Εμείς που μείναμε θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι,
ένα τσαμπί σ τ α φ ύ λ ι  από τ’ α μ π έ λ ι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι,
μ π ρ ο σ τ ά  θα προχωράμε στη ζωή.


Νίκος Γκάτσος

     
Σεμνά και ταπεινά, σαν τ’ ουρανού τα πετεινά,
σεμνά κι’ εγώ μαζί σου, μιλάω στη φωνή σου,
κι’ ακούω να μιλάς, να λες, όποιος αντέξει,
σ’ αυτό που ‘χουν διαλέξει,
πριν από ‘μας για ‘μας…
σεμνά και ταπεινά, σεμνά στα σκοτεινά…

     
Σαν ένα τσαμπί σταφύλι μαζευτήκανε οι φίλοι
που μισούν τις κυριακές τους
πιο πολύ απ’ τις ενοχές τους
αγαπούν το μαύρο χρώμα
και αντέχουνε ακόμα…

     

Α μ π έ λ ι α  και χρυσές ελιές
μοιάζεις  Ε λ λ ά δ α  μου όπως θες
φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας.
Τη μια ευρωπαία στο κλαρί,
την άλλη αρχαία προτομή
Γιατί, γιατί;

Στον ουρανό σου θέλω απόψε ν’ ανεβώ να σε βρω
αγκάλιασέ με στο σκοτάδι σου να μπω
μάγισσα, σ’ α γ ά π η σ α.

ΚΑΛΗ σας ΝΥΧΤΑ
Vasso