για κάποιο δικό τους λόγο,  ή για να αμαυρώσουν την αξία του χρησιμοποιώντας συνειδητά εσφαλμένες ερμηνείες.
"Η αλεπού κάνει αγουρίδες τα σταφύλια που δεν φτάνει" λέει ο λαός μας.
Κάθε άνθρωπος έχει την δική του ομορφιά, φανερή η κρυμμένη, αναλόγως. Όσο ανακαλύπτουμε την ομορφιά του, γίνεται πιό ελκυστικός και επιθυμούμε να τον γνωρίσουμε περισσότερο κι αυτό μας προσφέρει μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Έτσι γεννιούνται περισσότερα συναισθήματα και συγκινήσεις που μας ερεθίζουν με τη σειρά τους να τον γνωρίσουμε βαθύτερα και να μάθουμε περισσότερα γι’αυτόν. Η γνώση της ουσίας του άλλου ερεθίζει νέα σειρά συγκινήσεων και συναισθημάτων και παίρνει μεγαλύτερη συναισθηματική αξία για μας, όπως συμβαίνει στην αγάπη που ντύνεται με ευγνωμοσύνη, που μας χαρίζει μεγαλύτερη  ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Είναι αληθινά τυχερός όποιος
είναι ικανός να ψάχνει την αληθινή ομορφιά των πραγμάτων.

Συνεχίζει ο νους κι η καρδιά να ψαχνει.
Στη καθημερινή ζωή της συναντά πρόσωπα που ξοδεύουν χρόνο και ψυχική ενέργεια, έτοιμα να ψάξουν και να κρίνουν αυστηρά ή με φανερή κακοήθεια τα αρνητικά των ανθρώπων γύρω τους και να απορρίπτουν με ευκολία τα πάντα. Όλη η προσοχή τους έλκεται από το αρνητικό, ένα μικρό ελάττωμα του άλλου μπορεί να θολώσει όλη την αληθινή του ομορφιά και να σκεπάσει την αληθινή του αξία.. με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει στο εμπόριο. Τα αντικείμενα που έχουν ένα μικρό ελάττωμα, χάνουν την αξία τους. Άλλοι πάλι μοιάζουν σαν συλλέκτες πολύτιμων έργων. Αγοράζουν πανάκριβα ό,τι έχει αγοραστική αξία. Πόσο σκληρή και άχρωμη μπορεί να γίνει η ζωή, σκέφτεται… Σαν ασπρόμαυρη ταινία που της λείπει η καλλιτεχνική επεξεργασία, που χαρίζει στην εικόνα το φανταστικό της βάθος.
Δεν έμαθαν να βλέπουν τον ερχομό της αυγής… και να θαυμάζουν την ομορφιά από τα σύννεφα που είναι σπαρμένα στον ουρανό.  
Ούτε έχουν την υπομονή να περιμένουν να φυσήξει ο άνεμος ή να τελειώσει η βροχή.. που θα καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Ούτε ποτέ ένοιωσαν ευγνωμοσύνη για την απέραντη κι απλόχερα χαρισμένη ομορφιά της Φύσης.  Χαμογελά μ’αγάπη απέραντη στα μάτια κι ευγνωμοσύνη στη καρδιά…για κείνον που την μύησε στην αναζήτηση, και την απόλαυση της ομορφιάς της αυγής και της Φύσης το μεγαλείο

Lunapiena

Μια  Ο μ ο ρ φ η  και  Χαρούμενη Μέρα σε Ο λ ο υ ς  σας…