Τα μικρά παιδιά.. τα μικρά παιδιά..
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο.. τις ελπίδες μας..

 
Έλα κόρη της σελήνης, κόρη του αυγερινού.
Να χαρίσεις στα παιδιά μας..
λίγα χάδια του ουρανού….
 
Έλα κόρη της σελήνης, έλα και άναψε φωτιά.
Κοίτα τόσα παλικάρια..
που κοιμούνται στη νυχτιά.

 
Τα παιδιά τραγουδούν μες στους δρόμους
κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει.
Τα σκοτάδια σκορπάνε.. κι η μέρα λουλουδίζει
σαν ανθός στο περβάζι…

 
Δύο συ και τρία γω… πράσινο πεντόβολο
μπαίνω μέσα στον μπαξέ… γεια σου κύριε μενεξέ.
Σιντριβάνι και νερό…. και χαμένο μου όνειρο.

 
Γυρνάν αμίλητα παιδιά
Σε τούτο το μπαξέ ντουνιά..
Σαν πικραμένα σύννεφα… Σαν άστρα παγωμένα..
Πού ήταν που γυρίζανε… Τέσσερα καλοκαίρια

   
Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό…
ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος..
κι ολόκληρη τη Γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

   
Τα παιδιά που ‘χουν κορμάκια γερασμένα σκελετά ντοκουμέντα του καιρού μας, είναι άνθρωποι κι αυτά. Τα παιδιά που γεννηθήκαν σαν τα δέντρα δυνατά
μα τους σπάσαν τα κλωνάρια, είναι άνθρωποι κι αυτά. Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου..
Νοιώσε πως είναι… και εκείνα παιδιά σου.

 

Για ένα Κόσμο… με χαμόγελο για… τα Παιδιά..

 

http://www.blogactionday.org/